v

Friedrich-Ludwig-Jahn-Sportpark, Berlin

Bezocht op 22/08/2008
3. Liga: 1. FC Union Berlin – SV Wacker Burghausen 4-0
Toeschouwers: 5.612

Friedrich-Ludwig-Jahn-Sportpark

Als “thuisclub” moeten uitwijken naar vreemde bodem is nooit leuk, zeker niet wanneer die vreemde bodem het voormalige stadion van de aartsvijand is. Het overkomt Union Berlin dezer dagen.
Omdat het eigen stadion “an der alten Försterei” niet voldeed aan de licentievoorwaarden wordt sinds enkele maanden met man en macht gewerkt om de thuishaven in het oostelijke stadsdeel Köpenick speelklaar te maken voor voetbal op professioneel niveau. Honderden trouwe Union-fans offerden de voorbije maanden al hun vrije tijd op om onder het motto “Kiek an wir bauen!” zélf het stadion te renoveren. De werken verlopen echter minder vlot dan verhoopt en het staat nu al vast dat de vooropgestelde datum van begin oktober niet zal gehaald worden.

an der alten Försterei en de renovatieplannen

Als noodoplossing speelt de 1. FC Union Berlin haar “thuiswedstrijden” voorlopig in het bij de eigen aanhang onpopulaire Friedrich Ludwig-Jahn-Sportpark, eveneens oostelijk gelegen in het stadsdeel Pankow. Het Ludwig-Jahn-Sportpark is met 20.000 zitjes (waarvan 15.000 overdekt) na het Olympisch Stadion het tweede grootste voetbalstadion in de Duitse hoofdstad en kan bogen op een rijke geschiedenis.
Het sportpark werd de voorbije decennia door verschillende Berlijnse clubs bespeeld. Dit seizoen is het naast de voorlopige thuishaven van Union Berlin ook die van Türkiyemspor (Regionalliga) en SV Empor Berlin (Berlin Liga). Grote broer Hertha BSC speelt hier volgende week zijn thuiswedstrijd in de voorronde van de UEFA-Cup terwijl de uprights achter beide doelen verraden dat hier met de Berlin Adler ook een American footballteam actief is.

De afkeer van de modale Union-supporter voor het Ludwig-Jahn-Sportpark heeft niets te maken met de huidige bespelers, noch met het atletiekverleden van het stadion of met het feit dat Michael Jackson hier ooit nog optrad. De uitslagen van de hier in het verleden door de club gespeelde wedstrijden waren zelfs overwegend positief. Union won er menig derby en het stadion was het toneel van de 2 Europese thuiswedstrijden die de club in de nazomer van 2001 als verliezend bekerfinalist mocht spelen in het UEFA Cup tornooi.

Om de negatieve gevoelens te kunnen plaatsen moeten we verder terug in de tijd en wel naar het vroegere DDR-regime. Het was in dit stadion dat tijdens de jaren ’80 van vorige eeuw de BFC Dynamo tien keer op rij kampioen werd van de DDR Oberliga. BFC Dynamo, de ploeg van de Oost-Duitse geheime dienst, plukte jaar na jaar de beste spelers weg bij de concurrentie. Onder impuls van trouw supporter en STASI-chef Erich Mielke wendde de club alle sportieve en minder sportieve middelen aan om in eigen land steeds op het hoogste podium te eindigen. Dit tot grote frustratie van de andere topclubs en niet in het minst de buren van Union dat als ploeg van de vakbonden op veel minder overheidssteun kon rekenen en machteloos stond tegenover de exodus van spelers richting Dynamo.
Na de val van de Berlijnse Muur verwerd BFC Dynamo tot een obscuur clubje, vooral berucht omwille van het hoge percentage extreemrechtse hooligans onder de ondertussen fel geslonken aanhang. Dat de eerder links getinte Union-fans en de BFC Dynamo-aanhang elkaars bloed kunnen drinken werd op een pijnlijke manier duidelijk tijdens de laatste officiële wedstrijd tussen beide clubs in mei 2006. De wedstrijd werd na hevige onlusten op de tribunes gestaakt.

