v

Univé Stadion, Emmen

Bezocht op 03/11/2006
Jupiler League: FC Emmen – RBC Roosendaal 2-2
Toeschouwers: 3.917

Na het verdwijnen van Sport Club Drente in 1971 bleef de provincie Drenthe in het noordoosten van Nederland 14 jaar verstoken van elke vorm van professioneel voetbal.
Om de Drentenaren opnieuw betaald voetbal te gunnen, versoepelde de KNVB medio jaren ’80 haar licentievoorwaarden. Zo kon vanaf het seizoen 1985-86 in Drenthe opnieuw om den brode worden gevoetbald. De provincie zou voortaan op het proftoneel vertegenwoordigd worden door de BVO Emmen. Hun eerste wedstrijd als profclub verloren de Emmenaren op eigen veld met 0-1 tegen FC Den Haag.

De club die vandaag “FC Emmen” heet werd in 1925 boven de doopvont gehouden als “NEC”, of voluit “Noordbarge Emmen Combinatie”. Een jaar na de oprichting wijzigde de naam in “Voetbal Vereniging Emmen”. Toen in 1954 in Nederland het betaald voetbal werd ingevoerd, opteerden de Drenten om op amateurbasis verder te blijven gaan. Een echte topper in dat amateurvoetbal was Emmen niet want slechts één keer, in het seizoen 1974-75, kroonde het zich tot algemeen kampioen van de zondagamateurs. Het was min of meer een verrassing toen de club in 1984 bekendmaakte zich alsnog aan een profavontuur te willen wagen. De Voetbal Vereniging Emmen werd opgesplitst in een amateurtak en een proftak die vanaf het seizoen 1985-86 als BVO Emmen door het leven zou gaan. De eerste profjaren vertoefde BVO Emmen meestal in de onderste regionen van de rangschikking maar niettegenstaande de povere resultaten kende de club aanvankelijk toch een redelijke publieke belangstelling. Met het wegblijven van de sportieve successen deemsterde echter stilaan ook het enthousiasme van de Drentse voetballiefhebber weg en de tribunes vertoonden steeds vaker lege plekken. Het duurde tot 1990 eer de BVO Emmen een ware rol van betekenis zou gaan spelen in de eerste divisie. Dat jaar kwalificeerde de club zich dankzij het behalen van de vierde periodetitel voor het eerst voor de nacompetitie. Sindsdien vormen de Drentenaren min of meer een vaste waarde in de bovenste helft van het klassement en is een nacompetitie zonder Emmen haast ondenkbaar. De afgelopen 10 seizoenen eindigde Emmen aan het einde van de reguliere competitie maar liefst 6 keer in de top 5! De voorbije jaren verging het de club iets minder. Financiële problemen ten gevolge van de uitbreiding en modernisering van het stadion uitten zich in een sportieve neergang zodat de roodwitte ploeg 2 jaar geleden plots weer helemaal onderaan de rangschikking bengelde. Maar het herstel volgde snel want vorige lente finishte de club die sinds mei 2005 “FC Emmen” heet net buiten de top 5.

Het Drentse veenland is in duisternis gehuld wanneer we Emmen binnenrijden. De gloed van de lichtmasten verraadt al van mijlenver de ligging van het stadion. Het Univé Stadion ligt ten oosten van de stad aan enkele belangrijke invalswegen. Het centrum van de stad zullen we dus niet te zien krijgen. In juli 2002 werd het stadion bedacht met de naam “Univé Stadion”, naar de verzekeringsmaatschappij die dankzij een financiële injectie de club in leven hield. Nog tot 2012 zal daarom boven de ingang van het voormalige sportpark “Meerdijk” de naam Univé prijken.
Het is bijna 30 jaar geleden dat het toenmalige VV Emmen beschikking kreeg over een deel van het nieuwe sportpark Meerdijk dat in de beginjaren naast een overdekte zittribune bijna uitsluitend uit onoverdekte staanplaatsen bestond. Een typische locatie voor de hoogste klasse van het amateurvoetbal, al was het stadion met zijn 10.000 plaatsen wel ruim bemeten. Naast een lichtinstallatie in 1993 kreeg het stadion in de jaren ’90 ook een aantal nieuwe zittribunes wat de totale capaciteit deed krimpen tot ongeveer 6.000 plaatsen. De voorlopig laatste en financieel zwaar verteerbare aanpassingen aan het stadion vonden een 5-tal jaren geleden plaats. De hoofdtribune werd vernieuwd en uitgerust met skyboxen, een businessruimte en een restaurant terwijl de overliggende tribune aan de lange zijde werd verlengd. Met zijn 8.500 plaatsen voldoet het stadion ruim aan de eisen van het eerste divisievoetbal en mochten de Emmenaren ooit promoveren dan zullen de hoeken tussen de 4 losstaande tribunes worden volgebouwd.

