v

A. Le Coq Arena, Tallinn

Bezocht op 25/05/2011
Vriendschappelijk: Estland – Baskenland 1-2
Toeschouwers: 3.224

Aan de vooravond van een vriendschappelijke interland tegen Servië eind 2006 pleitten de spelers van de Baskische selectie bij de Wereldvoetbalbond (FIFA) voor de erkenning van Baskenland als volwaardig en zelfstandig lid voor deelname aan internationale tornooien. Omdat die erkenning alsnog op zich laat wachten, houden de Basken zich sinds een tiental jaar onledig met het spelen van vriendschappelijke interlands. Om geen clubbelangen te schaden vinden deze internationale wedstrijden doorgaans plaats tijdens de winterpauze of na het seizoeneinde. Van de elf gespeelde wedstrijden de voorbije tien jaar verloren de Basken er slechts twee: zowel Wales als Kameroen gingen in resp. 2005 en 2006 met het kleinste verschil winnen in Noord-Spanje. Met uitzondering van een trip richting Venezuela in 2007 en een “derby” uit bij Catalonië is het meestal de Baskische voetbalfederatie die bij internationale ontmoetingen voor gastheer speelt. Vanavond treedt de Baskische selectie voor het eerst op in een niet-Spaansprekende natie of regio.

Voor een lesje “onafhankelijkheidsstrijd” zijn de Basken in de Estse hoofdstad Tallinn aan het juiste adres. De eerste periode van onafhankelijkheid die begon in 1918 hield in de kleine Baltische staat slechts stand tot de Tweede Wereldoorlog. Nadat eerst Nazi-Duitsland en vervolgens de Sovjet-Unie de Estse bevolking hadden onderdrukt, verwierf de Baltische bevolking in 1991 met haar “zingende revolutie” opnieuw onafhankelijkheid. Een efficiënte revolutie zonder bloedvergieten waarop ze in Baskenland wellicht jaloers zijn. Op voetbalvlak daarentegen zijn het de Esten die in de leer kunnen gaan bij hun Baskische gasten. Want hoewel Estland sinds 20 jaar wél erkend is als voetbalnatie stelt het palmares van zowel de nationale als van de clubelftallen bitter weinig voor. Met een 75e plaats op de FIFA-ranking moet Estland voetbaldwergen als Malawi, Panama of Libië laten voorgaan maar scoort het wel verrassend beter dan de buren uit Letland (77) en Finland (81).

De aftrap van de wedstrijd vanavond staat gepland op het toch wel ongebruikelijke tijdstip kwart voor tien (21u45). Omdat je op de meimaand in Estland bezwaarlijk het etiket “tropisch” kan kleven, vermoed ik dat dit late aanvangsuur eerder te maken heeft met het uur-verschil tussen beide naties in combinatie met een rechtstreekse uitzending op de Baskische televisie dan met meteorologische overwegingen. Plaats van gebeuren is het tien jaar oude nationale stadion “A. Le Coq Arena”. Het stadion met ongeveer 10.000 zitjes draagt de naam van Estlands grootste en meest populaire bierbrouwer A. Le Coq. Het is de thuishaven van zowel het nationale elftal als van Estlands meest succesvolle club FC Flora. Overheersende kleuren in het stadion zijn daarom het groen en wit van FC Flora in plaats van het zwart-blauw-wit van de Estse vlag. De arena is driekwart overdekt en opgebouwd uit twee ringen. De enige onoverdekte tribune achter één van beide doelen biedt mogelijkheid tot verdere uitbouw van het stadion. Omdat de tribunes op de bovenste ring achteraan open zijn heeft de wind vrij spel in het stadion. Warme kleding is daarom een must voor de supporters!

Voor een land waar de voetbalsport nauwelijks de massa beroert, vind ik de opkomst van ruim 3.000 toeschouwers voor deze officieuze oefenpot even verrassend als hartverwarmend. Naast een enthousiast 50-koppig Baskisch legioen en een trouwe schare Estse fans worden de tribunes vanavond ook voor een groot deel bevolkt door de Estse landmacht en marine. Het roept een beetje herinneringen op aan Europese uitwedstrijden van Belgische clubs in de jaren ’80 bij tegenstanders als Dynamo Moskou, Dukla Praag of Steaua Boekarest. Eveneens alom tegenwoordig in het stadion is de fabrikant van varkensvleeswaren die vanavond z’n waar bij het voetbalpubliek probeert te promoten. Een nachtmerrie voor iedere vegetariër, moslim of joodse medemens. De weeë geur die van de eetkraampjes richting tribunes drijft doet zelfs mij kokhalzen. Dan heb ik meer sympathie voor het pluchen varken dat in de loop van de eerste helft (reukloze) biersnacks komt uitdelen op de tribune.

