TSV 1860 München – FC Hansa Rostock

posted in: 2007, Groundhop | 0

[columns] [span4]

1860

[/span4][span4]

vs

[/span4][span4]

rostock

[/span4][/columns]

Allianz-Arena, München

Bezocht op 13/05/2007
2e Bundesliga: TSV 1860 München – FC Hansa Rostock 1-2
Toeschouwers: 36.100

Misschien is de naam van de 2e club van München een beetje misleidend: de meer dan 20.000 sporters tellende omnisportvereniging “TSV 1860 von München” mag dan wel 147 jaar geleden opgericht zijn, voetballen doen ze pas sinds 1899. De kleuren van de overkoepelende sportvereniging 1860 München zijn groen en goud maar iedereen associeert de club met de (licht)blauwe en witte afdelingskleuren van de voetbaltak. “Die Löwen” zijn van oorsprong een arbeidersclub met als heimat het district Giesing ten zuidoosten van het stadscentrum en in tegenstelling tot de buren van FC Bayern heeft 1860 zijn fans steeds voornamelijk in de stad München zelf en de nabije omstreken gerekruteerd. Ondanks het feit dat de club inmiddels alweer 3 seizoenen in de 2e Bundesliga speelt behoorde ze afgelopen zomer met 50.000 geregistreerde fans nog steeds tot de top 4 van populairste clubs in Duitsland.

Hun grootste successen vierden “de leeuwen” in de jaren ’60 van vorige eeuw. De ploeg die in 1964 voor de 2e keer in de clubgeschiedenis de Duitse beker won, speelde het daaropvolgende seizoen de finale van de Beker der Bekerwinnaars tegen West Ham United. Nog een jaar later, in 1966, werd voor het eerst (en voor het laatst) kampioen van Duitsland gespeeld. De sterkste periode in de clubgeschiedenis bleef niet enkel voor 1860 maar ook voor de buren van FC Bayern niet zonder gevolgen. Op het moment dat “die Löwen” het voetbal in München domineerden, werd de Bundesliga boven de doopvont gehouden en omdat de Duitse voetbalbond liever geen 2 clubs uit dezelfde stad van start zag gaan op het hoogste niveau, moest FC Bayern een trapje lager beginnen. Erg lang konden ze aan de Grünwalder Straße helaas niet genieten van hun status van nummer 1 in Beieren. Het ging steeds slechter met 1860 en nadat ze in 1982 een licentie werd geweigerd werd de club teruggezet naar de Bayern Liga. Als ultieme tegenpool van het mondaine FC Bayern verwierf TSV 1860 München een status als “Kultverein” in Duitsland en de wedstrijden in het gezellige stadion in Giesing trokken vaak meer toeschouwers dan sommige wedstrijden in de Bundesliga.

Het zou tot medio jaren ’90 duren eer de leeuwen terug in de Bundesliga zouden brullen. Voorzitter Karl-Heinz Wildmoser was ambitieus en wilde opnieuw Europa in. Maar een verplichte verhuis naar het vaak slechts voor de helft gevulde Olympiastadion en de overmoedige ambities van de voorzitter deden het imago van de voormalige volksclub geen goed. Niettemin behaalde 1860 tijden het millenniumseizoen een knappe 4e plaats in de Bundesliga. Het raakte net niet door de kwalificaties van de Champions League. Toen enkele jaren later de club in een slecht daglicht werd geplaatst na een corruptieschandaal degradeerden “die Löwen”. 1860 werd door de Duitse voetbalfan uitgespuwd. Enkel in eigen stad kon de club nog op gratie rekenen. Stadsrivaal Bayern München bood de “Sechzigers” zelfs een lening van 11 miljoen euro om de kop boven water te kunnen houden.

Zoals gebruikelijk in Duitsland is het een fluitje van een cent om vanuit het stadscentrum per openbaar vervoer het stadion te bereiken. De informatieborden in het U-Bahnstation laten er geen twijfel over bestaan welke lijn er richting Allianz-Arena gaat terwijl een blauwwitte golf vanuit het stadscentrum als een tsunami richting Fröttmaning trekt. Het bekende lichtblauw van 1860 en de iets donkerder blauwe tint van de shirts van Hansa Rostock in ons rijtuig doen ongetwijfeld elke fanatieke liberaal spontaan klaarkomen. Ik merk ook enkele Oostenrijkse fans op uit de buurt van Salzburg die de geelzwarte kleuren dragen van hun eigen, doch mij onbekende, club.

