Hector "Torten" Goetinck

Torten Goetinck is één van de eerste grote figuren uit het Belgische voetbal en het eerste clubicoon van Club Brugge (toen nog FC Brugeois).

Hij speelde maar liefst 27 seizoenen in het eerste elftal van Brugge. Van zijn debuut als 15-jarige in 1901 tot zijn laatste seizoen in 1928.

Zijn debuut had hij vooral te danken aan het feit dat Brugge met spelersproblemen kampte. Elf spelers waren na het seizoen 1900-1901 gestopt en door een actie van Carlos Strubbe, die zowel speler van Cercle als Club was, waren er ook intern problemen, deze hadden ondermeer geleid tot een forfait tegen Beerschot toen een aantal van de Brugge spelers niet kwam opdagen.
Goetinck en andere talentvolle jongeren zoals Cambier en Paternoster werden voor de leeuwen gegooid en na een moeilijke beginperiode zouden ze dit vertrouwen niet beschamen.

Goetinck en Cambier: de sterren van het elftal

De Brugse hinde werd hij genoemd. Zijn snelheid (hij was militair kampioen op de 100 en 200 meter) en sierlijkheid alsmede zijn perfecte tweevoetigheid maakte hem één van de beste buitenspelers in het vooroorlogse België.
Door zijn acties, de goals van Robert De Veen en de briljante Charles Cambier werd Brugge drie maal vicekampioen in de jaren voor wereldoorlog I.
Ook bij de nationale ploeg had hij zijn plaats. Zo was hij één van de originele “Diables Rouges”. Het team dat in 1906 in en tegen Nederland een 2-0 achterstand in een 2-3 winst wist om te buigen.
Omdat er slechts 2 tot 3 interlands per jaar werden gespeeld, speelde hij slechts 17 maal voor de nationale ploeg.

Het kampioenenelftal van FC Brugge met Goetinck gehurkt uiterst links. Daarnaast hetnationale team dat de bijnaam "de rode duivels" verdiende. Goetinck staat uiterst rechts met de kenmerkende "Cap".

Tijdens de oorlog speelde Goetinck bij de “Front Wanderers” een ploeg van Belgische voetballers van verscheidene clubs die exhibitiematchen speelden in Frankrijk, Engeland en Italië. Het was een prima ploeg en daar werd ook de basis gelegd voor de ploeg die in 1920 Olympisch goud zou winnen.

Het eerste seizoen na de oorlog was meteen een succes: FC Brugge werd voor de eerste maal in zijn bestaan kampioen voor gereputeerde clubs als Union en Daring.
De jaren daarna werden echter Daring, Beerschot en Union kampioen en mede door financieel wanbeleid zakte FC Brugge dieper en dieper weg.
Het seizoen 1927-1928 werd hen noodlottig. Goetinck die eigenlijk het seizoen ervoor al gestopt was, werd terug bij de ploeg gehaald maar ook hij en opkomend talent Louis Versyp konden niet meer verhinderen dat Brugge 12de werd en degradatieduels moest spelen.
Zowel RC Mechelen, Racing Brussel als Daring Brussel bleken echter te sterk en Brugge zakte voor de eerste keer naar de eerste divisie.

Goetinck als trainer van Brugge

Het einde van Goetinck zijn voetbalcarriere betekende niet het einde van zijn carriere in het voetbal. Hij had nog maar net zijn schoenen aan de haak gehangen of hij werd door de voetbalbond al aangezocht om assistent te worden van nationaal selectieheer Victor Loewenfeld. 2 jaar later was hij zelf de selectieheer en begeleide de duivels naar en op het eerste WK in Uruguay.
Ook bij Club Brugge was hij actief in het selectiecommité en uiteindelijk het bestuur.
Daarnaast hield hij zich nog bezig met journalistiek en het schrijven van artikels en uiteindelijk een boek, voetbalanecdoten, over zijn belevenissen in het voetbal.

Hector Goetinck stierf op 25 juni 1943 nadat een Duitse bom zijn hotelletje in Heist had geraakt.