v

Veltins Arena, Gelsenkirchen

Bezocht op 28/08/2010
1. Bundesliga: FC Schalke 04 – Hannover 96 1-2
Toeschouwers: 61.226

Achtenvijftig jaar of ouder, dat is ongeveer de minimumleeftijdsgrens voor mensen die beweren dat ze de laatste landstitel van Schalke 04 bewust hebben meegevierd. Het is namelijk van 1958 geleden dat de koningsblauwen de Duitse kampioensschaal nog eens in de lucht hebben mogen steken. De voorbije 10 jaar is S04 er als vice-kampioen wel 4 keer dicht bij geweest, heel dicht bij zelfs, zoals in het dramatische seizoen 2000/2001 toen letterlijk in de slotseconde van de competitie de blauwwite kampioensdroom alsnog als een zeepbel uit elkaar spatte. De Zweed Patrik Andersson was destijds de pretbederver van dienst. Terwijl het blauwwitte legioen in Gelsenkirchen reeds de landstitel op het speelveld stond te vieren, redde de centrale verdediger van Bayern München in de 94e minuut de meubelen voor FC Bayern dat die dag uit bij Hamburg speelde. Het leverde Schalke veel sympathie en medeleven op in zowel binnen- als buitenland maar noch de titel “Meister der Herzen”, noch de DFB-Pokal die één week later werd gewonnen konden troost brengen in de blauwwitte harten.

De “04” die onlosmakelijk met de naam “Schalke” verbonden is verwijst naar het oprichtingsjaar van de club. Het was namelijk in 1904 dat een groepje mijnwerkers van de “Zeche Consolidation” een voetbalclub oprichtte die ze bedachten met de naam “Sportclub Westfalia Schalke”. Omdat meer dan 80% van de arbeidersbevolking in Gelsenkirchen destijds afkomstig was uit Polen en Mazurië werd de jonge voetbalvereniging smalend voorgesteld als schoppersclubje voor Polen en plebejers. Dit etiket kon de club snel van zich afgeschudden toen de spelers begin jaren ’20 van de vorige eeuw het Schotse spelsysteem van korte passes over de grond adopteerden. Het vlotte combinatievoetbal zou de Duitse voetbalgeschiedenis ingaan onder de naam “Schalker Kreisel” en legde de club geen windeieren. Van de 7 behaalde landstitels werden er maar liefst 6 gevierd in de periode tussen 1934 en 1942. Topjaar in de clubgeschiedenis was het gezegende jaar 1937 toen Schalke 04 de Duitse dubbel veroverde.

Helaas voor de koningsblauwen strooiden geallieerde bombardementen aan het einde van de Tweede Wereldoorlog roet in het eten van de club uit het toch al stoffige Roergebied. Schalke kon na de oorlog nog slechts één landstitel vieren in 1958. Het raakte tijdens de jaren ’60 verwikkeld in duistere praktijken waardoor het het etiket van “schandaalclub” kreeg opgekleefd. Uit dezelfde naoorlogse periode dateert ook het ontstaan van de “eeuwige vete” met de buren van Borussia Dortmund. Schalke 04 won enkel nog de beker in 1972 en degradeerde medio jaren ’80 zelfs naar de 2e Bundesliga.

Met de eeuwwisseling in zicht leek ook de hemel boven Gelsenkirchen op te klaren. Onder sportieve leiding van de Nederlander Huub Stevens verbaasde de club uit het westen van Duitsland in 1997 vriend en vijand door in de (toen nog) dubbele finale van de UEFA Cup Internazionale uit Milaan te verslaan. Een hoofdrol in deze dubbele confrontatie was weggelegd voor onze landgenoot Marc Wilmots, in Gelsenkirchen en omgeving beter bekend als “das Kampfschwein”. Hij scoorde het enige doelpunt in de heenwedstrijd en schoot in de terugwedstrijd de beslissende strafschop tegen de touwen. Met Nico Van Kerckhoven, Sven Vermant, Michael Goossens en Emile Mpenza zouden de daarop volgende seizoenen nóg verschillende landgenoten met wisselend succes het koningsblauwe shirt dragen. Schalke groeide uit tot bekerploeg en kon zowel in 2001 als in 2002 de DFB-Pokal op het palmares bijschrijven.

