New England Revolution – Chivas USA

geplaatst in: 2008, Groundhop | 0

 

Gillette Stadium, Foxborough, Ma.

Bezocht op 11/09/2008
Major League Soccer: New England Revolution – Chivas USA 4-0
Toeschouwers: 7.606

De 6 staten die samen New England vormen, Vermont, Maine, Massachussets, New Hampshire, Connecticut en Rhode Island, zijn niet rijkbedeeld met professionele sportclubs, elk van de grote Amerikaanse sporten is slechts 1 keer vertegenwoordigd op het hoogste niveau.
Ondanks dit alles zijn ze wel gewend aan kampioenschappen en winnende teams: De Boston Celtics wonnen de NBA finals in 2008 en zijn recordhouders met 17 gewonnen finales, de Boston Red Sox wonnen de World series in 2004 en 2007 en de New England Patriots wonnen de Superbowl in 2002, 2004 en 2005 en verloren in 2008 Superbowl XLII tegen de New York Giants.

De New England Revolution steken daar wat bleekjes bij af, ze mogen dan wel één van de beste teams uit de MLS zijn, hun eerste echte trofee wonnen ze pas in 2007 toen ze de US Open Cup veroverden ten koste van Dallas.
Om het kampioenschap of de MLS Cup zoals hij hier genoemd wordt, hebben ze al viermaal mogen strijden maar in 2002 en 2005 bleek de LA Galaxy te sterk en de twee voorbijgaande seizoenen verloren ze de finale telkens van de Houston Dynamo.
Ze namen wel wraak op de Dynamo door dit seizoen de Superliga, een competitie tussen de beste teams uit de MLS en de Mexicaanse Primera Division, te winnen van datzelfde Houston.
Het vertrouwen is dit jaar groot bij de Revs en de komst van Chivas, de nummer 2 in de Western Conference, zou de laatste twijfels moeten wegnemen over hun paraatheid om dit jaar wel de MLS Cup te veroveren.

Chivas USA is, in tegenstelling tot de Revolution, geen stichtend lid van de MLS. De club werd in 2004 in Los Angeles opgericht door de eigenaars van de populaire Mexicaanse club CD Guadalajara en draagt dezelfde kleuren: een rood-wit gestreept shirt met blauwe broek, de naam komt voort uit de bijnaam van Guadalajara: Chivas oftwel “Geiten”. Na een desastreus eerste seizoen waarin ze slechts 1 overwinning boekten, draaien ze nu telkens mee in de top van de Western Conference, meestal voor de gehate stadsrivalen: de Galaxy.

New England speelt niet in een specifiek voetbalstadion zoals bijvoorbeeld Chivas maar werkt zijn wedstrijden af in het immense Gillette stadium van de New England Patriots. Zoals vele sportcentra in de VS ligt dit stadion niet nabij een stad, Foxborough bevindt zich op 50 km van Boston en 90 van Providence en verbindingen met het openbaar vervoer zijn onbestaande. De huurwagen dan maar en vanuit Boston rijd je door waarschijnlijk het lelijkste stuk van New England vooraleer in Foxborough aan te komen.

Gillette Stadium is de natte droom van elke projectontwikkelaar: niet alleen is er het stadion zelf, er is een heuse winkelstraat bij aangelegd, met ondermeer een cinema met 14 schermen, een interactieve viswinkel en een restaurant van het Tvbedrijf CBS.
In een tweede fase komt daar ook nog een 4-sterren hotel en een echte shoppingmall bij.

Ik parkeer op parking 10, de locatie van het vroegere Foxboro stadium, en zet me naast enkele Amerikaanse gezinnen die al bezig zijn met hun tailgate party.
Voor ons Europeanen een vreemd concept maar in de VS is het vrij normaal dat je enkele uren voor de match de parking op gaat, de kofferbak van je auto opengooit (vandaar tailgate) een barbecueset tevoorschijn tovert en de volgende uren doorbrengt met gegrillde steak en bier.
Ik heb geen barbecueset bij en ga dus maar alvast richting stadion.

Het Gillette stadium is wel een juweeltje, hoge tribunes waardoor je kort op het veld zit en met een paar architecturele toetsen, zoals de vuurtoren en de brug, onderscheidt het zich ook van de grauwe middelmaat.