Van de metrohalte in Fröttmaning is het ongeveer 10 minuten wandelen naar de Allianz-Arena die vandaag onder een staalblauwe hemel uitnodigend ligt te wachten. Erg mooi is de wandeling niet want het stadion dat aan één kant begrensd wordt door de Autobahn ligt aan de andere zijden ingebed tussen 3 kunstmatige tumuli. Onder de laagste van de 3 heuvels waarover de esplanade richting stadion gaat, schuilt met 9.800 plaatsen de grootste parkeergarage van Europa. Onder een tweede heuvel zitten tientallen jaren huishoudelijk afval geperst terwijl een derde heuvel een buffer moet vormen tussen de Allianz-Arena en de huidige stedelijke stortplaats. In schril contrast met zo veel huishoudelijke rotzooi, staat de stijlvolle en luxueuze Allianz-Arena zelf. De buitengevel van dit moderne bouwwerk is uniek en de 2.874 opblaasbare kussens van UV-doorlatende folie bezorgden de voetbaltempel al snel de bijnamen “Schwimmreifen” (zwemband) en “Gummiboot” (rubberboot). Omdat de laagste kussens 4 meter boven de grond hangen, geeft het stadion, vooral wanneer het ’s avonds verlicht wordt, de indruk te zweven. Voor één keer vind ik het vanuit fotografisch standpunt jammer dat de wedstrijd overdag en niet ’s avonds wordt gespeeld. Werd deze wedstrijd 6 uur later op gang gefloten dan zou het stadion in een blauwe schijn gehuld zijn geweest want al naar gelang de bespeler van de arena kleuren 8.448 rode (FC Bayern), 8.448 blauwe (1860) of 8.448 witte (neutraal) lampen de gevel op de dag van de wedstrijd. Helaas mist op een mooie heldere zomerdag als vandaag de unieke verlichting haar effect dus blijft ze uit.

Het verhaal van de Allianz-Arena begint met een volksraadpleging in oktober 2001. Als gaststad voor het WK 2006 hadden ze in München 2 mogelijkheden: ofwel het prachtige 30 jaar oude Olympiastadion aanpassen aan de noden van de 21e eeuw, ofwel een nieuw stadion bouwen ten noorden van de stad. Omdat 2/3 van de geraadpleegde bevolking koos voor een nieuw stadion werd een internationale architectuurwedstrijd uitgeschreven die gewonnen werd door het Zwitserse duo Jacques Herzog en Pierre de Meuron met hun originele luchtkussen ontwerp. Het stadion werd gebouwd tussen oktober 2002 en mei 2005 en kostte niet minder dan 340 miljoen euro. Om het bouwwerk in hoogte te beperken werden het speelveld en de onderste van de 3 ringen onder het niveau van de begane grond aangelegd. Desondanks is de totale hoogte van de Allianz-Arena nog steeds om en bij de 50 meter.

Hoe dichter ik bij de Allianz-Arena kom, hoe indrukwekkender ze wordt. Wat mij vooral opvalt zijn de sobere en neutrale tinten. Zeker nu er geen gebruik gemaakt wordt van de gevelverlichting is het zoeken naar het typische lichtblauw van “die Löwen”. Uiteindelijk vind ik toch één plakkaat met sponsornamen die waarschijnlijk straks na de wedstrijd terug zal opgeborgen worden. Ik merk ook een speciale vrouweningang op. Buiten het feit dat hier enkel vrouwelijke fans staan aan te schuiven om gefouilleerd te worden door vrouwelijke stewards bespeur ik verder geen typisch vrouwelijke kenmerken. Geen spiegeltjes om te zien of het haar nog goed zit noch roddelblaadjes die het wachten aangenamer maken.