De man wiens naam het stadion draagt, Friedrich-Ludwig Jahn, heeft niets met het oude DDR-regime te maken. Jahn wordt bij onze oosterburen beschouwd als “vader van de Duitse turnsport”. In 1952, naar aanleiding van de 100e verjaardag van zijn overlijden, werd het stadion naar hem genoemd.
De stad Berlijn kocht de oude militaire oefenterreinen aan in 1912 maar door de economische crisis van de jaren ’20 werden de plannen voor een volledig overdekt modern sportstadion nooit gerealiseerd. Het duurde tot de jaren ’50 tot – in ondertussen Oost-Berlijn – een heus sportstadion verrees.
Het stadion was meteen toneel voor het Wereld Jeugd Festival maar vooral tussen 1963 en 1989 verwierf het internationale bekendheid dankzij de jaarlijkse “Olympische Dag van de Atletiek” waarop meerdere wereldrecords sneuvelden. In 1998 werd het sportpark gerenoveerd tot wat het vandaag is: een internationaal voetbal- en atletiekstadion met 20.000 zitjes.

Union Berlin ontvangt vandaag SV Wacker Burghausen uit de Salzach.
De ploeg uit Beieren telt na 3 speeldagen 1 punt minder dan Union dat zich met 4 punten in de middenmoot heeft genesteld. Vorig seizoen speelden beide clubs in een verschillende reeks op het derde Duitse niveau, toen nog opgesplitst in een Regionalliga Nord en een Regionalliga Süd, maar beide regionale afdelingen smolten deze zomer samen tot één 3. Bundesliga.
SV Wacker wordt vanavond ondersteund door een 40-tal fans die de verre verplaatsing naar Berlijn hebben gemaakt. Niet evident, Burghausen ligt tegen de Oostenrijkse grens.

Het gebrek aan bezoekende steun wordt ruimschoots goedgemaakt door de thuisaanhang die in de straten rond het stadion reeds van zich laat horen. Wanneer voor aanvang van de wedstrijd Nina Hagen door de luidsprekers schalt met het clublied “Eisern Union” gaan duizenden sjaals de hoogte in en brullen dik 5.000 stemmen zich schor: “Wir aus dem Osten geh’n immer nach vorn – Schulter an Schulter für Eisern Union!”.
De fanatieke thuisaanhang heeft plaatsgevat op de lange overdekte tribune tegenover de hoofdtribune en geeft 90 minuten het beste van zichzelf. Supportersliederen worden voortdurend afgewisseld met de bekende strijdkreet “Eisern Union! Eisern Union!” terwijl ook de liefde voor het eigen stadion wordt betuigd met “Köpenick ist unser Zuhause!” en “Alte Försterei, alte Försterei…”.

Sportief zijn het de bezoekers die het best uit de startblokken schieten en het meeste aanspraak mogen maken op een doelpunt. Burghausen domineert maar het is Union Berlin dat na een half uur via Nico Patschinski op de counter scoort. Op het uur verdubbelt Patschinski de score en wanneer een kwartier later Biran een derde doelpunt tegen de netten jaagt hangt Wacker definitief in de touwen en kirren de thuisfans van plezier. Onder het ironisch aangeheven “Auswärtssieg! Auswärtssieg!“ zet Patschinski in de 90e minuut met zijn derde van de avond het orgelpunt achter de tweede “thuisoverwinning” voor Union. Na de wedstrijd horen we opnieuw Nina Hagen en vieren de thuisfans hun helden uitbundig.

Op de terugweg in de U-Bahn zetten de fans een anti-Dynamo lied in. Het gemiddeld promille gehalte in ons metrostel is redelijk hoog en de bierwalm is bedwelmend. Een bang meisje zoekt bescherming bij haar grote zus terwijl enkele Amerikaanse toeristen bedenkelijk kijken. Wanneer de metrotrein West-Berlijn binnenrijdt zijn de laatste Union-fan reeds uitgestapt op de Alexanderplatz. “Wer lässt sich nicht vom Westen kaufen? Eisern Union ! Eisern Union!“.

Bronnen:

Das grosse Buch der deutschen Fussball-Stadien“, SKRETNY Werner (HRSG.)

Offizielle Vereinszeitschrift: Heft Nr. 2 – 08/09 „1. FC Union Berlin gegen Wacker Burghausen“