Chris Kwanten Kijkt Naar De Wereldbeker – 3 juli

geplaatst in: Blog | 0

Heel wat emoties gisteren, maar als je als Belg zelf betrokken partij bent, stijgt de bloeddruk pas echt tot ongeziene hoogte. Werkelijk elke menselijke emotie passeerde vandaag de revue en als zo’n rollercoaster dan eindigt met immense vreugde, blijft er maar een conclusie: voetbal kan vaak een ellendige, valse bitch zijn, maar als een hele natie collectief uit z’n dak gaat bij een simpel balletje met de binnenkant van de voet, is dat effenaf fantastisch.

Was het (al dan niet bewuste) onderschatting van de-tegenstander-voor-Brazilië, een voorzichtig begin of konden we voorlopig niet beter? Onze Duivels startten niet bepaald in overdrive en de Japanners legden vanaf de eerste minuut de hun typerende dynamiek en overgave aan de dag, zonder echt in de buurt van Courtois te komen. Toen de Belgen in het tweede kwartier dan toch een versnelling hoger schakelden, kreeg Japan het moeilijk en enkele (halve) kansen gaven de burger moed. Het zou toch wel gewoon goed komen, desnoods na rust? De ontnuchtering was enorm: op goed vijf minuten stonden we tegen een 0-2 achterstand te kijken en leken we rijp voor de slacht, temeer daar Onze Elf het even niet meer wist en het blauwe gevaar plots van alle kanten leek te komen.


Een dubbele wissel van Martinez bracht soelaas. De zwakke Carrasco – hopelijk heeft iedereen het nu gezien – mocht plaats maken voor Chadli en de kleine Mertens voor Fellaini. Het zou een keerpunt worden, al was de inbreng van Fellaini niet meer dan logisch, aangezien inzetten op gestalte tegen de kleine Japanners de enige overgebleven optie was. De inbreng van Chadli was meer verrassend, maar hij bewees dat het vertrouwen van Martinez in hem meer dan gerechtvaardigd was. De Belgen kwamen nu met de moed der wanhoop, pompen of verzuipen, en hadden (eindelijk) dat broodnodige tikkeltje meeval bij de 1-2. Met nog twintig minuten op de klok vatte iedereen zichtbaar moed en toen Fellaini – jawel – de 2-2 binnenkopte, zag je de energie uit de Japanse benen lopen. Het bleef razend spannend, tot de perfecte counter kwam, het slotakkoord in deze waanzinnige symfonie, en uitgerekend de andere invaller Nacer Chadli de 3-2 onder Kawashima kon schuiven. De rest is geschiedenis.


Hebben we goed gespeeld? Technisch gezien niet. Teveel onnodig balverlies en teveel ruimte gelaten. Ergens echter toch ook wel, omdat het in deze fase van het WK niet gaat om mooi voetbal, nee het gaat om winnen, en dat hebben onze Duivels – ondanks een schijnbaar uitzichtloze achterstand – met alles wat ze in de tank hadden gedaan. Het is net die vaststelling die me doet geloven dat we ook van Brazilië kunnen winnen.
Slotbedenking. De perfecte counter, dat was een Vlaming die de perfecte pass gaf op een Waal, die op zijn beurt perfect voorzette op een spits met Congolese roots, die dan de bal perfect liet lopen voor een winger van Marokkaanse komaf. Het kan geen kwaad dat even te benadrukken.