UCD – Drogheda United FC

geplaatst in: 2007, Groundhop | 0

uc dublin

vs

drogheda utd

Belfield Park, Dublin 4

Laatst Bezocht op 06/07/2007
Eircom League Premier Division: UCD – Drogheda United FC 0-1
Toeschouwers: +/- 600

Dat het Ierse clubvoetbal weinig bekendheid geniet op het continent mag niet verbazen. Nog nooit maakte een Ierse club furore in Europa terwijl beloftevolle Ierse spelers meestal vóór hun 16e verjaardag de Ierse Zee oversteken om hun geluk te beproeven in Groot-Brittannië. Sinds de Eircom League in 2003 werd omgevormd tot een zomercompetitie, proberen zowel de FAI (Football Association of Ireland) als enkele televisiezenders de eigen competitie te promoten. Zowel nationale omroep RTE als sportzender Setanta “verblijden” de kijker bijna wekelijks met een wedstrijd uit de Premier Division. In 2005 werd met de “Setanta Cup” zelfs een nacompetitie tussen 3 clubs uit de republiek en 3 clubs uit de Noord-Ierse competitie boven de doopvont gehouden.

Ondanks deze recente inspanningen blijft het voor de Eircom League vergeefs opboksen tegen de in Ierland razend populaire –maar in het buitenland vrijwel onbekende – sporten hurling en (Irish) football. Helemaal dramatisch is de vaststelling dat de Ierse voetbalfan de eigen competitie links laat liggen voor de veel sterkere competities in Engeland en in mindere mate Schotland. Traditierijke clubs als Bohemian FC, Shamrock Rovers en Shelbourne FC zijn helaas geen sant in eigen land en brengen de massa zelden in beweging.

Niettegenstaande het schamele niveau en het gebrek aan beleving reken ik mezelf tot het selecte clubje van Eircom League fanatics. Het hele gebeuren heeft iets ongedwongen en hoewel de toeschouwers zelden de weg naar het stadion vinden (in het geval van UCD ook letterlijk, zie verderop in dit verslag), is de sfeer op de tribunes meestal uitstekend.

University College Dublin AFC, kortweg UCD, is een buitenbeentje in de Ierse competitie en misschien zelfs in heel West-Europa. De club werd in 1895 opgericht onder de naam “Catholic University Medical School” en werd in 1979 toegelaten tot de Ierse voetballiga. Naast het A-elftal telt de vereniging nog meer dan 70 andere ploegen die actief zijn in de “College League”. Hun grootste succes vierden de “Students” in 1984 met het behalen van de FAI-Cup, de Ierse beker. Na een rampzalig seizoen in 2003 degradeerde de club naar de First Division maar één jaar later werd de poort naar de Premier Division met groot machtsvertoon opnieuw ingebeukt. Vandaag bevinden de licht- en donkerblauwen (de kleuren van de stad Dublin) zich in de middenmoot van het klassement.

Tegenstander vanavond is het ambitieuze Drogheda United FC. De club uit county Louth, ten noorden van Dublin, ontstond in 1975 uit een fusie tussen “FC” en “United”. Jarenlang vertolkten de “Drogs” een tweederangs rol maar na hun meest recente promotie naar de Premier Division enkele jaren geleden schreven de mannen uit Louth in 2005 de FAI-Cup bij op hun palmares. Eén jaar later won United de Setanta Cup waardoor het zich de beste van het hele Ierse eiland mocht noemen. De ambitie van de huidige leider in het klassement dit seizoen is het veroveren van de landstitel.

Het is de derde keer dat ik op Belfield Park kom en evenveel keer keek de taxichauffeur me vragend aan toen ik hem vroeg om me naar het stadion van UCD te voeren. “Hebben die dan een stadion?”
“Natuurlijk hebben die een stadion! Een kleintje weliswaar maar een stadion is een stadion”.
Het “stadion(etje)” van UCD ligt goed verstopt op de immense campus van de universiteit tussen het groen en de modern ogende studentenhomes. De eerste keer dat ik hier kwam volgde ik op goed geluk een aantal supporters van de tegenpartij. De tweede keer, voor een derby tegen Bohemians, had ik minder geluk. Ik hoorde de gezangen van de bezoekende spionkop, zag het schijnsel van de lichten, hoorde zelfs de ploegopstellingen uit de luidsprekers schallen maar liep samen met een tiental andere fans hopeloos verloren op zoek naar de enige ingang van het stadion. Uiteindelijk wisten we ons allemaal door een omheining te wringen en misten we enkel de eerste 5 minuten van de wedstrijd.
Vandaag heb ik meer geluk. De omgeving van het stadion zit nog fris in m’n geheugen waardoor we in een mum van tijd de ingang van het stadion bereiken. Het loketgebouwtje dat tevens als hoofdingang fungeert, is opgetrokken uit goedkope betonblokken. De klassieke massieve turnstiles vloeken met de rest van het geheel.

Aan de ingang proberen enkele vrijwilligers de toeschouwers een “Blue Review” te slijten, het officiële programmaboekje van de “students”. Later op de avond blijken deze vrijwilligers samen met de kaartjesknippers en één van de 2 uitbaters van de club shop de harde kern te vormen van UCD-supporters.

