Bouke "Bob" Hoogenboom

Supporters van Sporting Lokeren hadden eind jaren zeventig, begin jaren tachtig genoeg spelers waarvoor men naar het stadion kwam: de twee briljante Polen Lubanski en Lato, de Deense aanvaller Preben Elkjaer Larsen, de jonge Arnor Gudjohnson ...
Maar geen van deze spelers had zo'n ongelooflijke staat van dienst als Bouke “Bob” Hoogenboom.
De Nederlandse keeper speelde 14 seizoenen en 449 matchen ( een record) voor de Oost-vlamingen en beleefde alle Europese en binnenlandse successen mee.

Nochtans zag het er in 1973 niet zo goed uit.

Bij Ajax was Bouke door blessures en de zware concurrentie maar met moeite van de bank geraakt. Hij had er dan wel ettelijke kampioenentitels meegemaakt maar veel plezier hield hij er niet aan over.
Het noopte Hoogenboom tot een besluit:. Misschien was profvoetbal wel niets voor hem. Hij zette een stap terug en ging bij zijn oude club De Spartaan spelen.
En Bouke herleefde, hij liet zien waarom hij naar ajax was gegaan en bereikte zelfs het Nederlands amateur-elftal.
Maar Ajax was hem ondertussen liever kwijt dan rijk en liet hem voor een schamele 3000 NLG - 55,000 BEF vertrekken naar Lokeren dat net naar de Belgische eerste klasse was gepromoveerd.
Een vertrek dat Hoogenboom altijd zwaar op de maag is blijven liggen.

Maar uiteindelijk bleek het een prima keuze voor de geboren Amsterdammer. Lokeren draaide meteen mee in de subtop en de Nederlander blonk uit.

Hoogenboom grijpt in voor Jan Ceulemans gevaarlijk kan zijn en daarnaast, in zijn typische stijl, voor Ronny Martens gevaarlijk kan zijn.

Met zijn typische snor, schitterende reddingen en prettig gestoord gedrag won hij al snel de harten van de Lokerenaren. Hij was niet de grootste, 1 meter 80, of de sterkste maar hij had geen angst en was, zoals elke goede doelman, een beetje gek. Het ging bovendien hard met Sporting Lokeren, ze nestelden zich in de top van de Eerste klasse en speelden Europees.

Maar het zou niet altijd van een leien dakje gaan.
Na de succesvolle jaren waarin ondermeer Real Sociedad en Nantes Europees werden verslagen, is er veel belangstelling voor de sterspelers van Lokeren, in 1983 verlaten Lato, Lubanski en Snelders de club, in 1984 Larsen, Gudjohnson, en Dobias.
De kern wordt wel aangevuld met jonge talenten zoals Swat Van Der Elst maar het gebrek aan ervaring en het kwaliteitsverlies doen Lokeren terugglijden van de top naar de donkere middenmoot.
Hoogenboom ziet dit met lede ogen aan en in een interview met Sport 80 maakt hij de grond gelijk met toenmalig trainer Dimi Davidovic.
Het wordt een ware machtsstrijd tussen Hoogenboom, die zich gesteund weet door het bestuur, en Davidovic, die gesteund wordt door de spelersgroep die zelfs een petitie laten rondgaan om Hoogenboom te verwijderen.
Tegen alle verwachtingen in is het de trainer die moet buigen. Davidovic wordt ontslagen en Aimé Antheunis mag overnemen.
De volgende jaren blijven relatief (hoewel, met Hoogenboom is alles relatief) rustig en in het seizoen 86-87 weet Lokeren nog eens te stunten.
De spelersgroep met talenten zoals de gebroeders Versavel, Stephen Keshi en Kari Ukkonen legt beslag op de 4de plaats in de competitie.
Het seizoen 87-88 draait echter uit op een sof en Lokeren kan zich met een 16de plaats maar nauwelijks redden.
Hoogenboom besluit een stap terug te zetten en vertrekt naar RC Heirnis Gent.

Lokeren in het seizoen 78-79 met Hoogenboom als derde van links geflankeerd door Elkjaer Larsen (links) en Lubanski (rechts)

In Lokeren zijn ze Bouke niet vergeten, hij werd er tot beste keeper ooit verkozen en heeft nog steeds het record van 449 competitiematchen in handen.

14 seizoenen, 449 matchen, de beste Lokerse doelman ooit.