Stadion der Weltjugend, Berlijn, Duitsland

geplaatst in: Postcards | 0

Stadion der Weltjugend, Berlin-Mitte

Gebouwd: 1950 – Afgebroken: 1992

Architect: 1e fase 1950: Selman Selmanagic (DDR) en Reinhard Lingner (DDR)

2e fase 1973: Jörg Piesel (DDR) en Rolf Tümmler (DDR)

Opening: 20/05/1950

Clubs: SC Dynamo Berlin (tot 1961), nationaal elftal DDR

Capaciteit: 70.000 (max.) – v.a. 1973: 50.000

Toeschouwersrecord: 70.000 op 05/08/1951: DDR – Dynamo Moskou 1-5

Belangrijke wedstrijden:

  • Bekerfinale DDR “FDGB-Pokal-Finale” 1950, 1975-1989

  • 13 interlands DDR

  • Vanaf 1976 Oberliga derby’s tussen BFC Dynamo en 1.FC Union Berlin
  • EC I 1959/60 ASK Vorwärts Berlin – Wolverhampton Wanderers FC 2-1
  • EC I 1965/66 ASK Vorwärts Berlin – Manchester United FC 0-2

Andere noemenswaardige evenementen:

  • Wereldfestival voor Jeugd en Studenten 1951 en 1973
  • Etappe aankomst- en startplaats Internationale Vredeskoers 1952

Wetenswaardigheden:

  • Het stadion werd 4 maanden na de eerste steenlegging opgeleverd
  • De oorspronkelijke naam van het stadion luidde “Walter-Ulbricht-Stadion”

  • In de volksmond heette het stadion “Zickenwiese” (Geitenweide)

In het centrum van Oost-Berlijn verrees begin 1950 in een recordtempo van nauwelijks vier maanden tijd een nieuw sportstadion met plaats voor 70.000 toeschouwers. De nieuwe sporttempel moest het oude “Polizeistadion” doen vergeten, een stadion dat de beschietingen en bombardementen van de stad op het einde van de Tweede Wereldoorlog niet had overleefd.

Postcard1

Aanleiding voor de bouw van de nieuwe arena was het groots opgezette propagandistische “Deutschlandtreffen” dat eind mei 1950 werd georganiseerd door de socialistische jeugdbeweging “Freie Deutsche Jugend” (FDJ). Eén van hun eigen strijdliederen indachtig “Bau auf, bau auf, Freie Deutsche Jugend bau auf!”, sloegen duizenden FDJ-jongeren de handen in elkaar om de bouw van het stadion in amper 120 dagen te helpen verwezenlijken. Het bouwwerk kreeg de naam “Walter-Ulbricht-Stadion” naar de toenmalige Secretaris-Generaal van regeringspartij SED. Met de snelle totstandkoming van het nieuwe sportcomplex zag Walter Ulbricht (1893-1973) één van zijn boutades bewezen, namelijk dat “onmogelijk” niet bestaat: “Es gibt kein Unmöglich!”.

Postcard2

Omringd door enkele bijgebouwen en nog meer sportvelden voor voetbal, tennis en atletiek maakte het Walter-Ulbricht-Stadion deel uit van een groter complex. De arena met karakteristieke massieve buitenmuren en opvallende uurwerktoren behoorde met een capaciteit van 70.000 plaatsen tot één van de grotere sportstadions in de DDR. Na een eerste reeks verbouwingswerken aan het stadion naar aanleiding van de 3e editie van het “Wereldfestival voor Jeugd en Studenten” in 1951, vond er in 1973 opnieuw een reeks renovaties plaats. Door het aantal zitplaatsen op te trekken naar 20.000 werd de totale capaciteit teruggeschroefd tot 50.000. De naam van het stadion werd gewijzigd in “Stadion der Weltjugend”. De gewone man in de straat bleef het stadion ondanks de naamswijziging gewoon “Zickenwiese” of “Geitenweide” noemen, een allusie op het sikbaardje van de oorspronkelijke naamgever Walter Ulbricht. De sloop van het stadion volgde enkele jaren na de afbraak van de Berlijnse Muur. Omdat ze er in Berlijn heilig van overtuigd waren de millenniumeditie van de Olympische Spelen te mogen organiseren, moest het “Stadion der Weltjugend” in de zomer van 1992 plaats ruimen voor een nieuw te bouwen accommodatie met 15.000 zitplaatsen. De Spelen werden evenwel toegewezen aan het Australische Sydney en het terrein in Berlin-Mitte bleef tot 2006 braak liggen.

Postcard3

Vaste bespeler van het stadion tot 1961 was voetbalclub SC Dynamo Berlin. Het complex deed verder dienst als uitwijkstadion voor voetbalclubs Vorwärts en Union Berlin. Legendarisch zijn de Europese wedstrijden van ASK Vorwärts tegen onder andere Wolverhampton Wanderers en Manchester United. Vanaf 1976 werden alle Oost-Berlijnse derby’s in de Oberliga tussen BFC Dynamo en 1. FC Union Berlin in het stadion afgewerkt. Naast een handvol (13) voetbalinterlands van de DDR, maakte het stadion echter voornamelijk faam als strijdtoneel voor de finale van de FDGB-Pokal, de Oost-Duitse nationale voetbalbeker. Na een eerste finale in 1950 was het Stadion der Weltjugend van 1975 tot 1989 de vaste bühne voor vaak legendarische finalewedstrijden aan de oostzijde van de Muur.

Bronnen:

“Das Wembley der DDR “. in “Das Grosse Buch der deutschen Fussball-Stadien. SKRETNY Werner.

http://de.wikipedia.org/wiki/Stadion_der_Weltjugend