Het
zou een fragment kunnen zijn uit een sportkwis:
Het filmpje start en je ziet Portsmouth winger Vince Hilaire,
één van de eerste succesvolle zwarte spelers
in de Engelse hoogste klasse, met gemak een bonkige verdediger
van Everton voorbij dribbelen.
Het fragment wordt stopgezet en de kwismaster vraagt je:
wat gebeurde er toen?
In de meeste gevallen volgt dan een schitterend doelpunt of
een prachtige dribbel, maar in dit geval is de bonkige speler
Pat Van Den Hauwe en dan kan er van alles gebeuren.
De beelden worden herstart en seconden later zie je de ongelukkige
Hilaire verpletterd worden door Van Den Hauwe en moet de Pompey-man
met een brancard afgevoerd worden.
Dit soort situaties waren in het midden van de jaren 80 gemeengoed
voor de fans van Everton.
In een tijd waarin harde verdedigers en middenvelders drie
lagen dik op de Engelse velden lagen was Van Den Hauwe één
van de meest gevreesde spelers .
“Vergeleken met Van Den Hauwe is Vinnie Jones een teddybeer.”
schreef Daily Post reporter Ken Gaunt over boven beschreven
wedstrijd tegen Portsmouth.
De bijnaam Pyscho Pat was dan ook bijzonder goed gekozen voor
de linksback.
Patrick William Roger Van Den Hauwe zag op 16 december 1960
het levenslicht in het Belgische Denderrmonde als de zoon
van een Belgische vader en een Britse moeder. Het gezin verhuisde
naar Londen toen kleine Pat amper 5 was en het was dan ook
in de Engelse schoolboy wedstrijden dat Van Den Hauwe zijn
eerste voetbalstappen zette.
Het duurde niet lang voordat hij opgemerkt werd, Chelsea zag
wel wat in hem en hij speelde zijn wedstrijden voor de Stamford
Bridge youth sides alvorens hij op 17-jarige leeftijd er werd
weggehaald door Birmingham City FC.
Hij speelde niet veel later zijn eerste wedstrijd voor de
blues maar wist ook niet te voorkomen dat Birmingham dat jaar
degradeerde naar de second division (nu Championship).
Birmingham wist echter onmiddelijk ook weer de promotie af
te dwingen en in de volgende seizoenen wist Van Den Hauwe
zich in de starting eleven te wurmen en werd hij alom gevreesd
voor zijn scherpe tackles en viriele spel.
Op het einde van het seizoen 83-84 degradeerde Birmingham
opnieuw en het leek er op dat hij opnieuw minstens 1 seizoen
in het vagevuur van de second division zou moeten voetballen.
De verlossing kwam uit Liverpool. Everton had het jaar ervoor
de FA Cup gewonnen en de finale van de league cup gespeeld.
Het seizoen zelf hadden ze op de 7de plaats afgesloten.
Het bestuur wou meer en kwam, in zijn zoektocht naar verdedigende
versterking, uit bij de meest gevreesde linksback op de Engelse
velden.
Het bestuur op Goodison Park zocht contact met Birmingham
en Van Den Hauwe en nauwelijks drie uur later was Everton
een linksback en Birmingham 100,000£ rijker.
Everton had toen al een fantastisch team met ondermeer Neville
Southall in doel en internationals zoals Trevor Steven, Peter
Reid, Kevin Sheedy en Graham Sharp die het middenveld en de
aanval domineerden.
En domineren deden ze: Everton denderde door de competitie
en won de titel met maar liefst 13 punten voorsprong op hun
eerste achtervolger. Dat die achtervolger luisterde naar de
naam Liverpool FC was de kers op de taart.
Het succes eindigde echter niet daar: in de Europese beker
voor bekerwinnaars versloeg de club UC Dublin, Inter Bratislava
en Fortuna Sittard om zo een plaatsje in de halve finale te
veroveren.
In die halve finale was Bayern Munchen de tegenstander en
na een doelpuntloze wedstrijd in München werd Bayern
thuis verslagen met 3-1.
In de finale in Rotterdam werd Rapid Vienna verslagen met
3-1 en met twee prijzen op zak konden de toffees zich voorbereiden
op de treble want ook in de FA Cup werd de finale bereikt.
