Castel Di Sangro Calcio – Serie B 1996-1997

geplaatst in: Verhalen | 0

Castel Di Sangro Calcio.

Een naam die weinigen iets zal zeggen.
En toch speelde deze club uit een piepklein dorpje (6000 inwoners) in de Abruzzo twee seizoenen in de Serie B.

Ik ga het hier enkel hebben over het tumultueuze eerste seizoen, het seizoen waar ze ondanks alle tegenslagen zich toch konden redden tenmidden van grote voetbalploegen zoals Genoa, Torino en Palermo.

De Weg naar de Serie B

Dat Castel in de serie B speelde was op zichzelf al een curiositeit. De club had jarenlang in de C2 divisie rondgehangen en algemeen werd aangenomen dat ze zelfs daar al boven hun stand stonden.
Tot plots de puzzelstukjes in mekaar vielen en de club op twee jaar tijd wist door te stoten naar de finale van de playoffs in de C1.
De plaats die rechtgaf op de serie B, voor een club als Castel Di Sangro het walhalla van de voetbalwereld.
Castel speelde in die finale tegen het sterke Ascoli. Ascoli had hen tijdens het reguliere seizoen al tweemaal verslagen en er was dus weinig twijfel dat ze ook deze twee matchen tot een goed einde zouden brengen.
Toch stonden de bordjes na 90 minuten nog steeds gelijk en werd er ook in de verlengingen niet gescoord. Penalties zouden het verschil tussen hemel en hel maken.
Osvaldo Jaconi, de trainer van Castel Di Sangro, deed op enkele minuten van het einde een opmerkelijke wissel. Hij haalde goalkeeper De Juliis naar de kant en verving hem door de oude Pietro Spinosa, een doelman die dat seizoen welgeteld 0 minuten had gespeeld.
De gok werkte echter want Spinosa stopte spectaculair de laatste strafschop van Ascoli en het was Castel Di Sangro dat promoveerde.

Na de feestelijkheden kwam echter al snel het besef dat het volgende seizoen geen pretje zou zijn: de kern bestond uit een allegaartje van C1 en C2 spelers, het piepkleine stadion was niet geschikt voor de serie B en de geplande verbouwingswerken schoten niet op.

De kern werd versterkt met enkele nieuwe spelers uit de serie C maar de algemene verwachting bleef dat deze kern gewoonweg niet genoeg kwaliteit bezat om stand te houden in de serie B.

De seizoenstart

Het seizoen begon met een thuiswedstrijd tegen Cosenza. Al moet gezegd zijnde dat “thuis”wedstrijd hier niet al te letterlijk genomen moet worden. Het stadion van CdS was namelijk nog steeds niet klaar voor de serie B en daarom werd er uitgeweken
naar Chieti.
Niettemin miste de nieuwbakken serie B ploeg zijn start niet. Het versloeg Cosenza met 1-0.
De eerste uitmatch ging dan wel met 2-0 verloren tegen Foggia maar de volgende wedstrijd in Chieti werd opnieuw met winst afgesloten: Cremonese werd met 2-0 huiswaarts gestuurd.
De redding of “La Salvezza” leek plots geen utopische gedachte meer.
8 matchen later stond de ploeg uit de Abruzzo weer met beide voeten op de grond: 6 nederlagen, 1 gelijkspel en 1 gewonnen partij. De club stond nu op de plaats waar velen hen het hele seizoen zagen: in de gevarenzone.

Ondertussen (we zitten al eind november) waren de verbouwingswerken aan het stadion toch afgeraakt en het vernieuwde stadion zou ingewijd worden met de match tegen het sterke Genoa.
Een match die letterlijk en figuurlijk in het water viel. Vrieskou en neerslag hadden de gloednieuwe grasmat volledig onbespeelbaar gemaakt en de match zou later gespeeld moeten worden. Castel Di Sangro wist de uitgestelde match wel te winnen en het leek weer de goede kant op te gaan voor hen.