Een tiental minuten voor aanvang van de wedstrijd galmt de officiële FIFA-hymne door de luidsprekers van het stadion. Het is de eerste keer dat ik de uitgebreide versie van de hymne hoor en vermoed dat het de “maxi-single” betreft. Nadat beide elftallen het veld hebben betreden is het eerst de beurt aan de Baskische spelers en supporters om hun volkslied, het “Euzko Abendaren Ereserkia” mee te zingen. Voor de Estse nationale hymne worden een jongeman en een aantal mooie deernes (ik vermoed de finalisten van het lokale “Idool 2011”) ten tonele gevoerd. De Estse nationale hymne (die overigens dezelfde melodie heeft als de Finse) is één van de mooiere die ons continent rijk is. Bij gebrek aan tekstkennis maar ontroerd door zoveel schoonheid neurie ik het prachtige lied mee. Het is ondertussen bijna 10 uur wanneer de wedstrijd eindelijk écht op gang wordt gefloten.

In een erg sfeervol stadion zijn beide ploegen in de eerste helft aan elkaar gewaagd. De enige mij bekende speler in het Estse elftal is verdediger Ragnar Klavan van het Nederlandse AZ. Normaal behoort ook nog een andere “Nederlander”, Andres Oper, nu actief in Cyprus, tot de Estse selectie maar hem zie ik vandaag niet op het wedstrijdblad. Het Baskische elftal kan worden samengevat als een selectie spelers van Athletic Bilbao, aangevuld met voetballers van Real Sociedad en CA Osasuna en de “buitenlanders” Javier Garrido (SS Lazio) en Aritz Aduriz (CF Valncia). De Basken zorgen met een bal binnenkant paal voor het eerste grote gevaar van de wedstrijd. Estland antwoordt gevat met een pegel op de deklat en komt vlak voor rust ei zo na op voorsprong wanneer de Basken de bal niet wegkrijgen voor doel na een vrije trap.

Tijdens de rust ontvlucht ik de misselijkmakende walmen die uit de eetkraampjes opstijgen en zoek ik een plekje hoog op de tribune achter doel boven de Estse spionkop. Het is er ijskoud maar ik heb geen zin om in de geldbuidel te tasten voor de aanschaf van een sjaal. Dan maar bibberend de tweede helft vol maken met de gedachte bij het warme bad dat ik straks bij thuiskomst in mijn huurappartement zal laten vollopen…

De tweede helft is goed 5 minuten bezig wanneer Valencia speler Aduriz centraal voor doel de bal vrij mag inkoppen. Het doet het legertje Basken op de tribune uit de bol gaan maar wanneer Tarmo Kink er 6 minuten later met een prachtig atoomschot in de rechterbovenhoek 1-1 van maakt zijn het de Esten die mogen feesten. Niettegenstaande het officieuze karakter leeft de wedstrijd enorm en dit zowel op als naast het veld. Bij de 1-2 van opnieuw Aduriz in de 63e minuut gaan niet enkel spelers en supporters maar ook de gehele Baskische reservebank inclusief officials uit de bol. Ondanks verwoede pogingen is Estland niet meer bij machte om terug te slaan en kunnen de Basken eens te meer een overwinning bijschrijven op het palmares. Wanneer de Deense ref. een einde maakt aan de wedstrijd is het ondertussen bijna middernacht. Estland moet binnen dik een week in en tegen Italië in de wei terwijl het voor de Basken wachten blijft op erkenning door de Wereldvoetbalbond. De ploeg zou zeker niet misstaan op de internationale bühne.

Bronnen:

“Baskische spelers willen nationale ploeg laten erkennen” 23/12/06 op www.hbvl.be

www.jalgpall.ee

www.wikipedia.org