Jammer genoeg bleek Manchester United op Wembley de sterkste
ploeg maar Van Den Hauwe had een sensationeel seizoen achter
de rug: begonnen in de second division en op het einde van
de rit had hij een landskampioenschap en een beker der bekerwinnaars
op zijn visitekaartje staan.
 
Het daaropvolgende seizoen wist Everton, ondanks de aankoop
van Gary Lineker, niet te bevestigen: Everton werd tweede
achter Liverpool en verloor ook de FA Cup van de Reds.
Ook Europees lag Liverpool dwars, de Engelse clubs mochten
na het Heyzeldrama namelijk niet in Europa aantreden.
Het seizoen 86-87 begon rampzalig voor Pat. Een enkelblessure
in de voorbereiding gecombineerd met een virus zorgde ervoor
dat hij het grootste deel van het seizoen buiten strijd was.
Everton was opnieuw met Liverpool verwikkeld in een strijd
om het kampioenschap en het zou de terugkerende Van Den Hauwe
zijn die nog een belangrijke rol zou spelen.
Op 4 mei 1987 kopte hij, op Norwich, Everton opnieuw naar
de titel. Hij speelde dat seizoen slechts 11 wedstrijden maar
Everton great Adrian Heath zou later over die titel zeggen:
"Ik geloof nog steeds dat in dat seizoen (86-87) Pat
onze beste speler was. Hij speelde zelden een slechte wedstrijd
en was een onuitwisbaar deel van de ploeg alhoewel hij vaak
niet de aandacht kreeg die hij verdiende."
Everton kon helaas de glorietijd niet vasthouden, Liverpool
en Arsenal namen het voortouw en de club belandde meer en
meer op de achtergrond.
In 1989 speelde de club nog éénmaal de finale
van de FA Cup maar het was opnieuw Liverpool dat zegevierde.
Het zou het laatste wapenfeit van Psycho Pat voor de Toffees
zijn, in augustus 1989 werd hij voor 575,000£ door Tottenham
Hotspur aangekocht.
Hij zou 4 jaar bij de spurs blijven en in 1991 opnieuw de
FA Cup winnen, in 1993 liet Tottenham hem vertrekken naar
Millwall maar zowel in zijn laatste seizoen bij de spurs als
de twee seizoenen bij Millwall werd hij geplaagd door blessures
en kwam hij nauwelijks aan spelen toe.
Hij migreerde naar Zuid-Afrika waar hij nog even speelde voor
Hellenic en Wynberg St Johns alvorens zijn schoenen aan de
baobabs te hangen en een tuinaanlegbedrijf te beginnen.
Dat Psycho Pat niet vergeten is blijkt uit een “Greatest
hard man” poll die de Daily Mail in januari 2009 organiseerde.
Van Den Hauwe eindigde op een 24ste plaats: net na John Terry
maar voor spelers als Marco Tardelli, Alan Shearer en Neil
“Razor” Ruddock.
Nog twee elementen zijn nog niet besproken: zijn interlandcarriere
en zijn veelbesproken huwelijk met Mandy Smith, de ex van
Rolling Stone Bill Wyman. Aangezien wij een voetbalsite zijn
en geen roddelpers zal ik over het laatste dan ook niets meer
schrijven maar zijn keuze voor Wales mag wel toegelicht worden.
In zijn beginperiode bij Everton verschijnt Van Den Hauwe
namelijk op de radar van de grote Belgische bondscoach Guy
Thys.
Thys, die flanken met links Van Den Hauwe en rechts Gerets
wel zag zitten – in tegenstelling tot de tegenstanders
van de Belgen, had een persoonlijk gesprek met hem en niets
leek een uitnodiging voor de Rode Duivels in de weg te staan.
Tot het moment dat de Belgische staat er zich mee ging bemoeien,
Van Den Hauwe kreeg te horen dat, mocht hij op de uitnodiging
ingaan, hij zijn dienstplicht zou moeten vervullen.
Het bleek een stap te ver. Van Den Hauwe koos voor Wales en
zou uiteindelijk 13 interlands voor de dragons spelen.
Bronnen:
Everton greats. BERMAN Jon, Dome Malcolm. Mainstream Sports
Luton Town v Everton, 13/04/1985, Official Programme
Everton v Manchester United, 26/12/1985, Official Programme
Everton
FC History
|
