v

Matchroom Stadium, London E10

Bezocht op 20/03/2010
Coca-Cola League One: Leyton Orient FC – Huddersfield Town AFC 0-2
Toeschouwers: 4.119

Als je één keer per jaar naar het voetbal gaat in Londen dan wil je uiteraard het onderste uit de kan halen. Je gaat niet over één nacht ijs en selecteert uit het ruime aanbod de wedstrijd die het meest tot de verbeelding spreekt. Zo stootten we op de aantrekkelijke affiche “Leyton Orient tegen Huddersfield Town” oftewel de ex-club van Wim “Wally” Walschaerts tegen die van Nico Vaesen. Wim Walschaerts maakte aan het eind van vorige en het begin van deze eeuw 3 seizoenen lang het mooie weer bij de Londenaars terwijl Nico Vaesen in evenveel seizoenen Huddersfield maar liefst 135 keer onder de lat stond bij “the Terriers”. Huddersfield was overigens niet de enige Engelse club van de Limburger, hij beleefde ook enkele succesvolle seizoenen bij Birmingham City en dankzij uitleenbeurten aan Gillingham, Bradford City en Crystal Palace prijken maar liefst 5 FA-clubs op zijn CV.

Afspreken doen we zoals gebruikelijk voor onze Londen-trips op niveau -2 van Antwerpen Centraal. De trein van 5u37 richting Brussel zit vol feestvierders die na een nachtje stappen met kleine oogjes huiswaarts keren. Onze ogen zijn niet veel groter maar waar die van de fuifgangers eindigt, moet onze dag nog beginnen. De rit naar Londen verloopt voorspoedig zodat we nog voor 8 uur plaatselijke tijd voet aan wal zetten in de Britse hoofdstad .Na het gebruikelijke rondje pinnen zoeken we onze vaste ontbijtstek op waar we traditioneel de dag stevig beginnen met verfijnde Britse kost. Normaal volgt op het ontbijt een wandeling van enkele uren langs de Thames maar een hoge mate van besluiteloosheid in combinatie met miezerige weersomstandigheden dwarsboomt onze plannen. Gelukkig vinden we op onze dwaaltocht door de stad een pub die in tegenstelling tot ons gebruikelijk staminee wél al voor de middag geopend is. We proberen enkele rondjes van het plaatselijke gerstenat en houden het nummer van het Londense antigifcentrum bij de hand wanneer we vaststellen dat het door mijzelf en enkele metgezellen bestelde bier “Sign of Spring” een groene kleur heeft.

Hoewel niet meteen een aanrader blijkt het groene vocht minder gevaarlijk dan het er uitziet zodat we topfit de ondergrondse induiken en de reis richting Oost-Londen aanvatten. De zee van rood en witte sjaals die we hadden verwacht aan te treffen in de metro lijkt meer op het Aralmeer. We zien er geen enkele waardoor deze rit – met alle respect - veel weg heeft van een tramrit richting Rivierenhof op een wedstrijddag van Tubantia Borgerhout. Bij het verlaten van het tubestation “Leyton” valt mijn oog op een indrukwekkende stadionwerf in de verte. Zou dit het Olympisch Stadion voor de spelen van 2012 kunnen zijn? Een vriendelijke local wijst ons de weg richting Matchroom Stadium waar we na een korte wandeling van een kwartiertje arriveren. Naast het stadion ligt een parkje met oorlogsmonument voor de gesneuvelden van de club. George Michaelsgewijs hebben we echter meer oog voor het openbaar toilet in het park, de 3 pints van een uurtje geleden moeten dringend terug richting Thames vloeien.

Rondom het stadion hangt een gezapig sfeertje. Misschien is het de rust die enkele tientallen mensen ertoe heeft bewogen een appartement te kopen in één van de hoekgebouwen van het Matchroom Stadium. Vergeet de verschrikkelijke woonblokken in Mechelen en La Louvière met zicht op het speelveld, in Leyton woon je gewoon ín het stadion en kan je voetbal kijken vanuit je luie zetel. Er staan nog enkele units te koop, mocht u interesse hebben. Met 9.271 zitplaatsen is Matchroom Stadium een eerder bescheiden voetbaltempel. In 1995 werd gestart met de renovatie van driekwart van het stadion. Achter beide doelen prijken weinig tot de verbeelding sprekende constructies met respectievelijk 1.300 en 1.351 zitjes. Pronkstuk van het stadion is de tribune met hoofdgebouw aan de westkant die in gebruik werd genomen aan het begin van het seizoen 2005/06. De tribune is enkelgelaagd maar centraal onder het dak bevinden zich de zogenaamde “skyboxen”. De tribune aan de oostzijde is het enige authentieke gedeelte van het complex. Het bordje aan de buitengevel dat aanduidt dat dit gedeelte is voorbehouden voor bezoekende fans wordt geflankeerd door een ander bordje dat wijst op het gevaar van vallende brokstukken. Britse humor of gewoon een manier om de tegenpartij te intimideren?

Waar de club in haar beginjaren als “reizend voetbalgezelschap” door het leven ging, vond ze in 1937 eindelijk een vaste stek aan Brisbane Road. Toen nog “Clapton Orient” geheten, verving de club dat jaar na omzwervingen langs onder andere Highbury en zelfs Wembley, “Leyton Amateurs” als vaste bespeler van Brisbane Road. Sindsdien zijn de “O’s” niet meer weg te branden uit het knusse stadion al gaan er geruchten als zou de club na de Olympische Spelen van 2012 haar intrek nemen in het “Stratford Olympic Stadium”. Het zou jammer zijn voor de mensen met een optrekje in één van de hoeken van het huidige stadion die hun zaterdagmiddagen anders zouden moeten gaan invullen. Misschien zou “Stratford” met een na de Spelen gereduceerde capaciteit van 25.000 plaatsen net iets te ruim bemeten zijn voor deze voetbaldwerg.

