Third Lanark A.C.

Third Lanark Athletic Club werd in 1872 opgericht als de voetbalclub verbonden aan de 3rd Lanarkshire Rifle Volunteers, een militaire eenheid van vrijwilligers zoals er verschillende werden opgericht tijdens de Napoleonische oorlogen.
Ze waren gelegerd in Strathbungo, in het zuiden van Glasgow.

De oprichting van een eigen voetbalclub kwam er nadat enkele soldaten de interland Schotland-Engeland hadden meegemaakt in Hamilton Crescent, Glasgow.
Een meeting werd door middel van een pamflet aangekondigd en op 12 december 1872 werd door de officieren de goedkeuring gegeven voor het oprichten van de 3rd Lanarkshire Rifle Volunteers Athletic Club.
De regimentskleuren rood en blauw met links een prominente 3 werden meteen ook de eerste officiele kleuren van de club.

Een unifom van de 3rd Lanarkshire RV met rechts het daarvan afgeleide voetbalplunje, uiterst rechts de bekerwinnaars in 1889

Gedurende de eerste jaren werd er vooral gespeeld tegen naburige teams en slechts in een los competitieverband, daar kwam in 1890 verandering in toen 3rd Lanarkshire RV AC één van de oprichtende leden van de Schotse voetballiga werd, de kleuren waren ondertussen naar rood-wit ge-evolueerd.
De warriors of redcoats zoals de bijnaam in die eerste jaren was hadden het jaar voordien al hun eerste prijs gewonnen: de Schotse beker werd veroverd ten koste van Celtic.

De volgende jaren brachten geen succes meer voor de militaire ploeg en het was pas nadat de ploeg professioneler werd en de ploeg hernoemd werd naar Third Lanark AC dat de successen kwamen. Hun eerste landstitel werd gewonnen in 1904, de beker opnieuw in 1905 en de competitieve Glasgow cup in 1903, 1904 en 1909.
Onderdeel van de professionalisering was ook de aankoop van een nieuw stadion om hun toenmalige thuishaven Cathkin Park te vervangen.
In 1903 werd Hampden Park van Queens Park gekocht (Queens Park zou verhuizen naar het nieuwe, en huidige, Hampden Park) en herdoopt tot New Cathkin Park.

Cathkin Park is nog steeds een begrip in Glasgow. Uiterst rechts de ploegfoto van de kampioenenploeg van 1904.

De jaren tot aan het uitbreken van de eerste wereldoorlog waren onsuccesvol, de Hi-Hi’s (de bijnaam die ze kregen naar aanleiding van de Hi-Hi-Hi gezangen op de tribune) bleven steken in de grauwe middenmoot.
Daarin kwam weinig verandering tijdens en na de oorlog en na tweemaal de degradatie te hebben ontlopen was het in 1925 wel zover.
Third Lanark zou zich dan tot 1935 vooral manifesteren als liftploeg. Promoties waren er in 1928, 1931 en 1935. Degradaties in 1929 en 1934.
In 1935 leken de Thirds eindelijk weer een vaste waarde te worden in de hoogste Schotse divisie tot de oorlog uitbrak en de competitie afgelast werd.

Na de oorlog bleef Third Lanark zonder veel succes in de eerste divisie tot ze in 1952 wederom degradeerden.
Het zou 4 lange jaren duren voor ze weer op het hoogste niveau stonden en daar verbleven ze wederom in de middenmoot.
Third Lanark zou nog één seizoen een opleving kennen: in 1960-61 werd de club, dank zij de “Scarlet” goalmachine van Goodfellow, Hilley, Harley, Gray en McInnes, derde en scoorden ze meer dan 100 doelpunten.

Het team van seizoen 60-61 met de Scarlet Goalmachine en ernaast het team van 61-62. De drie mannen op het balkon zijn Gray, Hilley en Harley die niet op de foto mochten omdat ze nog geen nieuw contract hadden getekend.

De opleving bleek een stuiptrekking te zijn, het volgende seizoen zakte de club weg naar de 11de plaats en in het seizoen 1964-1965 degradeerde ze voor de laatste maal.
Na twee seizoenen in de tweede klasse barste dan uiteindelijk de bom, de laatste match van het seizoen 1966-1967 was een vernederende 5-1 nederlaag tegen Dumbarton. Enkele hectische maanden volgden met verhalen van constante problemen tussen spelers onderling en spelers en het bestuur, corruptie en financieel wanbeheer en na een onderzoek van de Schotse Board of Trade werd de club failliet verklaard en verdween na bijna 100 jaar uit de Schotse competitie.

Voor velen blijft de toenmalige voorzitter van Thirds de grote verantwoordelijke, al moet het gezegd worden dat Third Lanark al decennialang geldproblemen had.
Bill Hiddleston was een groothandelaar in glas en zou al geruime tijd zijn zinnen hebben gezet op de gronden van Cathkin Park.
Hiddleston was een vreemd figuur die voor het oog van het publiek elke penny omdraaide: zo konden de spelers niet ’s avonds trainen omdat hij de lampen weigerde aan te steken en probeerde hij de regel dat voor elke match een nieuwe bal gebruikt moest worden te omzeilen door oude ballen opnieuw te beschilderen.
Tegelijkertijd zou hij door wanbeheer en door financieel gemanipuleer de club failliet hebben doen gaan zodat er huizen op Cathkin Park gebouwd konden worden en boorde hij elke reddingsactie die op poten werd gezet de grond in door te weigeren zijn aandeel in de club te verkopen.
Het plan werd echter dwars gezeten door de Glasgow City Council die na het faillisement weigerde een bouwvergunning af te geven en Cathkin Park intussen als parkgebied klasseerden.

Cathkin Park werd parkgebied en men liet de natuur zijn gang gaan op de tribunes.