LFC Berlin 1892 – Ludwigsfelder FC

posted in: 2010, Groundhop | 0

 

Stadion Lichterfelde, Berlin – Lichterfelde

Bezocht op 12/09/2010
NOFV-Oberliga Nord: LFC Berlin 1892 – Ludwigsfelder FC 1-0
Toeschouwers: +/- 120 (66 betalenden)

Terwijl bijna 48.000 mensen zich in het Olympiastadion vergapen aan Hertha BSC tegen Arminia Bielefeld, ga ik in het zuidwesten van de stad op zoek naar het veel kleinere stadion van Lichterfelde. Het opzet is om er het bescheiden LFC Berlin 1892 aan het werk te zien tegen het al even bescheiden Ludwigsfelder FC. Omdat het stadion niet meteen op wandelafstand ligt van een U-Bahn station opteer ik om het laatste gedeelte van m’n reis per taxi af te leggen. Een uitgebreid relaas van de taxirit zal ik u besparen. Kort samengevat heeft de chauffeur nog nooit van het stadion gehoord en zelfs nadat ik hem een straatnaam heb opgegeven en ondanks de aanwezigheid van een blinkend GPS-toestel rijdt de man hopeloos verloren. Omdat mijn Duits blijkbaar beter is dan het zijne stelt hij voor dat ik een voetganger wenk om hem op het goede spoor te helpen. Uiteindelijk zorg ik er met een harde “Halt!” voor dat hij het doel enkele minuten later niet domweg voorbij rijdt.

Toen Oost en West nog van elkaar gescheiden werden door de Muur, was Stadion Lichterfelde samen met het Olympiastadion en het Mommsenstadion één van de drie internationaal erkende atletiekstadions in West-Berlijn. Van 1933 tot 1945 heette het stadion officieel “Adolf-Hitler-Stadion”. Enkele jaren na de naamswijziging deed het complex dienst als locatie voor de Olympische Spelen van 1936. Pronkstuk is ongetwijfeld de tussen 1926 en 1929 door Fritz Freymüller gebouwde hoofdtribune die qua stijl het meest aanleunt bij de stroming van de nieuwe zakelijkheid. De tribune met 800 zitplaatsen is geïntegreerd in het twee verdiepen tellende hoofdgebouw en wordt langs beide zijden geflankeerd door andere clubgebouwen. Opvallend is de karakteristieke lichte knik in het midden van het dak. Vóór de tribune zijn vier rijen met banken goed voor nog eens om en bij de 1.000 zitplaatsen. Samen met de ongeveer 2.500 staanplaatsen brengt dit de capaciteit van het stadion op 4.500.

Net zoals vaak bij andere oude stadions in de Duitse hoofdstad kleeft ook aan Stadion Lichterfelde een oorlogsverleden. Vanaf 1943 bood het stadion de plaatselijke bevolking beschutting tegen vijandelijke luchtbombardementen. Een status die tot 15 februari 1944 behouden zou blijven toen een fosforbom de turnzaal van het complex zwaar beschadigde. Vlak na de oorlog werd er niet meer gevoetbald op het beschadigde voetbalveld maar werden er aardappels gerooid. Tot het Amerikaanse leger het in 1947 welletjes vond. De Amerikaanse bezetter palmde het stadion in en er werd onmiddellijk gestart met de restauratie van het complex. Bijna een halve eeuw later, tijdens het WK voetbal 2006, was Lichterfelde het trainingsoord voor zowel de Zweedse als de Braziliaanse nationale selectie. Drie jaar later, in 2009, zou Stadion Lichterfelde opnieuw dienst doen als trainingscomplex, deze keer voor de atleten van het WK atletiek. Ter gelegenheid hiervan werd het stadion net als het Olympiastadion voorzien van een opvallend blauwe atletiekpiste. Volgend jaar, in 2011, zullen hier ook enkele nationale selecties hun conditie op peil houden tijdens het WK vrouwenvoetbal.

Aanschuiven voor een ticket hoef ik vandaag niet. De man aan het loket is duidelijk opgetogen met mijn bezoek. Hij beheert ook de clubshop dewelke bestaat uit een sigarenkistje met enkele speldjes met clublogo. Het speelveld ligt enigszins verzonken nadat eind jaren ’70 van de vorige eeuw rondom driekwart van het veld de staanplaatsen werden verwijderd. Het complex ligt er netjes bij maar als sfeervolle voetbalbühne zie ik weinig mogelijkheden in Stadion Lichterfelde. Wat me voorts opvalt is dat net zoals bij TeBe eergisteren er ook hier niet enkel “cornervlaggen” staan in de vier hoeken van het speelveld maar ook aan de middellijn. Verplicht in de Oberliga of een typisch Berlijns gebruik? Terwijl de stadionspeaker annex DJ zich installeert in het midden van de tribune, zoek ik een plaatsje om de wedstrijd te kunnen volgen. Het aanbod is ruim want de thuisclub is allesbehalve een publiekstrekker. Die is het nooit geweest en zal het wellicht ook nooit worden.

