Vancouver Whitecaps – De Onverwachte Kampioen

geplaatst in: Verhalen | 0

In British Columbia werd reikhalzend uitgekeken naar het jaar 2011 en de toetreding tot de MLS. De vroegere NASL Vancouver Whitecaps zijn het enige team in de geschiedenis van de stad die ooit een kampioenschap pakten op het hoogste niveau en na het verdwijnen van de Grizzlies NBA-franchise naar Memphis had de derde stad van Canada met de ijshockeyers van de Canucks slechts 1 ploeg meer in de hoogste klasses van de Noord-Amerikaanse topsport. Daarnaast kunnen de supporters zich sindsdien ook weer opmaken voor jaarlijkse competitiematchen tegen de eeuwige rivalen die de Seattle Sounders en de Portland Timbers toch wel zijn. Maar laten we eerst even kijken hoe het allemaal begon.

Op 11 december 1973 wordt in Vancouver een nieuwe club boven de doopvont gehouden. De nieuwe club wordt de Vancover Whitecaps genoemd, een verwijzing naar zowel de besneeuwde toppen van de North Shore Mountains als de schuimkoppen op de inkomende golven vanuit de stille oceaan. De caps gaan onmiddellijk van start in de NASL en zo heeft Vancouver na het eenzame seizoen van de Vancouver Royals in 1968 opnieuw een voetbalploeg op het hoogste niveau. De Whitecaps maken geen verschroeiende start: in de eerste twee seizoenen worden de play-offs niet gehaald en in hun derde seizoen halen ze weliswaar de play-offs maar worden ze in de eerste ronde al verslagen door de rivalen uit Seattle. Het jaar erop, in 1977, begint de club aan een opmerkelijke opmars maar ze verliezen wel het divisie-kampioenschap aan, opnieuw, de Seattle Sounders. In 1978 winnen de Caps afgetekend hun divisie en stoten ze door naar de halve finales in de National Conference waar ze die andere rivaal tegenkomen. Jammer genoeg blijken nu de Portland Timbers te sterk maar in Vancouver weten ze ondertussen wat winnen is.

Het zou leiden tot het veelbesproken jaar 1979. De Whitecaps hadden een homogeen team samengebracht waarin plaatselijke spelers als Bob Lenarduzzi en Buzz “White Shoes” Parsons samenspeelden met sterke maar weliswaar oudere buitenlandse voetballers zoals de voormalige Engels internationals Alan Ball en Kevin Hector en de Schotse winger Willie Johnston en ook de jonge keeper/clown Bruce Grobbelaar die ontdekt werd op een scoutingskamp in Zuid-Afrika. Dit gezelschap wint opnieuw zijn divisie en begint dan succesvol aan de conference play-offs door allereerst Dallas Tornado uit te schakelen en in de halve finales komaf te maken met de Los Angeles Aztecs van Johan Cruyff. De conference finals brengt de twee divisiewinnaars van de national conference tegen mekaar: aan de ene kant het zorgvuldig samengestelde “Britse” team uit Canada, aan de andere kant de verdedigende kampioen en het internationale sterrenelftal van de New York Cosmos. Niemand twijfelde aan de afloop van deze wedstrijd: de Cosmos waren de afgelopen twee seizoenen kampioen geworden en hebben een elftal vol met sterren: de Braziliaan Carlos Alberto, de Duitser Franz Beckenbauer, de Nederlanders Neeskens en Rijsbergen, de Italiaan Chinaglia en de Joegoslaaf Bogićević. De New Yorkers zijn arrogant op het wereldvreemde af en voor hen was het duidelijk dat de Cosmos snel klaar zouden zijn met de dorpelingen uit Vancouver.

De match in Vancouver wordt dan ook licht opgevat maar al snel blijkt dat de Canadezen niet van plan te zijn om zomaar over zich heen te laten lopen. De gefrustreerde New Yorkers verliezen met 2-0 en eindigen de match met 9 na rode kaarten voor Carlos Alberto en Eskandarian. De terugwedstrijd in het Giants stadium wordt met 3-2 gewonnen door de Cosmos waardoor er nog een minigame gespeeld werd en toen ook die geen beslissing bracht kwam er een shoot-out (geen penalties maar ongeveer hetzelfde als in ijshockey, de speler komt vanaf de middenstip en probeert in die één-vs-één situatie te scoren.) die door Vancouver werd gewonnen. Wat niemand voor mogelijk had gehouden gebeurde dus toch: niet alleen schakelden de Whitecaps de Cosmos uit, ze deden dat ook nog eens in een vol Giants stadium. Het sprookje eindigde niet daar: Soccerbowl 79 was toegewezen aan … Giants Stadium en voor bijna 65.000 toeschouwers verslaat Vancouver de Tampa Bay Rowdies met 2-1. De overwinning zorgt voor gigantische vreugdetaferelen aan de westkust.

