Chris Kwanten Kijkt Naar De Wereldbeker – 9 juli

geplaatst in: Blog | 0

De halve finales naderen met rasse schreden en laten we eerlijk zijn, er is er maar eentje die echt telt. België – Frankrijk, een nu al historische wedstrijd die hopelijk opnieuw het spektakel brengt dat we van de Belgen stilaan gewoon zijn. Tegen Japan en zeker ook tegen Brazilië, al zijn er kanttekeningen te plaatsen. Naast hun onmiskenbare voetbaltechnische kwaliteiten hebben onze Duivels immers vooral ontzettend veel doorzettingsvermogen getoond, en mochten ze tegen de Brazilianen rekenen op de hulp van de voetbalgoden. Vliegt die bal van Thiago Silva een paar centimeter meer naar rechts, dan stonden we tegen een achterstand aan te hikken en wordt het een compleet ander verhaal. Het eerste doelpunt was ook al een geschenk uit de hemel. Onverdiend gewonnen dus? Zeer zeker niet. De Brazilianen hadden wel wat kansen, maar de doelman doet nu eenmaal ook mee en wat dat betreft hadden we met Thibaut Courtois wel wat tussen de palen staan. De grootste meevaller was misschien nog dat de Brazilianen onze ploeg hebben onderschat (of er te gerust in waren), een fout die de Fransen zeker niet zullen maken. Zo gaf Tite de opstelling een dag van tevoren reeds prijs en was er in de speelwijze geen enkele wijziging te bespeuren. Als Willian dan ook nog eens beweert dat Becker en Ederson betere keepers zijn dan Courtois – nota bene zijn ploegmaat bij Chelsea – dan zegt dat toch iets over de Braziliaanse hoogmoed.


Frankrijk zal dus een ander verhaal worden. Zal Martinez tactisch de boel nog een keer durven of willen omgooien? Hij dient alvast Meunier te vervangen, die een belangrijke rol speelde in de voorbije wedstrijden. De eenvoudigste optie lijkt daarbij Vermaelen in de ploeg droppen en de achterlijn (Kompany en Alderweireld) naar rechts doorschuiven. De klassieke lijn van vier, jongens die al zo vaak samenspeelden. De Franse aanvallers zijn dan ook niet te onderschatten: met Griezmann en Mbappé hebben ze heel wat snelheid, dan lijkt een viermansdefensie met Witsel en Fellaini ervoor geen overdreven luxe. En toch… In de wedstrijd tegen Peru zagen we dat de Fransen achterin kwetsbaar zijn, nota bene op de flanken, en dus zou ik ook durven overwegen om Mertens op te stellen en dus van een driemansdefensie uit te gaan. Een 3-4-3 dus, met offensieve flanken en Lukaku centraal tegen Varane en Umtiti, met hoog storingswerk – kan De Bruyne perfect – en de linies dicht op mekaar. Het zou een berekende gok zijn, om de Fransen te verrassen, al kan je er zoals gezegd evengoed voor kiezen om hen het spel te laten maken, iets wat niet hun gewoonte is en dus met het risico dat de wedstrijd een enerverend schaakspel wordt. Niet bepaald de Belgische stijl.


Wat Martinez er ook van maakt, ik hoorde de laatste dagen een naam vallen op Sporza die me verbijsterde, die van Yannick Carrasco, want laten we eerlijk zijn, als er in de Belgische ploeg tot dusver een speler was die te kort schoot, dan was hij het wel. Niet doen, Roberto!