Terwijl we aan de kassa voor het stadion een ticketje kopen voor de tribune aan de lange zijde, horen we in het duister een supporter van RBC zingen. Te zien krijgen we de man niet. Het is een heldere maar koude novemberavond dus hopen we stiekem op hartverwarmend voetbal. Van het stadion zelf krijg ik het in ieder geval warm noch koud, al zouden veel Belgische eersteklassers jaloers zijn op zulk een accommodatie. Ik verwijt de ontwerpers van de 4 tribunes een gebrek aan fantasie terwijl ik het geheel verder zou durven omschrijven als oerdegelijk en oer-Hollands met die typische wandelpromenades tussen veld en tribunes. Waarschijnlijk lag die degelijkheid ook mee aan de basis van het feit dat het Univé Stadion vorig jaar in juni één van de speellocaties werd voor het WK -20.
Wanneer ik de tribunes op de gevoelige plaat probeer vast te leggen word ik begroet door mascotte “Binkie” die een rondje maakt langs het veld.

De hoofdtribune aan de Meerdijk is uitgerust met rode klapstoeltjes en beschikt over een achterglas gedeelte. Op de tribune waarop wij vanavond zitten vormen enkele rode stoeltjes op een wit veld de Drentse vlag. Op de tribune links van ons is het een combinatie van rode, witte en zwarte stoeltjes waarmee het oude logo van de BVO Emmen wordt gevormd. Dit is de tribune waarop de Drentse spionkop straks zal plaatsnemen. De bezoekende supporters zitten op de tribune rechts van ons in een vak met uitsluitend blauwe stoeltjes. Of er een achterliggende gedachte steekt achter die zee van blauw daarvoor is mijn kennis van de kleurenpsychologie helaas te beperkt. Misschien heeft blauw een rustgevend effect op de supporters van de tegenpartij? Op het “thuisgedeelte” van de tribune spellen blauwe stoeltjes op een wit veld de naam van stad en club: Emmen.

Voor de wedstrijd op gang wordt gefloten ga ik in het stadion op zoek naar een fanshop. Deze blijkt, althans aan onze kant van het stadion, niet meer te zijn dan een tafel in de kantine. Ik vraag naar een pin maar de vriendelijke gepensioneerde aan de andere kant van de tafel vertelt me dat er nog geen pins met de nieuwe naam en het nieuwe logo worden verkocht. Een pin met het oude logo kan ik kopen tegen een verminderde prijs. Vooruit dan maar. Terwijl ik een man op klompen zie passeren valt het me op dat ik van de lokale variant van onze gemeenschappelijke taal weinig begrijp. Dat gekke taaltje zal me nog de ganse avond achtervolgen.

