Chris Kwanten Kijkt Naar De Wereldbeker – 20 juni

geplaatst in: Blog | 0

Na bijna een week WK kan het al eens gebeuren dat je je voor je TV zit af te vragen of je nu echt niets beters kan bedenken dan naar deze wedstrijd te kijken. En jawel, je kan zeker wel wat bedenken, al dan niet erg zinvol, maar je hoopt diep vanbinnen en tegen beter weten in dat er ook in Uruguay – Saudi Arabië nog iets staat te gebeuren, iets magisch of ten minste iets opmerkelijks, maar helaas: er valt geen wereldgoal meer en de tijd dat Arabische prinsen in volle colère het veld opstormden – Spanje ’82, als ik me niet vergis – ligt alweer lang achter ons. De vertederende charme van de relatieve nieuwkomers op het internationale toneel, de onschuld bijna (al is dat een foute woordkeuze in het geval van Saudi-Arabië), het maakt stilaan plaats voor de irritatie om wedstrijden met een bedroevend laag tempo, een pleiade aan slechte passes en toplanden die zich op bijna cynische wijze tevreden stellen met een karige 1-0. Uruguay deed het zo – het hoefde zich dankzij de Saudische keeper niet eens de moeite te troosten om kansen te creëren – en ook Portugal. En nee, Marokko was niet eens zo slecht, maar wie offensief zo onmondig is, kan niet scoren tegen een sterkere tegenstander. Vedette Ronaldo beperkte zich tot een eenvoudig doelpunt vroeg in de wedstrijd, en vervolgens tot de hem helaas ook typerende Neymariaanse maniertjes.

Dan hebben we ons gisteren toch beter geamuseerd. Colombia en Japan stroopten de mouwen op en gingen er beiden voor, en de neutrale kijker had wellicht geluk toen Carlos Sanchez met een domme reflex zijn team een flinke pad in de korf zette (onwillekeurig denkt een mens dan even terug aan de betreurde Andres Escobar, maar die tijd is gelukkig voorbij). Een gelijkspel hadden de Colombianen mijns inziens best verdiend, maar ze vielen al bij al toch wat tegen.
En dan de Russen, wat moeten we daarvan denken? Een loting met een behoorlijk meurend luchtje en zo vlot voorbij een zwak Saudi-Arabië en een behoorlijk Egypte, met een vroege kwalificatie als beloning. Goed voor het tornooi, zeggen ze dan, en dat zal dan wel zo zijn. Het enthousiasme bij de Russen zal wel worden aangezwengeld, zodat Poetins voetbalfeest nog meer gaat glimmen en hij het op het thuisfront gemakkelijker verkocht krijgt om een miljardenverslindend evenement – het tweede trouwens, na eerder de Winterspelen – te organiseren in een land dat het economisch moeilijk heeft en vorige week, een dag voor de kick-off van het WK nog gauw nieuwe wetten uitvaardigde met hogere belastingen en een hogere pensioenleeftijd. Je zal maar een gewone Rus zijn en in je duistere appartementje in een buitenwijk van Nizjni Novgorod naar het kapsel van Neymar zitten te kijken. Knarsetandend en met een troostend glas vuurwater binnen bereik.

Laten we dus hopen dat de overwinningen van Golovin en co hun landgenoten op zijn minst even laten genieten van het WK. Het valt immers te verwachten dat ze de factuur van Poetins vrolijke vriendenbijeenkomst heel snel zullen krijgen doorgeschoven.