Chris Kwanten Kijkt Naar De Wereldbeker – 11 juli

geplaatst in: Blog | 0

Dit was het dan. Verloren in de halve finale, en het zal wellicht niet morgen zijn, maar toch wel overmorgen dat we beseffen hoezeer ons Belgische elftal trots mag zijn op het afgelegde parcours. We hebben ons afgevraagd wat nu de beste opstelling zou zijn, en ik denk dat we allemaal geloofden in de startopstelling van Martinez, maar het volstond niet tegen Frankrijk. Het voetbal leed vandaag een nederlaag tegen het anti-voetbal, mogen we dat zeggen? Ik denk van wel.
Qua kwaliteit waren we aan mekaar gewaagd, maar met een Belgisch elftal dat hinkte op twee gedachten – we willen wel aanvallen, maar enkel op voorzichtige wijze – en een Frans elftal dat ronduit voor de egelstelling ging, kan je je afvragen of we niet beter voluit voor de aanval waren gegaan, bij wijze van tegengif. Je kan het je afvragen, zeker is het allerminst.
Frankrijk lukte in zijn opzet: één geslaagde stilstaande fase, meer was niet nodig. Het enige wat we Martinez dit tornooi mogen verwijten, is dat hij vandaag niet voluit voor een doelpunt is gegaan, zeker na de Franse goal, maar kunnen we het hem écht verwijten? De Fransen hebben vandaag beton gieten tot kunst verheven.


En dan die trekjes… Matuidi die erin slaagde een blessure over vijf minuten te spreiden, Mbappé – nochtans zo’n mooie voetballer – die zich verlaagde tot misselijkmakend tijdrekken, het degradeerde Frankrijk met zoveel mooie voetballers tot een team waarvoor je werkelijk geen enkele sympathie kon opbrengen.
Hier stranden we dan, in de halve finale. Er valt heel wat over te zeggen, maar ik persoonlijk voel me trots. De mooiste ploeg van het WK is gesneuveld op het veld van eer, tegen een team dat van cynisme een kunst heeft gemaakt, dat alle truken van de foor heeft toegepast.


Ons Belgische team mag verdorie trots zijn op zichzelf. Hulde!