Het jaar erop volgde een ontnuchtering, de caps weten zich slechts ternauwernood te plaatsen voor de play-offs en worden in de eerste ronde al snel ge-elimineerd door de Sounders. De volgende seizoenen zou de club wel nog tweemaal de divisietitel binnenhalen maar verder dan een halve finale in de conference komt de ploeg niet meer. Desondanks blijft de ploeg wel populair en het 32.000 plaatsen tellende Empire Stadium werd voor het seizoen 1983 ingewisseld voor het colossale BC Place Stadium, een gloednieuw stadion met 60.000 plaatsen dat gedeeld wordt met de American Footballploeg BC Lions en vooral opvalt door zijn opblaasbare dak. De eerste wedstrijd die de Caps spelen is een uitverkochte derby tegen de Sounders en het nieuwe stadion gecombineerd met een prima seizoen zorgt ervoor dat het gemiddeld aantal toeschouwers stijgt tot bijna 30.000.

Jammer genoeg loopt het alweer snel mis in de play-offs en is Toronto in de eerste ronde te sterk. 1984 werd het laatste seizoen van de NASL en ook bij de Whitecaps ziet men het verval, ondanks een sterk seizoen (met opnieuw een halve finale in de play-offs) zakt het aantal toeschouwers met bijna de helft en toen de NASL de boeken dichtdeed was het ook meteen afgelopen met de eenmalige kampioen.

Twee jaar lang zou er in Vancouver geen voetbal van betekenis meer gespeeld worden. In 1986 komt daar na de Canadese deelname aan de wereldbeker verandering in: de nieuwe voetbalploeg heet dan wel Vancouver 86rs (een verwijzing naar zowel de oprichtingsdatum als naar de stichtingsdatum van Vancouver in 1886) maar heeft een sterke band met de vroegere Whitecaps: ondermeer de legendarische ex-Whitecap Bob Lenarduzzi wordt coach. De ’86rs nemen in 1987 deel aan de nieuw opgerichte CSL (Canadian Soccer League) en succes blijft niet lang uit: in 1988 winnen ze hun eerste CSL kampioenschap en ook de volgende drie jaren worden ze kampioen. Tussen 1988 en 1989 blijven ze maar liefst 46 wedstrijden op rij ongeslagen: een unicum in de geschiedenis van de Noord-Amerikaanse professionele sporten. In 1990 bereiken ze hun hoogtepunt, ze winnen het North American Club Championship door de Maryland Bays te verslaan. Helaas doet de CSL het niet zo goed, in 1992 en nadat de sixers voor de vijfde opeenvolgende keer het reguliere seizoen winnen houdt de league op met bestaan. De ’86rs stappen over naar de APSL dat op zijn beurt weer wordt opgenomen in de USL waar de ’86rs in de subtop meedraaien.

In 2000 komt de club in handen van David Stadnyk en met de steun van de fans wordt de naam “Whitecaps” terug aangenomen en worden de kleuren van de ’86rs (rood, wit en zwart) weer veranderd naar het wit-blauw van de vroegere kampioenenploeg. De ploeg leek weer op weg naar gouden tijden maar in 2002 volgt een schok: Stadnyk stapt op en geeft het eigenaarschap terug aan de APSL. Lang duurt de onzekerheid gelukkig niet: Greg Kerfoot, die zijn sporen verdiende in de softwarewereld en voetbalgek is, koopt zowel de Whitecaps als het Breakers vrouwenteam en voegt ze samen met de jeugdploegen tot de Whitecaps Football Club. Hij zet ook de toon voor de komende jaren: een gloednieuw jeugd- en trainingscentrum wordt gebouwd en de hele organisatie wordt geleidelijk aan geprofessionaliseerd. Successen worden nu wel geboekt: het USL first division Championship wordt gewonnen in 2006 en 2008 en ook het vrouwenteam en de jeugdteams winnen nationale kampioenschappen. Ondertussen had de MLS ook twee expansionslots aangekondigd in het seizoen 2011, Kerfoot breidt de organisatie uit met o.m. Paul Barber die zijn sporen verdiende als Executive Director bij Tottenham en met drie nieuwe mede-eigenaars: Stephen Luczo (CEO Seagate), Jeff Mallett (voormalig topman Yahoo en mede-eigenaar van o.m. Derby County en de San Francisco Giants) en Steve Nash (Canadese NBA speler en voetbalverslaafde). Het dossier van de Whitecaps is nu zodanig sterk geworden dat ze buiten de toezegging ook bijzonder veel lof krijgen van de acceptatiecommissie. De andere expansionplaats gaat naar de Portland Timbers die zo ook in 2011 terug op het hoogste niveau zullen verschijnen en zo opnieuw de rivaliteit met de Seattle Sounders kunnen aanwakkeren.

De terugkeer van 3 legendarische NASL-franchises en het succes van gloednieuwe franchises zoals de Philadelphia Union en Atlanta United FC betekenen een enorme boost voor de MLS en in Vancouver droomt men stiekem opnieuw van een groot kampioenenfeest want “White is the color” heeft al veel te lang onder het stof gelegen.

Bronnen:

www.wikepedia.org

Whitecapsfc.com

Soccerhead: An accidental journey into the heart of the American Game. HANER Jim, North Point Press