Craig Thompson

Het had slecht kunnen uitpakken voor onze Diabolitos en laten we eerlijk zijn: het was allemaal de schuld van die ene man in het zwart.
Er waren nochtans al voortekenen dat de heer Craig Thomson niet helemaal klaar was voor de van hem verwachte taak. Zo sprak hij voor de match Tom De Mul al aan met de legendarische woorden “but you can call me yours” en bleek het officiële plaatje van de UEFA op zijn borstzak vervangen te zijn door het logo van Glenfiddich.

De Belgen die kwa bizarre en surrealistische mensen toch al wat gewend zijn, fronsten even de wenkbrauwen maar gingen toch gewoon door met hun voorbereiding. Zelfs toen vanuit de kleedkamer van de scheidsrechter luidkeels “My Love She's But A Lassie Yet” weergalmde bleven de jonge duivels stoicijns verder gaan met hun voorbereiding.

Op één of andere manier en na een intermezzo in de toiletten (“aye lads I would not go in there fer a couple of hours”) kwam Thomson dan toch het plein opgelopen met de beide ploegen. Bijna toch, want 4de scheidrechter Nijhuis kon nog net op tijd ingrijpen en erop wijzen dat zakflacons ook voor scheidsrechters verboden waren.
Gelukkig verliep het gedeelte met de voorstelling van de ploegen en de volksliederen zonder al te veel incidenten al was er wel dat kleine moment waar Thomson het Israelische volkslied probeerde mee te boeren.

Het mag dan ook een wonder heten dat Thomson de match zelfs nog maar op gang kreeg gefloten kreeg. Jammer genoeg werd het al snel pijnlijk duidelijk dat het spel volgen in zijn toestand moeilijk ging worden, dus floot hij maar telkens als de bal iets te ver weg was van hem zodat hij op zijn gemak terug naar daar kon wandelen.
Gevolg was wel dat het spel om de 34 seconden stil lag en dat zelfs dan de fysiek sterke Belgen te snel voor hem gingen zijn.
No problem, ik sluit gewoon de eerste de beste uit moet hij gedacht hebben en nadat Fellaini een tegenstander uit de weg ging kreeg de grote Belg dan ook een tweede gele kaart.
Craig begon nu pas echt op dreef te komen en zwaaide met geel naar alles wat al te snel bewoog. Het lukte hem zo om toch nog de rust te halen.

Na een kwartier rust moest Nijhuis hem onder luidkeels protest uit de kantine sleuren om ook nog een tweede helft te laten fluiten. Misschien niet zo’n goed idee, want hij bleef het Israelische wonderkind Sahar consequent en giechelend Sahara noemen en verwees naar de Belgische doelman als “That blond poofter”.
Nadat Nijhuis hem, slim, nog eens volledig fouilleerde en drie minibar flesjes J&Bs uit zijn sokken haalde en een dozijn likeurpralines uit zijn borstzak, kon de match dan toch herbeginnen.

Maar het tempo bleef te hoog en dus bleef hij fouten fluiten en met kaarten zwaaien.
Vooral die donkere jongen met de vreemde naam op rechts bleef maar rennen en wederom besloot Thomson in te grijpen. Vanden Borre maakte een lichte fout en Craigy-boy toonde de verbouwereerde Ket achtereenvolgens een gele kaart, een rode kaart, een verlopen tramkaartje, een businesskaartje van de pink pussycat, een gehandtekend paniniplaatje van Ally McCoist, een lidmaatschapkaart van de AA, zijn boardingkaart van BMI, een ticket voor de finale dat op onverklaarbare wijze tijdens de rust in zijn kleedkamer was beland en dan na enig twijfelen en een spelletje van ieny-mieny-mo toch opnieuw een gele kaart.
De Israeli’s hadden het ondertussen begrepen en liepen bijna geen meter meer en op die manier kon Mirallas dan toch nog de 0-1 binnentrappen.
Voor Thomson het sein om het plein te verlaten en nadat hij met zachte hand terug naar de middenstip werd geduwd bleef hij precies daar staan om het laatste kwartier te fluiten en na het laatste fluitsignaal terug naar zijn kleedkamer te waggelen omdaar het bewustzijn te verliezen.

Gevraagd naar een reactie de volgende ochtend antwoorde hij : “I did what ????

Bartender? I have another order here!