Patrick “Pat” Van Den Hauwe – Psycho Pat Was A Class act

geplaatst in: Verhalen | 0

Het zou een fragment kunnen zijn uit een sportkwis:
Het filmpje start en je ziet Portsmouth winger Vince Hilaire, één van de eerste succesvolle zwarte spelers in de Engelse hoogste klasse, met gemak een bonkige verdediger van Everton voorbij dribbelen.

Het fragment wordt stopgezet en de kwismaster vraagt je: wat gebeurde er toen?
In de meeste gevallen volgt dan een schitterend doelpunt of een prachtige dribbel, maar in dit geval is de bonkige speler Pat Van Den Hauwe en dan kan er van alles gebeuren.

De beelden worden herstart en seconden later zie je de ongelukkige Hilaire verpletterd worden door Van Den Hauwe en moet de Pompey-man met een brancard afgevoerd worden.

Dit soort situaties waren in het midden van de jaren 80 gemeengoed voor de fans van Everton.
In een tijd waarin harde verdedigers en middenvelders drie lagen dik op de Engelse velden lagen was Van Den Hauwe één van de meest gevreesde spelers .
“Vergeleken met Van Den Hauwe is Vinnie Jones een teddybeer.” schreef Daily Post reporter Ken Gaunt over boven beschreven wedstrijd tegen Portsmouth.
De bijnaam Pyscho Pat was dan ook bijzonder goed gekozen voor de linksback.

Patrick William Roger Van Den Hauwe zag op 16 december 1960 het levenslicht in het Belgische Denderrmonde als de zoon van een Belgische vader en een Britse moeder. Het gezin verhuisde naar Londen toen kleine Pat amper 5 was en het was dan ook in de Engelse schoolboy wedstrijden dat Van Den Hauwe zijn eerste voetbalstappen zette.
Het duurde niet lang voordat hij opgemerkt werd, Chelsea zag wel wat in hem en hij speelde zijn wedstrijden voor de Stamford Bridge youth sides alvorens hij op 17-jarige leeftijd er werd weggehaald door Birmingham City FC.
Hij speelde niet veel later zijn eerste wedstrijd voor de blues maar wist ook niet te voorkomen dat Birmingham dat jaar degradeerde naar de second division (nu Championship).
Birmingham wist echter onmiddelijk ook weer de promotie af te dwingen en in de volgende seizoenen wist Van Den Hauwe zich in de starting eleven te wurmen en werd hij alom gevreesd voor zijn scherpe tackles en viriele spel.
Op het einde van het seizoen 83-84 degradeerde Birmingham opnieuw en het leek er op dat hij opnieuw minstens 1 seizoen in het vagevuur van de second division zou moeten voetballen.

De verlossing kwam uit Liverpool. Everton had het jaar ervoor de FA Cup gewonnen en de finale van de league cup gespeeld. Het seizoen zelf hadden ze op de 7de plaats afgesloten.
Het bestuur wou meer en kwam, in zijn zoektocht naar verdedigende versterking, uit bij de meest gevreesde linksback op de Engelse velden.
Het bestuur op Goodison Park zocht contact met Birmingham en Van Den Hauwe en nauwelijks drie uur later was Everton een linksback en Birmingham 100,000£ rijker.
Everton had toen al een fantastisch team met ondermeer Neville Southall in doel en internationals zoals Trevor Steven, Peter Reid, Kevin Sheedy en Graham Sharp die het middenveld en de aanval domineerden.
En domineren deden ze: Everton denderde door de competitie en won de titel met maar liefst 13 punten voorsprong op hun eerste achtervolger. Dat die achtervolger luisterde naar de naam Liverpool FC was de kers op de taart.

Het succes eindigde echter niet daar: in de Europese beker voor bekerwinnaars versloeg de club UC Dublin, Inter Bratislava en Fortuna Sittard om zo een plaatsje in de halve finale te veroveren.
In die halve finale was Bayern Munchen de tegenstander en na een doelpuntloze wedstrijd in München werd Bayern thuis verslagen met 3-1.
In de finale in Rotterdam werd Rapid Vienna verslagen met 3-1 en met twee prijzen op zak konden de toffees zich voorbereiden op de treble want ook in de FA Cup werd de finale bereikt.
Jammer genoeg bleek Manchester United op Wembley de sterkste ploeg maar Van Den Hauwe had een sensationeel seizoen achter de rug: begonnen in de second division en op het einde van de rit had hij een landskampioenschap en een beker der bekerwinnaars op zijn visitekaartje staan.