De naam “Allianz-Arena” verwijst naar de verzekeringsmaatschappij met hoofdzetel in München “Allianz AG”. Zij hebben het naamrecht op het stadion tot 2021. Een meer romantische verklaring van het begrip “Allianz” zou verwijzen naar het vriendschappelijk naast elkaar leven van FC Bayern en TSV 1860 München. Dat beide clubs wel degelijk náást elkaar leven bewijzen de 2 afzonderlijke restaurants en de 2 afzonderlijke clubshops. Grote broer FC Bayern heeft ook nog een eigen museum maar op dagen dat 1860 thuis speelt blijven alle Bayern etablissementen gesloten. Wie vreest te zullen omkomen van honger of dorst tijdens een wedstrijd van één van beide Münchense clubs kan ik geruststellen: naast de 2 clubrestaurants telt de Allianz Arena nog een familierestaurant, een koffiebar, 28 eetkraampjes en een cafetaria voor de pers. Verder zijn er o.a. ook 3 kinderopvangverblijven, een showroom van Audi en een Deutsche Telekom center. Eerst passeer ik langs de “Allianz-Arena shop” waar ik een kartonnen modelbouwkit en een serie postkaarten van het stadion koop om me vervolgens tussen de massa in de “1860 shop” te bewegen op zoek naar een pin. De rij aan de kassa lijkt eindeloos maar gelukkig ben ik op tijd naar Fröttmaning afgezakt.

Alvorens mijn zitje op te zoeken passeer ik nog langs één van de kiosken voor een biertje en een bretzel.
Vermits 1860 München logo en kleuren deelt met een bekende brouwerij uit München had ik mij aan een halve liter Löwenbräu verwacht. Het huismerk van de club is echter Hacker-Pschorr, een andere biermagnaat uit de Beierse hoofdstad. Betalen kan enkel elektronisch met de Arena Card die je aan een aparte stand dient op te laden. De aanschaf van de kaart is gratis.

Mijn zitje achter doel boven de spionkop van 1860 is één van de 24.000 zitplaatsen op de middenring. De benedenring telt 20.000 zitplaatsen terwijl de bovenste ring, die vandaag enkel gebruikt wordt om enkele megagrote vlaggen van de thuisaanhang te showen, nog eens plaats biedt aan 22.000 toeschouwers. Met 106 loges is “de zwemband” Duits koploper op het gebied van luxueus voetbal kijken. Het stadion telt bovenop dit record aantal loges ook nog eens 2.200 business seats. Alle 66.000 zitjes in de arena zijn eenduidig grijs. Niet meteen de meest opwekkende kleur maar ik begrijp de achterliggende gedachte van de ontwerpers die met de grauwe kleur het contrast met het groene speelveld proberen te benadrukken. Het stadion loopt ondertussen aardig vol en na enkele keren meegeteld te hebben tot (18)60 met de clubhymne van “die Löwen” betreden beide elftallen het speelveld.

Ondanks een recente 0 op 12 staat Rostock met nog 2 wedsrijden voor de boeg nog steeds op de 2e plaats in de rangschikking. Vooral de 0-3 thuisnederlaag vorige week tegen het bescheiden Koblenz stond niet in het scenario. Willen de Hanseaten alsnog terugkeren naar de Bundesliga dan is een overwinning vandaag een must. Daarom zijn meer dan 7.000 fans hun ploeg achterna gereisd om ze in de Allianz-Arena naar de overwinning te schreeuwen. Rostock ligt precies even ver van München als Antwerpen, een enkele reis van de Oostzee naar de Beierse hoofdstad neemt met de wagen meer dan 7 uur in beslag. Het is voor de kuststedelingen eens iets anders dan een lange strandwandeling op zondagmiddag.

Hoewel er voor 1860 dit seizoen niets meer op het spel staat zijn ook de Löwen-fans massaal naar het stadion afgezakt. Hun laatste belangrijke wedstrijd van het seizoen speelden de jongens uit München vorige week thuis tegen de buren van Unterhaching. München 1860 won de derby met het kleinste verschil waarmee het nog een klein beetje kleur kon geven aan het aflopende seizoen. Vandaag nemen de thuisfans niet enkel afscheid van het seizoen 2006-2007 maar ook van hun Australisch idool Paul Agostino die zijn lange Europese carrière vaarwel zegt en terugkeert naar de andere kant van de wereldbol. Agostino is helaas geblesseerd waardoor hij het afscheid van de eigen fans alleen voor en na de wedstrijd op het veld kan meevieren. Voor mij is Agostino een oude bekende. Bijna 14 jaar geleden zag ik hem met zijn eerste Europese club, Young Boys Bern, aan het werk op het veld van FC Sion. Hoeveel ronder kan een cirkel zijn?

