Chris Kwanten Kijkt Naar De Wereldbeker – 24 juni – Deel 2

geplaatst in: Blog | 0

Vanavond zagen we een van onze mogelijke tegenstanders in de achtste finale aan het werk en het dient gezegd, Colombia gaf toch stof tot nadenken. Fris en enthousiast spel – weinig of niet gehinderd door het ontstellend zwakke Polen – en enkele spelers om rekening mee te houden. Voorin de immer gevaarlijke Falcao en de kwieke Cuadrado, op het middenveld tovenaar James en de al even bepalende Quintero en achterin torens Sanchez en Mina: ja, dit elftal komen we in de volgende ronde misschien liever niet tegen. Colombia zou het onze Duivels heel erg lastig kunnen maken, een gevoel dat Senegal of Japan ons veel minder bezorgden.


Van Engeland was ik ondanks de 6-1 niet echt onder de indruk. Het zit allemaal goed in mekaar en de manier waarop ze de stilstaande fases hadden ingestudeerd was zelfs indrukwekkend, maar naar mijn gevoel zit er te weinig klasse en snelheid in het Engelse spel. Hoe dan ook is de kans erg klein dat België en Engeland donderdag met hun sterkste ploeg zullen aantreden. Verliezen zal voor een keer immers niet erg en stiekem misschien zelfs wenselijk zijn – gesteld dat we de Colombianen uit de weg willen gaan.


Wat het meest beroerde in de namiddagwedstrijd, was naar mijn gevoel de explosie van vreugde bij al wat Panamees was toen hun elftal de 6-1 aantekende. De wereld haalde wellicht de schouders op, maar voor het trotse Panama betekende de eerste goal op een WK duidelijk heel veel, zelfs al ging het slechts om een eerredder. Schoonheid op een WK zit soms in kleine dingen.