Emmen krijgt vanavond RBC uit Roosendaal op bezoek. De huidige “leider” in de eerste divisie was vorig seizoen de absolute “lijder” in de eredivisie. De Brabanders hinkten een heel seizoen hopeloos achterop in de eredivisie terwijl het maar liefst 26 wedstrijden wachten bleef op de eerste en enige overwinning van het seizoen. Uiteindelijk zou die ene overwinning samen met 6 gelijke spelen de ploeg amper 9 schamele puntjes opleveren. RBC incasseerde in 34 wedstrijden maar liefst 90 tegendoelpunten, een gemiddelde van meer dan 2,6 per wedstrijd! Tijdens het tussenseizoen werd met de grove borstel door de spelersselectie gegaan zodat de ploeg afgelopen zomer met een grotendeels vernieuwde kern aan het nieuwe seizoen kon beginnen. Op het wedstrijdblad van vandaag herkennen we de namen van onze landgenoot Sven Delanoy en van “Mister RBC” Henk Vos. Ook enkele oudgedienden uit het Engelse voetbal, met name Robert Molenaar en Tyrone Loran, vallen op in de Roosendaalse selectie. Ondanks de nare ervaring wil de ploeg uit de grensstad zo snel mogelijk opnieuw promotie afdwingen naar het hoogste niveau. De man die hiervoor moet zorgen is trainer Robert Maaskant. De Rotterdamse trainer promoveerde al 2 keer met RBC naar het hoogste niveau en ook nu behoren de oranjehemden tot het kransje der promotiefavorieten.

Bij de thuisclub die op de 10e plek staat zit ene Jan van Dijk op de bank. Van Dijk werd vorig jaar nog ontslagen als trainer bij de Brabanders en het lijkt alsof zijn aanwezigheid de Roosendaalse spelers nerveus maakt. Na een aarzelend begin van de wedstrijd komt Emmen op voorsprong dankzij een frommeldoelpunt van spitsenduo Leferink en van Dijk. Het is die laatste die de bal uiteindelijk over de doellijn werkt. Bij RBC hebben ze dit seizoen een ware doelpuntenmachine rondlopen. Amper 2 minuten na de openingstreffer hangt deze op pass van Martha de bordjes weer gelijk. Naam van de doelpuntenmaker: Danny Guijt. Guijt bewijst even voor het half uur zijn supervorm wanneer hij op voorzet van onze landgenoot Delanoy zijn tweede van de avond en zijn tiende van het seizoen tegen de netten jaagt. RBC speelt nu als een echte kampioen en de schaars meegereisde supporters uit het verre zuiden laten van zich horen. Voor de rust claimen de Roosendalers nog een strafschop, raken ze de paal en krijgen ze nog een karrenvracht andere doelrijpe kansen. Verzilveren kunnen ze er geen enkele. Vooral het vizier van Benjamin Martha lijkt vandaag niet echt scherp te staan.

Wie hoopte in de tweede helft nog meer totaalvoetbal te zullen zien van de leidersploeg komt bedrogen uit. RBC lijkt het voetballen plots helemaal verleerd en laat het initiatief volledig aan FC Emmen. Eigenlijk is het gewoon wachten op de gelijkmaker. Het thuispubliek schaart zich als één man achter de ploeg en wanneer het “Goat stoan a’je veur Emmen bint” wordt ingezet kunnen we niet anders dan zelf ook recht te staan, deels uit respect voor de thuisclub maar eigenlijk vooral omdat we anders niets meer kunnen zien. De Drenten hebben het betere van het spel terwijl de bezoekers enkel nog uitblinken in het maken van fouten om Emmen af te stoppen. In de 68e minuut volgt uit een vrije trap na één van die vele fouten de verdiende gelijkmaker wanneer de van ADO Den Haag overgekomen Roy Stroeve een vrije trap van Wolters van dichtbij tegen de netten kopt. De roodwitte spelers hebben bloed geroken, zeker wanneer RBC op het einde van de wedstrijd met 10 komt te staan na het geblesseerd uitvallen van veteraan Molenaar. Uiteindelijk zal de score niet meer wijzigen en eindigt een genietbare pot voetbal op 2-2. Een billijk resultaat in een wedstrijd waarin iedere ploeg één helft domineerde.

Bronnen:

Het stadioncomplex. REURINK Ferry, uitg. Het Sporthuis

Voetbal International: Seizoensgids 2006-2007