Aangewakkerd door de burenstrijd met aartsrivaal BVB 09 Dortmund blaakte de club rond de eeuwwisseling van gezonde ambitie. Omdat het verouderde, grotendeels onoverdekte, Parkstadion een verdere ontwikkeling van de voetbalvereniging in de weg stond kon de bouw van een nieuwe voetbaltempel in Gelsenkirchen niet uitblijven. In november 1998 volgde de eerste spadesteek en op 14 augustus 2001, enkele maanden na het dramatisch verloren kampioenschap, opende de “Arena AufSchalke” de poorten. Met de opening van het multifunctionele 61.524 plaatsen tellende stadion met volledig sluitbaar dak brak voor de voormalige arbeidersclub een nieuw tijdperk aan. Inbegrepen in het kostenplaatje van 191 miljoen euro waren onder andere de 14.000 parkeerplaatsen, 32 drank- en spijskraampjes, 72 loges, 367 tv-monitors en de 4 videoschermen boven de middenstip van telkens 35 m². De grasmat werd net als in Arnhem bedacht met een ingenieus rolsysteem waardoor ze op niet-wedstrijddagen buiten de stadionmuren op adem kon komen. De “Arena AufSchalke” was een plaatje, een heus pronkstuk zelfs maar met de verhuis van het oude naar het nieuwe stadion ging de ziel van de voormalige volksclub verloren. Het nieuwe stadion dat langs de buitenkant weinig voetbal uitstraalt werd door de supporters al snel bedacht met de bijnamen “meubelwinkel” of “botervlootje”. Niettegenstaande zou de “Arena AufSchalke” haar nut en comfort op voetbalvlak bewijzen tijdens de finale van de Champions League in 2004 tussen FC Porto en AS Monaco en tijdens de eindronde van het WK voetbal in 2006. Gelsenkirchen kreeg tijdens dat WK als gaststad 4 poulewedstrijden en 1 kwartfinale toegewezen.

Met een gemiddelde stadionbezetting van 99,27% bij Bundesligawedstrijden is het een hele opgave om een plaatsje in het inmiddels tot “Veltins-Arena” omgedoopte stadion van Schalke te bemachtigen. Na enkele jaren –zij het niet fanatiek – geprobeerd te hebben, ben ik een 5-tal weken geleden, toch geslaagd in de aankoop van 4 entreekaartjes voor de eerste thuiswedstrijd van S04 in de nog jonge competitie. Wat ik toen nog niet wist was dat voormalige Real Madrid ster Raúl González Blanco enkele dagen later de rangen van de koningsblauwen zou versterken. Met de komst van deze Spaanse vedette lijken de dagen dat “Kampfschwein Willy” het veld van het Parkstadion omwroette plots in een wel héél ver verleden te liggen. Werd Raúl aangetrokken omdat hij bij de stijl van de club past of zochten ze eerder een dure speler voor in hun mooie stadion? Voor de mensen van de merchandisingcel is de komst van de Spaanse oudstrijder alleszins een godsgeschenk. Raúl verkoopt goed. Shirts van die andere speler die deze zomer overkwam van Real Madrid zullen wellicht minder vlot over de toonbank gaan in Gelsenkirchen: Christoph Metzelder heeft een geelzwart Borussia-verleden en wordt op Schalke even graag gezien als Barack Obama op een conservatief Amerikaans theekransje.

Rond het middaguur rijden we reeds de parking van het stadion op. Onze oosterburen hebben de gewoonte om ruim voor de wedstrijd naar het stadion af te zakken en die gewoonte delen we graag. Als motten door het licht worden we aangezogen door de 2 resterende lichtmasten van het oude Parkstadion dat naast de Veltins-Arena ligt. Tot onze teleurstelling staat er van het oude karaktervolle stadion niet veel meer overeind. Tussen het oude en het nieuwe stadion staat vandaag een hotel. Wellicht handig voor bezoekende supporters tijdens Europese wedstrijden maar wie wil er nu veel geld neertellen om op een doordeweekse dag de nacht door te brengen in Gelsenkirchen? We vinden het nieuwe stadion van Schalke 04 maar niets en zijn het er unaniem over eens dat het aan de buitenkant gewoon lelijk is. Mij doet het nog het meeste denken aan een bioscoopcomplex.

We poseren gewillig voor de “Tausend-Freunde-Mauer” en doen vervolgens wat we altijd doen wanneer we in Duitsland naar het voetbal gaan: we eten een worst en drinken een biertje. Gek veel keuze hebben we niet ondanks de vele kraampjes maar zowel de worst als het bier zijn van uitstekende kwaliteit. Terwijl we van op een bankje de typisch Duitse fancultuur becommentarieëren roept een sfeermaker op een podium tegenover de hoofdingang een aantal jeugdspelertjes bij zich die straks vóór de wedstrijd samen met beide elftallen het veld mogen oprennen. Terwijl een dj veel te luide muziek door de luidsprekers pompt, zien we ook de eerste supporters van de bezoekende club hun opwachting maken. We lopen een rondje om het stadion, bestellen een “Curry Wurst” bij een leuk worstenmeisje, kopen een pin en trekken vervolgens richting “Fankneipe” voor een tweede biertje. Iedereen is welkom in het supportershuis van Schalke 04, ook fans van het bezoekende Hannover 96.

