v

Parkstad Limburg Stadion, Kerkrade

Bezocht op 31/10/2010
Eredivisie: Roda JC Kerkrade – Willem II 2-2
Toeschouwers: 13.063

Wellicht nergens in Nederland is het “Limburggevoel” zo groot als in Kerkrade op een wedstrijddag van Roda JC. De Nederlandse driekleur moet dan wijken voor de leeuw met de dubbele staart, de officiële voertaal wordt het Limburgs en het getapte gerstenat komt niet uit Amsterdam of uit Jupille maar gewoon uit Wijlre. Toch kent ook dit Limburg-gevoel z’n grenzen. Toen op 3 februari 2009 een nakende fusie werd aangekondigd tussen de Zuid-Limburgse rivalen Roda JC en Fortuna Sittard zorgde dit voor een kleine aardverschuiving in het zuiden van de provincie. De eigenlijke samensmelting van beide clubs was gepland voor de zomer van 2009. Sporting Limburg zou gaan spelen in overwegend gele uitrusting omdat geel de gemeenschappelijke kleur is van zowel Fortuna en Roda als van de vlag van de Nederlandse provincie Limburg (wit-blauw-geel met rode leeuw). Hoewel volgens een enquête in “Dagblad de Limburger” aanvankelijk 65% van de Zuid-Limburgse voetballiefhebbers niet meteen weigerachtig stond tegenover het nieuwe project, zwol het protest op de tribunes iedere week steeds meer aan. De emoties laaiden hoog op in en rond het stadion en een enkele keer kwam het zelfs tot een handgemeen. Nadat op 1 april 2009 beide fusiepartners tot een akkoord waren gekomen leek niets de nieuwe club nog in de weg te staan. Maar één week later besliste de stichting Roda JC om financiële redenen alsnog van de fusie af te zien. Sportief kon Roda JC zich in de lente van 2009 ternauwernood redden. Na een miraculeuze eindspurt stelden de Limburgers pas in de nacompetitie het behoud in de Eredivise veilig.

Hoe ironisch het ook moge klinken, de “Recht Op Doel Af Juliana Combinatie Kerkrade” ís reeds het product van een hele resem fusies. De aanzet werd gegeven bij de invoering van het betaald voetbal in Nederland in 1954. In dat jaar gingen “SV Bleijerheide” en “Kerkrade” samen verder als “Roda Sport” terwijl “Juliana” en “Rapid ‘54” samensmolten tot “Rapid JC”. Uit een nieuwe fusie op 27 juni 1962 ontstond het huidige Roda JC.

De Limburgers hebben sinds 1973 onophoudelijk op het hoogste niveau van het betaald voetbal gespeeld. Zowel eind jaren ’70, eind jaren ’80 als bijna de volledige jaren ’90 van vorige eeuw hadden de “Koempels” een vaste stek in de subtop bij onze noorderburen. Hun wellicht beste seizoen ooit speelden de geelzwarten in het seizoen 1994-95 toen ze als vicekampioen enkel het ongenaakbare Ajax Amsterdam moesten laten voorgaan in het eindklassement. Het ijzersterke seizoen werd enkele jaren later gevolgd door een dubbele bekerwinst in 1997 en 2000. Verliezend finalist was Roda in ’76, ’88, ’92 en 2008. Landskampioen werd Roda JC nooit, al is het wel de rechtmatige erfgenaam van de landstitel die Rapid JC in 1956 vierde.

Net als de andere clubs in Zuid-Limburg heeft Roda JC steeds een sterke binding gehad met de plaatselijke steenkoolmijnen. De laatste 15 jaar is de club ook ieder seizoen goed voor meerdere Belgische spelers in de selectie. De huidige selectie onder leiding van de tot Belg genaturaliseerde Harm van Veldhoven telt zeven landgenoten. Enkel kapitein Davy De Fauw, Jimmy Hempte en Laurent Delorge zijn hiervan vaste waarde in het elftal dat goed aan het seizoen begonnen is. Na recente uitoverwinningen bij onder andere NAC Breda en Excelsior Rotterdam en een ruime 4-1 overwinning thuis tegen Vitesse Arnhem prijken de Limburgers op een onverhoopte derde plaats in de rangschikking. Hiermee gaat het de thuisclub veel beter voor de wind dan de bezoekers uit Tilburg. Willem II komt vandaag naar Kerkrade afgezakt met slechts 1 schamel puntje uit 10 wedstrijden op het konto. Het behaalde dat puntje na een troosteloze brilscore uit bij Vitesse.