Het daaropvolgende seizoen wist Everton, ondanks de aankoop van Gary Lineker, niet te bevestigen: Everton werd tweede achter Liverpool en verloor ook de FA Cup van de Reds.
Ook Europees lag Liverpool dwars, de Engelse clubs mochten na het Heyzeldrama namelijk niet in Europa aantreden.

Het seizoen 86-87 begon rampzalig voor Pat. Een enkelblessure in de voorbereiding gecombineerd met een virus zorgde ervoor dat hij het grootste deel van het seizoen buiten strijd was.
Everton was opnieuw met Liverpool verwikkeld in een strijd om het kampioenschap en het zou de terugkerende Van Den Hauwe zijn die nog een belangrijke rol zou spelen.
Op 4 mei 1987 kopte hij, op Norwich, Everton opnieuw naar de titel. Hij speelde dat seizoen slechts 11 wedstrijden maar Everton great Adrian Heath zou later over die titel zeggen: “Ik geloof nog steeds dat in dat seizoen (86-87) Pat onze beste speler was. Hij speelde zelden een slechte wedstrijd en was een onuitwisbaar deel van de ploeg alhoewel hij vaak niet de aandacht kreeg die hij verdiende.”

Everton kon helaas de glorietijd niet vasthouden, Liverpool en Arsenal namen het voortouw en de club belandde meer en meer op de achtergrond.
In 1989 speelde de club nog éénmaal de finale van de FA Cup maar het was opnieuw Liverpool dat zegevierde.
Het zou het laatste wapenfeit van Psycho Pat voor de Toffees zijn, in augustus 1989 werd hij voor 575,000£ door Tottenham Hotspur aangekocht.

Hij zou 4 jaar bij de Spurs blijven en in 1991 opnieuw de FA Cup winnen, in 1993 liet Tottenham hem vertrekken naar Millwall maar zowel in zijn laatste seizoen bij de spurs als de twee seizoenen bij Millwall werd hij geplaagd door blessures en kwam hij nauwelijks aan spelen toe.
Hij migreerde naar Zuid-Afrika waar hij nog even speelde voor Hellenic en Wynberg St Johns alvorens zijn schoenen aan de baobabs te hangen en een tuinaanlegbedrijf te beginnen.

Dat Psycho Pat niet vergeten is blijkt uit een “Greatest hard man” poll die de Daily Mail in januari 2009 organiseerde. Van Den Hauwe eindigde op een 24ste plaats: net na John Terry maar voor spelers als Marco Tardelli, Alan Shearer en Neil “Razor” Ruddock.

Nog twee elementen zijn nog niet besproken: zijn interlandcarriere en zijn veelbesproken huwelijk met Mandy Smith, de ex van Rolling Stone Bill Wyman. Aangezien wij een voetbalsite zijn en geen roddelpers zal ik over het laatste dan ook niets meer schrijven (Een foto van het roddelblad Hello! zegt meer dan duizend woorden) maar zijn keuze voor Wales mag wel toegelicht worden.

In zijn beginperiode bij Everton verschijnt Van Den Hauwe namelijk op de radar van de grote Belgische bondscoach Guy Thys.
Thys, die flanken met links Van Den Hauwe en rechts Gerets wel zag zitten, in tegenstelling tot de tegenstanders van de Belgen, had een persoonlijk gesprek met hem en niets leek een uitnodiging voor de Rode Duivels in de weg te staan.
Tot het moment dat de Belgische staat er zich mee ging bemoeien. Van Den Hauwe kreeg te horen dat, mocht hij op de uitnodiging ingaan, hij zijn dienstplicht zou moeten vervullen.
Het bleek een stap te ver. Van Den Hauwe koos voor Wales en zou uiteindelijk 13 interlands voor de dragons spelen.

Bronnen:

Everton greats. BERMAN Jon, Dome Malcolm. Mainstream Sports

Luton Town v Everton, 13/04/1985, Official Programme

Everton v Manchester United, 26/12/1985, Official Programme

Everton FC History