Chris Kwanten Kijkt Naar De Wereldbeker – 16 juli

posted in: Blog | 0

En zo valt het doek over het WK van 2018. Voetbaltechnisch gezien geen grand cru, als je het mij vraagt, maar zoals altijd een sprankelende cocktail van emoties. Onze Belgen mogen zich met recht en reden het team noemen dat het spektakel heeft verzorgd, en we mogen fier zijn op de terechte beste keeper van het tornooi – met dank aan een flinke blunder van Hugo Lloris. De wedstrijd tegen Engeland voor de derde plaats was geen echte maatstaf, maar onze jongens wilden die derde plaats net iets liever dan de Engelsen, en bekroonden op die manier hun tornooi op een waardige manier. De huldiging van vanmiddag in Brussel vond ik van een ongeziene schoonheid, een hoogdag voor mensen van goede wil, met alle kleuren en leeftijden uitbundig feestend in de straten van onze hoofdstad.
En dan, ere wie ere toekomt, een woordje over de wereldkampioen. Terecht is de bekroning van Frankrijk sowieso: wie na een maand van intense sportbeleving de oppergaai pakt, heeft het verdiend. Toch kan je met de beste wil van de wereld niet spreken van een mooie wereldkampioen, daarvoor hebben de Fransen het al te sec aangepakt. Vanuit een sterke organisatie wachten op een fout van de tegenstander en het vervolgens cynisch uitspelen, dat noem ik geen mooi voetbal.


Hoe dan ook zullen we ons de droge zomer van 2018 als voetballiefhebbers nog lang herinneren, om de prestaties van onze Belgen, die niet langer allemaal Jan of Laurent heten. De helden van vandaag hebben roots die ver van Waregem, Hamont-Achel, Virton of Sankt-Vith liggen. Laten we vandaag dus nog even onthouden dat kinderen van de migratie ons hebben doen dansen van plezier, en het lijdt geen twijfel dat we van deze prachtige generatie voetballers het laatste nog niet hebben gezien. Amen.