Eens de draaipoortjes gepasseerd manifesteert UCD zich eens te meer als een buitenbeentje. Vergeet het bier (op de Ierse tribunes trouwens overal verboden), de hamburgers, de worsten of de friet. Op Belfield Park staat de supporter in de rij voor frisdrank, een snoepreep of een zakje chips.
Liefhebbers kunnen zich vandaag laten schminken aan de hoofdingang maar zelf opteren we voor een bezoekje aan de fanshop, een kraampje in een blauwe container. De man van wie we een pin kopen spreekt ons aan in het Duits. Rare man.

De “students” spelen al sinds 1930 hun thuiswedstrijden in Belfield Park. De capaciteit van het stadion varieert -afhankelijk van de bron- tussen de 2.500 en 3.250 plaatsen. De 1.448 zitjes in het stadion zijn verdeeld over 2 tribunes. De overdekte “AIB Stand” aan de lange zijde van het veld is de hoofdtribune. Op deze metalen, acht rijen hoge tribune vinden zowel de thuis- als de uitsupporters een plaatsje. Een klein deel van deze tribune werd als perstribune ingericht.

De andere zittribune is de onoverdekte “Foster’s Avenue End” achter het linkerdoel. Nadat deze enkele seizoenen gesloten bleef wegens “onveilig bevonden” werd de tribune aan het begin van het seizoen 2007 terug opengesteld voor het publiek. Enkele honderden groene zitjes van het nationale stadion, het in ombouw zijnde Lansdowne Road, vonden op de Foster’s Avenue End een nieuwe bestemming.

Tegenover de hoofdtribune heb je “the hill”, een grasberm, over de ganse lengte van het veld. In het midden van deze heuvel werd een houten televisietoren annex commandopost geplaatst. Ook de dug outs bevinden zich aan deze kant van het veld. Achter het rechterdoel kijken de supporters op een blinde, donkerrode bakstenen muur. In de hoek tussen muur en grasberm bevinden zich de kleedkamers van waaruit de gladiatoren de arena zullen betreden.

Het zal vandaag mijn laatste bezoek zijn aan dit stadion.
Omdat de universiteit steeds verder uitbreidt moet het stadion binnen enkele maanden wijken voor een nieuw gebouw van de afdeling biotechnologie. Vanaf het seizoen 2008 zullen de voetballers hun intrek nemen in de “UCD Bowl”, de thuishaven van hun collega’s van de rugbyploeg. Tegen het nieuwe seizoen zal dit voetbal- en rugbystadion voorzien worden van 1.500 zitjes. Op langere termijn zouden dit er 4.500 moeten worden.

In de toch al niet erg populaire Eircom League bengelt UCD onderaan in het klassement van de toeschouwersaantallen. Met een seizoensgemiddelde van 688 doen ze het dit seizoen nochtans 7% beter dan in 2006. Als je weet dat o.a. de buren van Bohemians en Shamrock Rovers steeds een legioen aan fans meebrengen dan kan je niet anders dan vaststellen dat UCD voor een vaste waarde op het hoogste niveau een wel heel kleine aanhang heeft.

Ook vanavond vormen de thuisfans duidelijk de minderheid. Waarschijnlijk trekt de club tijdens het academiejaar meer volk dan tijdens de vakantie want vandaag maken de UCD-fans ongeveer 1/3 uit van de naar schatting 600 toeschouwers. Het is voornamelijk de spionkop van de Drogs, de “famous 45 ultras” die vanavond voor een echte voetbalsfeer zorgt met vlaggen, spandoeken en gezang. Twee seizoenen geleden zag ik de Drogs al eens aan het werk op het veld van Saint-Patrick’s Athletic en ook toen gaven deze fans het beste van zichzelf.
Van thuissupport is er op deze regenachtige zomeravond nauwelijks sprake. Jammer. De eerder aangehaalde “kop”, samengesteld uit enkele vrijwilligers, roert zich tegen het einde van de wedstrijd heel even maar als ze niet vlak naast ons hadden gestaan op de tribune dan was het ons waarschijnlijk niet opgevallen.

Het wedstrijdbeeld is redelijk eentonig met een leidersploeg die voortdurend druk uitoefent op de thuisploeg. UCD kan met veel moeite het hoofd boven water houden en het duurt tot de laatste minuut van de wedstrijd eer de ban eindelijk wordt gebroken.
De weinig hoogstaande wedstrijd eindigt zo op een typisch Ierse uitslag: 0-1. Wie het Ierse voetbal volgt weet dat een wedstrijd met meer dan 3 doelpunten een zeldzaamheid is. Voor Drogheda tellen echter de 3 punten en dankzij deze late treffer staan ze opnieuw een stap dichter bij de Ierse landstitel.

Bronnen:

Eircom League Focus. LEAHY Ed.

The Supporter’s Guide to Eircom FAI Clubs 2005. Football Guides.

Blue Review. Official Matchday Programme 06/07/07