Chris Kwanten Kijkt Naar De Wereldbeker – 19 juni

geplaatst in: Blog | 0

Het is maandagmiddag en dan stelt een mens zich al eens de vraag hoeveel spelers van Zweden en Zuid-Korea hij zo uit het hoofd kan opnoemen. Niet elke mens wellicht, maar toch. Je hebt Son van Tottenham, de grote Isaac Thelin van het al even grote Waasland-Beveren, en dan, tja… Twee teams die het moeten hebben van enerzijds fysieke paraatheid en anderzijds gestalte, maar vooral van een ijzeren tactische discipline, ja dan weet je het wel: Zuid-Korea – Zweden werd een draak van een wedstrijd met aan het eind de minst slechte die na een geslaagde tussenkomst van de VAR won. Om snel te vergeten.

Engeland is altijd een land om naar uit te kijken, voor het mooie volkslied en de sterren uit de Premier League, maar na de gewonnen wedstrijd tegen Tunesië ben je toch geneigd te denken dat het voor dit elftal nog wat te vroeg is. Er zit muziek in, dat zeker, maar of Engeland nu al klaar is om de echte toplanden te bedreigen?

De echte toplanden, daar mogen we onze Rode Duivels nu wél bij rekenen. Ook na vandaag, jazeker. Vanaf het eerste fluitsignaal werd nog maar eens bevestigd dat oefenwedstrijden geen enkele maatstaf vormen. Het uiterst beperkte Panama dacht op geen enkel moment aan aanvallen en vocht vanuit een strakke organisatie met een leeuwenhart voor elke vierkante meter. Onze Belgen legden geduld aan de dag, ook toen het aan de rust nog 0-0 stond en de supporter in ons al wat nerveus begon te worden. Wat niet kon uitblijven, gebeurde immers: het surplus aan individuele klasse op het middenveld en het geweldige torinstinct van spits Lukaku deden de dappere Panamezen helemaal dood. Onze defensie werd daarbij niet op de proef gesteld en het was eigenlijk onvergeeflijk dat laks verdedigen van Yannick Carrasco onze doelman toch tot een scherpe tussenkomst dwong. Het was mij in de oefenwedstrijden tegen Janneke en Mieke al duidelijk en vandaag ook weer: deze Carrasco heeft geen plaats in het nationale elftal. Doe mij maar Thorgan Hazard.
3-0, het is een uitslag die er mag wezen. Twee reacties na de wedstrijd blijven bij. Martinez, de man van de gladde praatjes maar door de rust die hij uitstraalt misschien toch wel een ideale tornooitrainer, had het weer eens over ‘de focus’ en dat is de enige manier. Tunesië toonde zich tegen Engeland absoluut geen hapklare brok en verdient de nodige aandacht en respect. Elke wedstrijd moet een finale zijn.

Ten tweede hoorden we Romelu Lukaku languit in z’n fauteuil zeggen dat het vooral gaat om positief blijven. Ook dat lijkt me een waarheid. Evident allicht, maar toch een waarheid.