Chris Kwanten Kijkt Naar De Wereldbeker – 16 juni – Deel 2

posted in: Blog | 0

Wat is er makkelijker dan het WK starten als kleinste land ooit en dus maar al te goed weten dat je in elke wedstrijd hoe dan ook de underdog zal zijn? De kunst bestaat er natuurlijk in uit dit gegeven het maximum te puren, want als een land slechts kan kiezen uit goed 100.000 volwassen mannen, zullen er nooit ofte nimmer elf klassespelers tussen de lijnen staan. Wel, Ijsland heeft vandaag getoond hoe je als Klein Duimpje (met o.a. een speler van Valur Reykjavik, jawel, het grote Valur) een tweevoudige wereldkampioen in bedwang kan houden. Het recept was niet nieuw, want ook twee jaar geleden op het EK al succesrijk toegepast: onverstoorbare tactische discipline, een fantastische mentaliteit en af en toe een tikkeltje geluk. Wat de noorderlingen vandaag tegen Argentinië deden, zou je ook gewoon betonvoetbal kunnen noemen.

Toch komen ze ermee weg, omdat het nooit irritant wordt, zonder onbeschaamd tijdrekken en geniepige fouten dus, en ook wel omdat doelman Halldorsson en middenvelder Sigurdsson een erg sterke partij speelden. In de volgende wedstrijd komen Messi en co Kroatië tegen, toch maar opletten, want wat de Argentijnen vandaag toonden, was bijwijlen onthutsend traag en ongeïnspireerd – en heeft iemand Di Maria de laatste jaren nog een goede wedstrijd zien spelen? De invalbeurt van Banega zorgde voor wat beterschap, maar in vergelijking met wat Spanje gisteren liet zien, was het toch pover.


Dat laatste kon overigens ook van die andere favoriet Frankrijk worden gezegd. Zoveel verzameld talent en toch zoveel moeite hebben met Australië, wie legt het ons uit? Wat teveel grote namen en dito ego’s, misschien? Het was de moedige Socceroos – zonder grote namen, zonder ego’s – gegund om een puntje te sprokkelen tegen de wereldkampioen van 1998, maar het zat hen finaal niet mee. Dat het trotse Frankrijk naar het einde toe zijn heil zocht in tijdrekken, was enigszins beschamend te noemen.