We schrikken ons een hoedje wanneer we op inspectieronde rondom het stadion de ticketprijzen zien aangekondigd. Dat voetbal reeds lang geen volkssport meer is in Engeland dat wisten we al maar prijzen van 20 tot 22 pond voor een portie kick and rush op het derde niveau daar kunnen we ons niet meteen in vinden. Na een bezoekje aan de fanshop en een nieuw rondje bier en fastfood belanden we uiteindelijk op de bovenste rij van de “west stand”. Ik koester het papieren zakje met prachtig clublogo waarvoor ik speciaal een cornish pastry heb besteld. Blijkbaar ben ik de enige die de schoonheid van dit kleinood ziet. Het zal me worst wezen, binnen enkele jaren hangt dit hebbeding zeker weten ingekaderd in m’n privé groundhopmuseum.

Opgericht als “Eagle Cricket Club” in 1886 is Leyton Orient de 2e oudste ligaclub in Londen na Fulham. Na een eerste naamswijziging in 1888 in “Orient Football Club” zou het nog tot na de Tweede Wereldoorlog duren eer de Londenaars als “Leyton Orient” door het leven zouden gaan. Tussen 1966 en 1987 heette de club gewoon “Orient”. Met slechts 1 seizoen op het hoogste niveau zijn de “O’s” ongetwijfeld één van de kleinere broertjes in de Londense voetbalfamilie. De ploeg met componist Andrew Lloyd Webber als bekendste supporter is geen grote publiekstrekker en geniet relatief weinig bekendheid buiten het Verenigd Koninkrijk. Met de huidige 14e plaats op 24 in de Coca Cola-League One lijkt de club het imago van grijze muis voorlopig niet van zich te kunnen afschudden.

Ook al genieten de bezoekers uit Huddersfield wellicht amper meer naambekendheid in het buitenland dan de gastheren,dan kunnen zij wél terugblikken op een glorierijk verleden. De “Terriers” slaagden er als eerste Engelse club in om 3 seizoenen op rij de landstitel te veroveren. In de gouden jaren ’20 van vorige eeuw speelde Huddersfield 3 keer kampioen en bereikte het 3 keer de finale van de FA-Cup. Eén keer won het de trofee, in 1922. Van het hoogste niveau hebben de Noord-Engelsen reeds lang geleden afscheid moeten nemen. In de huidige competitie stond de club uit Yorkshire lange tijd op een play-off plaats maar na een reeks mindere resultaten zakte de ploeg naar de 7e plaats op 5 punten van de felbegeerde 6e plek. Bij puntenverlies vandaag kunnen de blauwwitten hun ambitie om te promoveren dan ook opbergen.

Nadat de wedstrijd op gang is getrapt door 2 bevallige dames zijn het de bezoekers die duidelijk het meest enthousiast aan de wedstrijd beginnen. Niet enkel de spelers maar ook het 800 koppige meegereisde legioen heeft duidelijk de bovenhand op de makke thuisploeg. De aanmoedigingen van Leyton kant zijn schaars terwijl de Huddersfield fans onophoudelijk van zich laten horen. Het vertoonde spel is helaas niet meer dan wat ik er van had verwacht met veel slechte balcontroles en lange halen naar voren. Even voor het half uur komen de Terriërs verdiend op voorsprong via Rhodes. Een voorsprong waarmee ze ook gaan rusten. De pauze gebruiken we om het laatste restje groen bier uit ons lichaam te wringen en weer sta ik alleen wanneer ik mij enthousiast uitlaat over de zeepbakjes met clublogo in de toiletten. Misschien zet het supporters aan om de handen te wassen na het toiletbezoek? Voor ik me terug naar m’n plaats op de tribune begeef lees ik de opschriften op de gedenkstenen die tegen de zijkant van de tribune zijn aangebracht. Hier werden enkele fanatieke supporters vereeuwigd.

Het wordt al snel duidelijk tijdens de tweede helft dat Orient niet bij machte is om de achterstand van de eerste helft ongedaan te maken. De 2 draken uit het clubembleem hebben op het veld een speelkameraadje gevonden want dit is een draak van een wedstrijd! Gelukkig gaat de sfeer crescendo bij de fans uit Yorkshire zodat het ondanks de tamme thuisfans niet aan voetbalsfeer ontbreekt. Via een deviatie maakt Robinson er in de 68e minuut 0-2 van en kunnen de boeken toe. Voor de “O’s” is dit meteen de eerste thuisnederlaag in 2010 terwijl Huddersfield Town kan blijven dromen van een plaatsje in de play offs.

Na de wedstrijd wordt het hele stadion in een mum van tijd schoongeveegd. We worden werkelijk uit het stadion verdreven door een groepje stewards. Foto’s nemen kan niet meer en een plaspauze al evenmin. Gastvrijheid is duidelijk niet hun sterkste troef hier in Oost-Londen. Terwijl naast het stadion nog een amateurwedstrijd aan de gang is haasten we ons richting tubestation. Wat we vandaag zagen was weinig oogstrelend maar was niettemin weer puur genieten.

Bronnen:

www.leytonorient.com

“Football Grounds Then and Now”. Aerofilms

“Football Grounds: Fully revised 15th edition for the 2007/2008 season”. Aerofilms

Wikipedia, the free encyclopedia