Castel
Di Sangro Calcio.
Een naam die weinigen iets zal zeggen.
En toch speelde deze club uit een piepklein dorpje (6000 inwoners)
in de Abruzzo twee seizoenen in de Serie B.
Ik ga het hier enkel hebben over het tumultueuze eerste seizoen,
het seizoen waar ze ondanks alle tegenslagen zich toch konden
redden tenmidden van grote voetbalploegen zoals Genoa, Torino
en Palermo.
De Weg naar de Serie B
Dat Castel in de serie B speelde was op zichzelf al een curiositeit.
De club had jarenlang in de C2 divisie rondgehangen en algemeen
werd aangenomen dat ze zelfs daar al boven hun stand stonden.
Tot plots de puzzelstukjes in mekaar vielen en de club op
twee jaar tijd wist door te stoten naar de finale van de playoffs
in de C1.
De plaats die rechtgaf op de serie B, voor een club als Castel
Di Sangro het walhalla van de voetbalwereld.
Castel speelde in die finale tegen het sterke Ascoli. Ascoli
had hen tijdens het reguliere seizoen al tweemaal verslagen
en er was dus weinig twijfel dat ze ook deze twee matchen
tot een goed einde zouden brengen.
Toch stonden de bordjes na 90 minuten nog steeds gelijk en
werd er ook in de verlengingen niet gescoord. Penalties zouden
het verschil tussen hemel en hel maken.
Osvaldo Jaconi, de trainer van Castel Di Sangro, deed op enkele
minuten van het einde een opmerkelijke wissel. Hij haalde
goalkeeper De Juliis naar de kant en verving hem door de oude
Pietro Spinosa, een doelman die dat seizoen welgeteld 0 minuten
had gespeeld.
De gok werkte echter want Spinosa stopte spectaculair de laatste
strafschop van Ascoli en het was Castel Di Sangro dat promoveerde.
Spinosa stopt de
laatste penalty van Ascoli.
Na de feestelijkheden kwam echter al snel het besef dat het
volgende seizoen geen pretje zou zijn: de kern bestond uit
een allegaartje van C1 en C2 spelers, het piepkleine stadion
was niet geschikt voor de serie B en de geplande verbouwingswerken
schoten niet op.
De kern werd versterkt met enkele nieuwe spelers uit de serie
C maar de algemene verwachting bleef dat deze kern gewoonweg
niet genoeg kwaliteit bezat om stand te houden in de serie
B.
Het
team van Castel Di Sangro Calcio aan het begin van hun eerste
seizoen in de Serie B
De seizoenstart
Het seizoen begon met een thuiswedstrijd tegen Cosenza. Al
moet gezegd zijnde dat “thuis”wedstrijd hier niet
al te letterlijk genomen moet worden. Het stadion van CdS
was namelijk nog steeds niet klaar voor de serie B en daarom
werd er uitgeweken
naar Chieti.
Niettemin miste de nieuwbakken serie B ploeg zijn start niet.
Het versloeg Cosenza met 1-0.
De eerste uitmatch ging dan wel met 2-0 verloren tegen Foggia
maar de volgende wedstrijd in Chieti werd opnieuw met winst
afgesloten: Cremonese werd met 2-0 huiswaarts gestuurd.
De redding of “La Salvezza” leek plots geen utopische
gedachte meer.
8 matchen later stond de ploeg uit de Abruzzo weer met beide
voeten op de grond: 6 nederlagen, 1 gelijkspel en 1 gewonnen
partij. De club stond nu op de plaats waar velen hen het hele
seizoen zagen: in de gevarenzone.
Ondertussen (we zitten al eind november) waren de verbouwingswerken
aan het stadion toch afgeraakt en het vernieuwde stadion zou
ingewijd worden met de match tegen het sterke Genoa.
Een match die letterlijk en figuurlijk in het water viel.
Vrieskou en neerslag hadden de gloednieuwe grasmat volledig
onbespeelbaar gemaakt en de match zou later gespeeld moeten
worden. Castel Di Sangro wist de uitgestelde match wel te
winnen en het leek weer de goede kant op te gaan voor hen.