Hoewel internationaal onbekend heeft de Lichterfelder FC Berlin 1892 met ruim 1300 leden, verdeeld over meer dan 35 ploegen, de grootste jeugdwerking van heel Duitsland. De vereniging wordt geroemd voor haar sociale werking en kan ondanks de kleine aanhang rekenen op heel veel sympathie bij bevolking en overheid. Ongeveer een dozijn fusies sinds 1892 hebben geleid tot wat de club vandaag is. De laatste fusie kwam er in 1988 toen FV Brandenburg Lichterfelde en de Lichterfelder SU besloten om voortaan samen door het leven te gaan als VfB Lichterfelde 1892. In juni 2004 veranderde de clubnaam in “Lichterfelder FC Berlin 1892” of kortweg “LFC Berlin 1892”. Voor topvoetbal vormde het stadion in Lichterfelde nooit het decor. Sinds de hervormingen bij de invoering van de 3e Liga in 2008 speelt de club in de NOFV-Oberliga Nord op het 5e niveau. Grootste sportieve succes sinds de fusie in 1988 was wellicht de deelname aan de Duitse beker in de zomer van 1999. Voor de wedstrijd tegen FC Schalke 04 week de club uit naar het Friedrich-Ludwig-Jahn Sportpark in het centrum van de stad. Met 4.500 toeschouwers trokken de Lichterfelders die dag ongeveer 40 keer meer bezoekers dan voor een doorsnee competitiewedstrijd! Dat er met 0-6 verloren werd is pijnlijk doch een detail.

Ook op deze mooie septemberdag zijn de toeschouwers niet dik bezaaid in Lichterfelde. Ikzelf ben één van de 66 betalenden. Ik schat de totale opkomst op ongeveer 100. Wellicht staan er meer mensen langs de lijn bij de jeugdwedstrijden die naast het stadion aan de gang zijn. Je kan de afwezigen vandaag ook geen ongelijk geven. Na enkele minuten voetballen begint me te dagen dat ik dit weekend met Tennis Borussia, LFC Berlin en Ludwigsfelder FC wellicht dé 3 degradatiekandidaten in de Oberliga Nord aan het werk zal gezien hebben. Dat vorig seizoen beide ontmoetingen tussen “LFC” en “LFC” telkens op een brilscore eindigden verbaast me niets, ook al kunnen na 2 minuten de handen reeds op elkaar bij een vrije trap van op 20 meter van thuisspeler Gümüsdag. Uit de hieruit volgende hoekschop kopt middenvelder Kalixto de bal domweg over doel. Uitgespeelde kansen zijn kwasi onbestaande en de weinige kansen die voortkomen uit stilstaande fasen worden vakkundig de nek omgewrongen. Het enige doelpunt van de middag volgt opnieuw uit een stilstaande fase. Na een hoekschop van Gümüsdag kopt weer Kalixto en deze keer is het wél raak, zij het dan met de nodige hulp van de bezoekende doelman. Na nog maar eens een schot van op afstand valt de wedstrijd na ongeveer 20 minuten helemaal stil. Het duurt tot vlak voor rusten eer de thuisdoelman voor het eerst door de bezoekers aan het werk wordt gezet. De naar schatting 10 meegereisde fans uit Ludwigsfelde ergeren zich op de tribune mateloos aan alles en iedereen maar wellicht nog het meest aan de eigen spelers.

Na de pauze doen de bezoekers er alles aan om de bakens te verzetten. Aan inzet en goede wil geen gebrek maar het ingrediënt dat vandaag ontbreekt is kwaliteit. Alle pogingen om de bordjes in evenwicht te hangen zijn tevergeefs. Het scenario voor een leuke pot voetbal is nochtans aanwezig met de ene ploeg die alles op alles moet zetten en de andere ploeg die naar hartelust kan counteren. Wanneer in de loop van de tweede helft een grote gele helicopter aan- en afvliegt om patiënten te droppen bij de buren van het naastgelegen universitaire ziekenhuis maakt er zich eindelijk enige vorm van opwinding van mij meester. Ik tel af naar het laatste fluitsignaal en wanneer dat weerklinkt gaat er een zucht van opluchting door het stadion. Alle aanwezige LFC Berlin fans zijn blij met de 3 punten, alle andere aanwezigen zijn gewoon opgetogen dat deze draak van een wedstrijd eindelijk voorbij is…

Bronnen:

“Fußball-Woche: Sonderheft 2010/2011”

“Kalixtos Kopf entscheidet”. NEY Felix in Fußball-Woche, jg. 86 – nr. 37 – 13/09/2010

“Luftschutzraum und Kartoffelacker”. SKRENTNY Werner in “Das große Buch der deutschen Fussball-Stadien”, uitg. Die Werkstatt

“www.wikipedia.org”