Ongeveer een uur voor de wedstrijd betreden we het stadion. Aan de ingang van de tribune kan je allerlei voetbalspelletjes spelen. Dat sommige mensen wel heel fanatiek opgaan in het spel om om ter hardste tegen een bal te trappen werkt op onze lachspieren. Een enthousiaste veertiger lijkt er zelfs een paar schoenen voor veil te hebben. Na al het bier- en worstengedoe hebben we zin in een ijsje. Met baar geld betalen blijkt helaas onmogelijk binnen de muren van de Veltins-Arena. Dan maar aanschuiven voor de “Knappenkarte”, de betaalkaart op Schalke. Ik krijg een exemplaar met een foto op van trainer Felix Magath. Wanneer een donderslag en een bliksmeflits plots een zware regenbui aankondigen haasten we ons net als duizenden anderen naar onze plaatsen hoog in het stadion. We hebben 4 plaatsen op de “Gegengerade” en zitten op de op één na hoogste rij ter hoogte van de middencirkel. Hoewel we redelijk hoog boven het speelveld zitten is het zicht uitstekend. Wat dat betreft niets dan lof voor de architecten. Erg sfeervol ervaren we het stadion helaas niet. Het gevoel op één of ander Amerikaans sport event te zijn beland wordt alleen maar versterkt door de aanwezigheid van de 4 megagrote videoschermen boven de middenstip. Wanneer enkele minuten voor de aftrap de Schalke-hymne door de luidsprekers schalt, tienduizenden kelen meebrullen en even veel sjaaltjes de lucht ingaan hebben we eindelijk het gevoel getuige te zijn van een voetbalwedstrijd.

Heel ambitieus en vol goede moed begon Schalke 04 vorige week in Hamburg aan het nieuwe voetbalseizoen. S04 startte het seizoen helaas met een valse noot en ging 2-1 kopje onder in de Noord-Duitse havenstad. Reden genoeg dus om vandaag de criticasters de mond te snoeren met een sterke prestatie tegen Hannover 96. De club uit Nedersaksen kende vorig seizoen enkele emotionele weken nadat begin november doelman Robert Enke zichzelf van het leven had benomen. Hannover degradeerde aan het einde van het seizoen net niet maar wordt ook dit seizoen opnieuw tot de degradatiekandidaten gerekend. Wat Schalke vorige week echter niet lukte, lukte Hannover wel: Hannover won met 2-1 van Eintracht Frankfurt. Een heel speciale dag is het vandaag voor Mirko Slomka. Het is de eerste keer dat de trainer van Hannover opnieuw zijn opwachting maakt in Gelsenkirchen nadat hij er 2 seizoenen geleden zijn koffers mocht pakken.

Het eerste half uur van de wedstrijd is voor Schalke 04. De bezoekers uit Hannover zijn eerder afwachtend aan de wedstrijd begonnen maar hebben weinig te vrezen van de Schalke-aanvalslinie. Raúl en Edu presteren ondermaats al kopt die laatste bij een hoekschop wél de bal tegen de touwen. Helaas voor hem heeft de bal bij het nemen van de hoekschop de achterlijn overschreden waardoor het feestje niet doorgaat. Feesten doen ze even over het halfuur aan de overkant wanneer Rausch na een actie van Abdelloue de bal met links voorbij de Duitse nationale doelman Neuer pegelt. Het doelpunt werkt bevrijdend voor de bezoekers die het laatste kwartier van de eerste helft voor zich opeisen. De lokale verdediging wordt meer dan eens uit verband gespeeld terwijl een ontstellend zwakke Christoph Metzelder bij iedere baltoets wordt bedacht met hoongefluit vanuit de eigen rangen. Nog voor rusten krijgt Stoppelkamp voor de bezoekers 2 niet te missen kansen opgelegd: de eerste keer mist hij van op 5 meter, de tweede keer belandt zijn bal tegen de binnenkant van de paal.

Wie na de rust een ingreep van meester-tacticus Felix Magath had verwacht komt bedrogen uit. Schalke blijft achterin op lemen voeten voetballen en wordt kort na aanvang van de tweede helft opnieuw koud gepakt door uitblinker Abdelloue die nu zelf de klus klaart. Het goed gevulde uitvak gaat uit de bol bij deze onverhoopte tussenstand. Wanneer Jermaine Jones 7 minuten voor tijd op aangeven van de Kroaat Rakitic de score weet te milderen leeft de hoop in de blauwwitte harten weer op maar het zijn uiteindelijk de bezoekers die nog de beste kansen krijgen en als verdiende winnaars het speelveld verlaten.

Na de wedstrijd wordt Gelsenkirchen opnieuw geteisterd door een zware regenbui. Met een biertje in de hand zoeken we beschutting tegen het natuurgeweld. De Schalke-fans rondom ons kan het allemaal niet deren. Zij hebben hun koude douche al gehad en hopen op een zonnestraal die luistert naar de naam Klaas-Jan Huntelaar, de Nederlander die dra de blauwwitte rangen zal vertsterken.

Bronnen:

“Fussball Derbys: die 75 Fußball-verrücktesten Städte der Welt”. GISLER Omar, uitg. Copress Sport

Kicker Sonderheft Bundesliga 10/11

“TV-Studio für 60.000 Zuschauer”. SCHULTE Andreas, in Stadionwelt nr. 18 – juni/juli 2006

“Im Schatten des Würfels”. SCHULTE Andreas, in Stadionwelt nr. 10 – mei 2005