Fanzines – De Voorloper Van De Voetbalblog

geplaatst in: Verhalen | 0

Op het einde van de jaren 70 en begin jaren 80 werden de Engelse voetbalfans voor een keer verblijd met iets anders dan het uit de hand lopende hooliganisme. Het gebeuren begon in 1973 met het algemene fanzine “Foul” maar al snel verspreidde het fenomeen zich en kregen clubs één of zelfs meerdere fanzines. Het feit dat men door middel van kopieerapparaten nu snel en goedkoop blaadjes kon uitbrengen maakte het dan ook aantrekkelijk voor fans met literaire ambities om hun mening neer te pennen en voor een kleine bijdrage bij thuiswedstrijden te verkopen. Fanzines verschilden dan ook enorm: het ging van slechte kopietjes met amateuristische teksten en tekeningen tot semi-professionele blaadjes met fotos, interviews en sterke artikels.

Vaak hadden de teksten een humoristische insteek en konden de schrijvers zich dingen veroorloven die het officiële clubblad niet kon neerschrijven. De betrekkingen tussen het bestuur van de plaatselijke voetbalclubs en de uitgevers van fanzines waren dan ook vaak niet erg goed. De invloed van de fanzines groeide en bereikte zijn hoogtepunt in de jaren 90. Met de opkomst van het internet en bijhorende blogs en forums nam de invloed en de verkoop van de fanzines echter snel af: sommigen gingen mee met de nieuwe media en vonden zichzelf opnieuw uit als websites en online magazines, sommigen werken hardnekkig voort maar de meeste van deze pareltjes zijn helaas ondertussen verdwenen.

Hieronder 9 (korte) voorbeelden van Engelse fanzines.

Bradford City FC: The City Gent.

Het langstlopende fanzine. De eerste keer verschenen in 1984 en samen met de ondertussen verdwenen Terrace Talk (York City) en Wanderers Worldwide (Bolton) de grondlegger van de fanzine cultuur in Groot-Brittanië. Is nog steeds actief.

Fulham: TOOFIF

De naam TOOFIF of There’s Only One F in Fulham werd gekozen als reactie op fans van de tegenpartij die vaak verwezen naar de Londense club als “Fucking Fulham”.

Sheffield Wednesday: War Of The Monster Trucks

De naam van dit fanzine kwam er op 21 april 1991. Sheffield Wednesday speelde de finale van de League Cup tegen Manchester United. Wednesday won onverwacht met 1-0 maar dat weerhield de plaatselijke TV zender Yorkshire Television niet om onmiddellijk na het eindsignaal over te schakelen naar de show “War of the monster trucks” in plaats van de vreugdetaferelen vanop Wembley te tonen.

Scarborough Athletic FC: Abandon Chip!

Scarborough Athletic is de opvolger van het in 2007 verdwenen Scarborough FC. De titel verwijst naar de hoofdsponsor van die club: aardappelgigant McCain.

Stoke City FC: The Oatcake

Genoemd naar een plaatselijke delicatesse: de North Staffordshire Oatcake. The Oatcake bestaat nog steeds, heeft nu ook een fanforum en blog en is een begrip in Stoke. Dat het blad een wijde aanhang en invloed heeft mocht Johan Boskamp tijdens zijn teneur als trainer van de Potters ondervinden. Het rampzalige aankoopbeleid van de Nederlander werd regelmatig breed uitgesmeerd en werkte indirect mee aan zijn ontslag.

West Bromwich Albion: Grorty Dick

Nog een fanzine vernoemd naar een nagerecht. Grorty Dick werd gesticht nadat de schrijvers van het oorspronkelijke fanzine Fingerpost ruzie kregen met de supportersclub die een controlerende functie hadden bij het blad. Grorty Dick werd bekend door goed geschreven artikels en hun inzet voor goede doelen. Nummer 151 in 2005 was de laatste Grorty Dick. Officieel stopte men met verschijnen omdat men niet meer kon concurreren met blogs en forums maar onofficieel zou ook de voortduren kritiek op trainer Gary Megson voor spanningen in de redactie en met de supporters gezorgd hebben.

Torquay United: Bambers Right Foot

De titel is een verwijzing naar Dave Bamber. De Blackpool aanvaller miste een cruciale penalty in de play-off finale in 1991 waardoor Torquay promoveerde.

Bury FC: Where Were You At The Shay?

Een verwijzing naar de 6 supporters die Bury op een koude winterdag volgden naar een uitwedstrijd in The Shay Stadium van Halifax.

Manchester City FC: Bert Trautmann’s Helmet & City Till I Cry

In de jaren voor Thaise politici en Arabische prinsen was het geen pretje om een city fan te zijn. Het is dan ook geen toeval dat toen men een naam voor een fanzine zocht men voor City ‘till I cry koos.

Het andere invloedrijke fanzine werd vernoemd naar de lokale held Bert Trautmann. Trautmann was een voormalige Duitse krijgsgevangene die in Engeland was blijven hangen en maar liefst 15 jaar het doel van City zou verdedigen. Legendarisch werd hij na de FA-cup overwinning in 1956: na een ongelukkige botsing bleef hij ondanks felle pijn verder spelen. Pas drie dagen na de overwinning kwam bij een ziekenhuisonderzoek aan het licht dat hij bij de botsing zijn nek had gebroken.

Bronnen:

www.wikipedia.org

www.footybooks.com