Het noodlot slaat toe
In december sloeg dan het noodlot toe een eerste maal toe:
Danilo Di Vincenzo en Filippo “Pippo” Biondi,
twee basisspelers, verongelukken op weg naar een trainingsessie.
Alhoewel de verslagenheid bij de spelers groot was bleven
ze toch goede resultaten halen.
In januari volgt dan een tweede klap: de Chileense echtgenote
van speler Gigi Prete wordt in Rome tegengehouden en gearresteerd
wegens cocainesmokkel.
In het verdere onderzoek zouden zowel Prete zelf, als de voorzitter
van de club, Gabriele Gravina, opgepakt worden. Beide werden
later terug vrijgelaten bij gebrek aan bewijzen maar het was
nog maar eens tegenslag voor de nieuwelingen.
In de volgende weken bleef het bizarre gebeutenissen regenen.
Gravina kondigde de komst aan van Joseph Addo, een Ghanese
international die bij Cagliari, Stuttgart en Frankfurt zijn
sporen al had verdiend.
Addo kwam ook daadwerkelijk naar Italië maar mocht weer
beschikken toen trainer Jaconi hem had duidelijk gemaakt dat
hij niet van plan was buitenlanders op te stellen en weigerde
het contract met Addo te tekenen.
Addo keerde terug naar Duitsland en tekende uiteindelijk bij
Sparta Rotterdam.
Een tweede tester kreeg nog meer media-aandacht: Gravina
kondigde met groot vertoon de komst van Robbert Ponnick aan,
een Nigeriaanse spits van de toenmalige Premier League ploeg
Leicester City.
Dat niemand ooit van Ponnick had gehoord weerhield de Italiaanse
pers én de supporters van Castel niet om massaal op
te dagen voor de oefenwedstrijd waarin Ponnick zou worden
voorgesteld.
De wedstrijd was op zijn zachtst gezegd vreemd. Ponnick leek
nauwelijks te kunnen voetballen, nam de bal van medespelers
af, miste op grotesque manier een penalty en veroorzaakte
door zijn aggresieve en denigrerende gedrag een vechtpartij
met een ploegmaat.
Het bleek uiteindelijk allemaal een reclamestunt te zijn van
Gravina. Ponnick en de tegenstanders bleken leden te zijn
van een groepje acteurs en waren ingehuurd door Gravina om
voor publiciteit te zorgen.
Het werkte, al was de overgrote meerderheid van de gegenereerde
publiciteit bijzonder negatief.
La Salvezza
Het mag dan ook een wonder heten dat Castel Di Sangro Calcio
op twee speeldagen voor het einde van de competie niet op
een degradatieplaats terug te vinden was.
Een mirakel dat grotendeels te danken was aan doelman Massimo
Lotti en de aanvallers Claudio Bonomi en Gionatha Spinesi.
Lotti hield met zijn reddingen de ploeg recht en Bonomi en
Spinesi vonden eindelijk de weg naar de netten en hielden
zo de ploeg in de race.
Als ze de wedstrijd tegen Pescara zouden winnen, waren ze
gered en zou de laatste wedstrijd tegen het sterke Bari zelfs
niet meer van belang zijn.
Pescara werd met 2-1 verslagen en het volksfeest om La Salvezza
te vieren kon beginnen, dat er rond de met 3-1 verloren wedstrijd
in Bari een geur van omkoping hing mocht de pret niet drukken.
Jammer genoeg ging het daarna bergaf met de kleine club.
Belangrijke spelers werden verkocht en het volgende seizoen
degradeerde de club weer uit de Serie B om de volgende jaren
verder af te glijden.
Nog éénmaal konden ze stunten: in 1999 versloegen
ze de Serie A clubs Perugia en Salernitana in de Coppa Italia
alvorens te sneuvelen tegen Inter Milan.
In 2005 was het dan over. De club werd geschrapt van de Italiaanse
bondslijsten en het sprookje van Castel Di Sangro Calcio was
uit.
|