De afscheidnemende Australiër is niet de enige grote naam die vandaag bij de thuisclub ontbreekt want ook Tsjechisch international Roman Tyce en de Oostenrijker Harald Cerny staan vandaag niet op het wedstrijdblad. Meer dan 40-voudig Amerikaans international Gregg Berhalter staat helaas wel op het blad. Hij is met voorsprong de zwakste speler op het veld. Het lijkt wel of de wedstrijd van vandaag niet besteed is aan grote namen want ook bij de bezoekers uit Rostock ontbreken ex-internationals Michael Hartmann en Stefan Beinlich. Gelukkig herken ik met René Rydlewicz en doelman Mathias Schober toch nog enkele bekend in de oren klinkende namen bij de 11 van Frank Pagelsdorf.

Beide ploegen beginnen eerder afwachtend aan de wedstrijd maar erg lang duurt de studieronde niet want na ongeveer 10 minuten opent Hansa-speler Rahn al de score. De 7.000 meegereisde Rostockers gaan uit de bol want na weken zonder puntengewin lijkt het tij eindelijk gekeerd. Gespeeld is de wedstrijd zeker nog niet want 1860 vervult zijn sportieve plicht en gaat verwoed op zoek naar de gelijkmaker. Het sleutelmoment van de wedstrijd ligt in de 24e minuut wanneer thuisspeler Göktan alleen voor doelman Schober vergeet af te werken maar Hanseaat Kern aan de overzijde op counter de netten wel weet bol te zetten. Even over het half uur wordt het zelfs nog bijna 0-3 maar gelukkig voor de leeuwen en voor de spanning in de wedstrijd laat Cetkovic de unieke kans op een veilige voorsprong liggen. Het blijft aan beide zijden kansen regenen en wanneer Baier even voor de rust een mooi dribbelstukje in het zijnet besluit begint het bij de 36.000 toeschouwers te dagen dat de voetbalgoden vandaag hun geld hebben gezet op de FC Hansa.

Na enkele tactische wissels tijdens de rust blijft 1860 ook de 2e helft druk zetten op de Rostockers. München heeft duidelijk het betere van het spel maar de jongens uit de Hanzenstad houden stand. Wanneer Göktan op 10 minuten van het einde met een fraaie vrije trap alsnog de aansluitingstreffer lukt wordt het voor Frank Pagelsdorf en de zijnen nog bibberend aftellen tot het eindsignaal. Wanneer het laatste fluitsignaal eindelijk weerklinkt slaakt de ganse Rostock-familie één grote kreet van opluchting. Het besef bij spelers en supporters dat met nog 1 speelronde voor de boeg de promotie nog geen feit is lijkt groot. FC Hansa Rostock kaapt hier vanmiddag in München dan wel de 3 punten weg, erg overtuigend was het allesbehalve.

Op weg terug naar de U-Bahn maak ik me samen met een tiental andere mensen vrolijk om een Rostock-supporter die moet lopen om op tijd bij de supportersbus te zijn. ’s Mans broek is duidelijk enkele maatjes te groot gekocht en in volle euforie lijkt hij de strijd om zijn broek op te houden te hebben opgegeven. Wanneer hij eindelijk de parking heeft bereikt hangt de broek bijna op zijn knieën. Dit volkse tafereel vormt een mooie afsluiter voor mijn eerste bezoek aan de chique Allianz-Arena.
Bronnen:

Europese Voetbalstadions. HEATLEY Michael, uitg. Atrium

Fussball Derbys: die 75 Fußball-verrücktesten Städte der Welt. GISLER Omar, uitg. Copress Sport

Kicker Sonderheft Bundesliga 06/07

“Lichtgestalt am Rande der Stadt”. NEY Matthias in Stadionwelt N° 15, nov. 2005

“Mehr Stadion geht nicht”. NEY Matthias in Stadionwelt N° 18 juni/juli 2006

“Rostock bleibt auf zwei”. Op www.kicker.de

“Tempel der Erleuchtung”, DIENER Stefan in Stadionwelt N° 3 aug. 2004

“Voetbal Tempels”. SPAMPINATO Angelo, uitg. Tectum