Na een heuse pelgrimstocht per trein vanuit Antwerpen waarbij ik eerst moest overstappen in Dordrecht en vervolgens in Eindhoven, ben ik ruim 2 uur voor het wedstrijdbegin aangekomen in het station van Heerlen. De drie buslijnen die volgens de seizoensgids van Voetbal International van het station in Heerlen naar het stadion in Kerkrade rijden zie ik helaas nergens aangekondigd. Ik ga daarom zelf op zoek naar de juiste bus en het juiste perron. Wanneer een in geel en zwart uitgedoste man naast me komt staan weet ik dat ik goed sta. Na twintig minuten wachten stap ik op de bus die me na een rit van ongveer een kwartier bij een rotonde bij het Parkstad Limburg Stadion dropt.

Van de buitenkant van het stadion dat in juni 2000 werd opgeleverd kunnen enkel de schuine lichtmasten en het stemmige hoofdgebouw in gele en zwarte baksteen me bekoren. De andere gebouwen die het stadion omringen vind ik saai en onpersoonlijk. Ze huisvesten voornamelijk kantoren en bedrijven maar verder ook een fitnesscenter, een restaurant en zelfs een casino. Na een kort bezoek aan de mooie fanshop koop ik een kaartje voor de Theo Pickée tribune. Deze tribune tegenover de hoofdtribune is de enige in het stadion die niet naar een windrichting werd genoemd. Ze kreeg de naam van de in december 2003 overleden ex-voorzitter theo Pickée. Hoe saai het stadion aan de buitenkant ook moge zijn, eens de draaihekken gepasseerd ontpopt het zich tot één van de warmste en meest sfeervolle arena’s der Lage Landen. De bijna 20.000 gele en zwarte zitjes (19.979 om precies te zijn) werden het ganse stadion rondom dicht op het speelveld geplaatst. Ondanks de 24 skyboxen en 2.500 vip-plaatsen lijkt zelfs de hoodtribune erg sfeervol. Pronkstuk van het stadion is de dakconstructie met geïntegreerde lichtinstallatie. Het witte golvende dak wordt in de hoeken onderbroken door een overkapping van wit tentdoek dewelke wordt gedragen door de unieke schuine lichtmasten.

Ook binnenin en onder de tribunes is het stadion een juweeltje. Naast een foto van onder anderen een feestende bekerwinnaar Bob Peeters in 2000 en één van Theo Pickée, de man naar wie de tribune werd vernoemd, sieren talrijke muurschilderingen in overwegend geel en zwart de gang onder de tribune.Het sanitair is kraaknet terwijl het aanbod van snacks van een veel hoger niveau is dan men doorgaans in Nederlandse voetbalstadions gewend is. Het “zuurvlees” dat op het menu staat blijkt een Zuid-Limburgse variant van ons “stoofvlees” terwijl uit de tapkranen het oerdegelijke Brand bier vloeit. Betalen doe je dit alles met plastic Roda-munten. Omdat sommige snacks anderhalve munt kosten zijn de jetons zo gemaakt dat je ze gemakkelijk doormidden kan breken.