Nadat ik het clubstandje had bezocht en me van diverse attributen en een regular coke (1 liter!) had voorzien ging ik op zoek naar mijn plaats, het general admission ticket dat ik heb gekocht geeft me toegang tot de plaatsen die ik voordien al op het oog had: sections 142-143, ook wel “The Fort” genoemd.
The Fort is een “standing” section en wordt bevolkt door de hardcore fans van de Revs: de naar Europees voorbeeld gevormde supportersgroepen waaronder de Midnight Riders (een verwijzing naar Paul Revere’s rol in de Amerikaanse revolutie) en Rev’s Army.

Aangezien het 9-11 is, is er eerst een korte gedenking waarbij mensen van de national guard en een overvliegende Blackhawk helicopter een staande ovatie krijgen. Als er een halve minuut later een troep ganzen in formatie over het stadion vliegt krijgen ook deze een staande ovatie van secties 142 en 143 en dit tot hilariteit van de andere tribune.

Tribune in enkelvoud inderdaad want waar de Revolution normaal gezien rond de 18.000 toeschouwers trekt zijn er dat vandaag beduidend minder.
Dat komt door de dag waarop gespeeld wordt (donderdag) maar ook omdat zowel de Patriots als de Red Sox net die week belangrijke matchen spelen.

In het programmaboekje lees ik de ploegopstellingen en herken geen enkele naam. Zowel Chivas als New England hebben blijkbaar nog niet de uitstraling die de Red Bulls of Galaxy wel hebben. Toch had New England in zijn eerste jaren bekende spelers als Alexi Lalas, Eric Wynalda en de toen hoogbejaarde Walter Zenga.
Een kleine rondvraag bij de kop leert me dat vooral doelman Reis en Taylor Twellman fanfavorieten zijn.

De eerste helft is niet veel soeps, de tactiek van beide clubs lijkt zich te beperken tot heen-en-weer getrap op het middenveld en de schaarse kansen worden slecht afgewerkt.
De sfeer in het fort mag er wel zijn, er zijn trommels, vlaggen, er wordt gezongen en er wordt gevloekt. Het repertoire van liedjes is ongeveer hetzelfde als de Engelse nationale ploeg waarbij er gewoon New aan wordt toegevoegd. Het klinkt niet altijd even goed maar een kneus die zich daaraan stoort.

Na de pauze is het voetbal van de Revs aanmerkelijk beter en in de 53ste minuut wordt dat ook beloond als Taylor Twellman en de net uit blessure teruggekeerde Steve Ralston door het hart van de Chivas defensie combineren. De bal komt met een gelukje terug voor de voet van Twellman die beheerst afwerkt. De 97ste MLS goal voor Twellman die daarmee 5de wordt op de all-time scorer list van de MLS.
De mensen in het fort worden gek en de eerder uitgedeelde papieren slingers worden nu gretig gebruikt.
Jammer genoeg valt het spelbeeld dan terug naar dat van de eerste helft. Chivas wil wel aanvallen maar de weinige kansen worden door doelman Reis gekeerd en de Revs lijken wel tevreden met een 1-0.
Tot de 83ste minuut: Steve Ralston levert de bal in bij Jeff Larentowicz die van buiten de rechthoek plots uithaalt. Doelman Kennedy ziet de bal veel te laat komen en kan het schot niet meer keren: 2-0 voor de thuisploeg en boeken dicht.
Maar de Revs vinden plots hun tweede adem en de Geiten uit L.A. zijn nergens meer. Khano Smith mag in de 90ste minuut rustig oprukken van de Chivas defensie en verschalkt Kennedy met een laag schot in de rechterbenedenhoek.
Een goede minuut later mag man van de match Ralston vrij inlopen op een voorzet van Twellman en schiet hij via de verste paal de 4-0 eindcijfers op het bord.

De New England fans keren tevreden huiswaarts en zijn met nog 6 matchen te gaan in het seizoen opnieuw verzekerd van de play-offs en een nieuwe kans op de MLS cup. Ik wandel terug naar mijn auto en zie een klein meisje met haar vader uit volle borst Rev-O-Lu-Tion scanderen. De opvolging in The Fort lijkt ook al gewaarborgd. Mooi.