Het noodlot slaat toe

In december sloeg het noodlot een eerste maal toe: Danilo Di Vincenzo en Filippo “Pippo” Biondi, twee basisspelers, verongelukken op weg naar een trainingssessie.
Alhoewel de verslagenheid bij de spelers groot was bleven ze toch goede resultaten halen.
In januari volgt dan een tweede klap: de Chileense echtgenote van speler Gigi Prete wordt in Rome tegengehouden en gearresteerd wegens cocainesmokkel.
In het verdere onderzoek zouden zowel Prete zelf, als de voorzitter van de club, Gabriele Gravina, opgepakt worden. Beide werden later terug vrijgelaten bij gebrek aan bewijzen maar het was nog maar eens tegenslag voor de nieuwelingen.

In de volgende weken bleef het bizarre gebeutenissen regenen. Gravina kondigde de komst aan van Joseph Addo, een Ghanese international die bij Cagliari, Stuttgart en Frankfurt zijn sporen al had verdiend.
Addo kwam ook daadwerkelijk naar Italië maar mocht weer beschikken toen trainer Jaconi hem had duidelijk gemaakt dat hij niet van plan was buitenlanders op te stellen en weigerde het contract met Addo te tekenen.
Addo keerde terug naar Duitsland en tekende uiteindelijk bij Sparta Rotterdam.

Een tweede tester kreeg nog meer media-aandacht: Gravina kondigde met groot vertoon de komst van Robbert Ponnick aan, een Nigeriaanse spits van de toenmalige Premier League ploeg Leicester City.
Dat niemand ooit van Ponnick had gehoord weerhield de Italiaanse pers én de supporters van Castel niet om massaal op te dagen voor de oefenwedstrijd waarin Ponnick zou worden voorgesteld.
De wedstrijd was op zijn zachtst gezegd vreemd. Ponnick leek nauwelijks te kunnen voetballen, nam de bal van medespelers af, miste op grotesque manier een penalty en veroorzaakte door zijn aggresieve en denigrerende gedrag een vechtpartij met een ploegmaat.
Het bleek uiteindelijk allemaal een reclamestunt te zijn van Gravina. Ponnick en de tegenstanders bleken leden te zijn van een groepje acteurs en waren ingehuurd door Gravina om voor publiciteit te zorgen.
Het werkte, al was de overgrote meerderheid van de gegenereerde publiciteit bijzonder negatief.

La Salvezza

Het mag dan ook een wonder heten dat Castel Di Sangro Calcio op twee speeldagen voor het einde van de competie niet op een degradatieplaats terug te vinden was.
Een mirakel dat grotendeels te danken was aan doelman Massimo Lotti en de aanvallers Claudio Bonomi en Gionatha Spinesi.
Lotti hield met zijn reddingen de ploeg recht en Bonomi en Spinesi vonden eindelijk de weg naar de netten en hielden zo de ploeg in de race.

Als ze de wedstrijd tegen Pescara zouden winnen, waren ze gered en zou de laatste wedstrijd tegen het sterke Bari zelfs niet meer van belang zijn.
Pescara werd met 2-1 verslagen en het volksfeest om La Salvezza te vieren kon beginnen, dat er rond de met 3-1 verloren wedstrijd in Bari een geur van omkoping hing mocht de pret niet drukken.

Jammer genoeg ging het daarna bergaf met de kleine club. Belangrijke spelers werden verkocht en het volgende seizoen degradeerde de club weer uit de Serie B om de volgende jaren verder af te glijden.
Nog éénmaal konden ze stunten: in 1999 versloegen ze de Serie A clubs Perugia en Salernitana in de Coppa Italia alvorens te sneuvelen tegen Inter Milan.
In 2005 was het dan over. De club werd geschrapt van de Italiaanse bondslijsten en het sprookje van Castel Di Sangro Calcio was uit.

Bronnen:

Het wonder van Castel di Sangro – McGinnis, Joe (1999), Little, Brown and company

Foto Stadium “Teofilo Patini”, home grounds for Castel di Sangro Calcio door Dario Riccio, gebruikt onder CC BY 2.5