Chris Kwanten Kijkt Naar De Wereldbeker – 17 juni

posted in: Blog | 0

Drie dagen ver, en valt er op dit WK al wat te zeggen over de arbitrage? Natuurlijk wel, het is voetbal en dat spreekt nu eenmaal menselijke deugden aan als bedrog, huichelarij en agressie, dat zal – zeker in het land van Vladimir Poetin – dit jaar niet anders zijn. De scheidsrechter moet in de arena’s zorgen voor enige rechtvaardigheid en dit jaar zou hij daarin worden bijgestaan door de Video Assistant Referee, ‘de man in het busje’ die we in België natuurlijk al kennen, zij het vooral van dramatische kemels in Play-Off 1.


Een keer gaf de VAR alvast niet thuis. De Spaanse spits Diego Costa torpedeerde Pepe en mocht toch scoren. Een valse noot, al mag er enkel worden tussengekomen indien er sprake is van een ‘clear and obvious error’ van de hoofdscheidsrechter. De beuk van Costa leek ons een tussenkomst te rechtvaardigen.
Dan was de penaltyfout op Griezmann toch van een heel andere orde. Zelfs na vijftien herhalingen was er bij commentatoren en toeschouwers nog geen absolute duidelijkheid, dan kan je toch niet spreken van een ‘clear and obvious error’. Ik durf zelfs verder gaan en zeggen dat de penalty die de VAR aan Peru toekende, geen absolute zekerheid was. Spitsen van tegenwoordig zijn erin gespecialiseerd om hun voetje zelf achter het been van een verdediger te laten hangen, en dat leek me hier het geval. Hoe dan ook weer iets om over te discussiëren, en dus geen ‘clear and obvious error’.


Was het dan weer zo slecht? Helemaal niet. Ik vond de scheidsrechters tot hiertoe best goed. De scheidsrechter van Kroatië – Nigeria verdient wat mij betreft zelfs een grote pluim. Door de houdgreep van Troost-Ekong streng te bestraffen, heeft hij mogelijk – hopelijk – een nieuwe norm gezet inzake de lachwekkende overtredingen die steevast voorafgaan aan stilstaande fases rond het strafschopgebied.