Een kwartier voor de wedstrijd op gang wordt gefloten zoek ik m’n plaatsje op. Terwijl enkele jongelingen op het veld trots het clubvaandel en de Limburgse vlag aan het publiek tonen, veert de massa recht voor de Limburgse hymne dewelke hier voor iedere wedstrijd plechtig uit de geluidsinstallatie galmt. Als man van de wereld zing ik het lied van het bronsgroen eikenhout enthousiast mee. Zelfs de officieuze hymne van Rowwen Hèze die enkele minuten later wordt gespeeld kan ik als de beste Limburger meebrullen. Twee uur op Limburgse bodem en lekker bier, meer heeft een Antwerpenaar niet nodig om te integreren in dit sympathieke deel van Nederland. De sfeer in het vak van de plaatselijke spionkop is uitbundig. De talrijke spandoeken verraden het mijnwerkersverleden van de club en de fanvriendschap met Alemannia Aachen, die andere geelzwarte club net over de Duitse grens.

Bij de thuisploeg vandaag geen Jimmy Hempte. Ik had de Waal die afgelopen zomer is overgekomen van KV Kortrijk graag aan het werk gezien maar na enkele verdienstelijke wedstrijden moet Jimmy vandaag gekwetst van aan de zijlijn toekijken. Wél van de partij naast Laurent Delorge en Davy De Fauw is de van RC Genk gehuurde Stein Huysegems. Huysegems is al enkele seizoenen op zoek naar z’n beste niveau maar heeft dat alsnog niet kunnen vinden. Ook bij de bezoekers die vandaag slechts door een kleine schare meegereisde supporters worden gesteund staan twee landgenoten op het veld. Doelman Davino Verhulst kon zich dit seizoen niet echt profileren als een betrouwbaar sluitstuk terwijl ook verdediger Bart Biemans zelden de middelmaat overstijgt.

Het begin van de wedstrijd is wat ik er van verwacht had. Het eenrichtingvoetbal van de thuisclub resulteert na minder dan 10 minuten spelen reeds in een doelpunt van Willem Janssen. De jonge Janssen is dit seizoen één van de uitblinkers bij de Limburgers en waarschijnlijk aan z’n laatste jaar in Kerkrade bezig. Janssen wordt gegeerd door een aantal topclubs en niet in het minst door FC Twente. Na het doelpunt klinkt een enthousiast “Bitte! Danke! Bitte! Danke!” op de tribunes. Duitsland is nooit veraf in Kerkrade. Na een kwartier spelen lijkt Roda een versnelling terug te schakelen waardoor de bezoekers steeds meer in de wedstrijd komen. De gelijkmaker van Andreas Lasnik is wellicht één van de mooiste doelpunten die dit seizoen in de Eredivisie zal gescoord worden. Een heerlijk doelpunt. De 1-1 ruststand is enigszins verrassend maar zeker niet onverdiend.

Na de pauze ontbreekt bij de Limburgers net dat tikkeltje geluk. Een coktail van pech en nonchalance zorgt ervoor dat de bal er maar niet in wil voor Roda al is de 1-1 tussenstand deels ook de verdienste van onze landgenoot Davino Verhulst. Vandaag keept de ex-Genkie een meer dan verdienstelijke partij. Wanneer het publiek ongedurig wordt is het met nog iets meer dan 20 minuten te spelen opnieuw Willem Janssen die de geelhemden op voorsprong bent. Opdracht volbracht, zo denken ze bij Roda maar dat is buiten Gerson Sheotahul gerekend. Wanneer in de 90e minuut een voorzet van Lasnik slecht wordt weggewerkt schuift hij de late gelijkmaker over de doellijn. De Brabanders vieren de remise als een overwinning terwijl de Limburgers ontgoocheld afdruipen. Wellicht hadden ze de tegenstander van vandaag een beetje onderschat. Na het laatste fluitsignaal verlaat het volk morrend de tribunes. Enkel de kleine schare tricolores in het uitvak blijft nog even nagenieten van het onverhoopte puntgewin.

Bronnen:

Voetbal International: seizoensgids 2010/2011.

“Het Stadioncomplex”. REURINK Ferry, uitg. Het Sporthuis

“De grote voetbalencyclopedie van het Nieuwsblad”. COLIN François & MULLER Lex, uitg. Houtekiet/Strengholt