Wilfried Puis – Een Hand Als Linkervoet

geplaatst in: Verhalen | 0

Een man apart, zo typeert Gilles Van Binst de te vroeg overleden Wilfried Puis.
Iemand ook, die geen makkelijke jeugd had gehad.
Hij werd lang opgevoed door zijn grootouders; zijn vader heeft hij nooit gekend en zijn stiefvader toonde pas interesse toen bleek dat Wilfried goed genoeg kon voetballen om een bron van inkomsten te zijn.

Het maakte van de Puzze een persoon die moeilijk te doorgronden was.

Puis was introvert.
Hij voelde zich thuis in de schaduw: Bij Van Himst op het veld en bij Laurent Verbiest naast het veld. Verbiest was het seizoen voor Puis naar Anderlecht ging van AS Oostende naar de hoofdstad gekomen en had de tengere en bedeesde tiener onder zijn hoede genomen. Een mooi koppel: de struise Verbiest en de tengere Puis. Een koppel ook dat te vroeg uit mekaar werd gerukt toen Verbiest op 26-jarige leeftijd verongelukte in Oostende.
“Ik weet niet hoe ik het zonder Verbiest zou hebben gerooid” liet Puis later eens optekenen.

Puis was een grappenmaker.
Naast de Puzze stond hij ook bekend als Chang bij zijn ploeggenoten, een bijnaam die een ander facet van zijn persoonlijkheid belichtte. Als Puis moest lachen kneep hij zijn ogen dicht tot spleetjes en dat was het sein voor zijn ploegmaats om op hun hoede te zijn want Puis lachtte graag en veel. Als er wat werd uitgevreten dan was Chang doorgaans niet ver uit de buurt: voetbalstreken, ingesmeerde deurklinken, fotos uitdelen van lichaamsdelen die doorgaans beter bedekt bleven enzovoort.

Puis was loyaal maar kon ook koppig zijn.
Toen zijn stiefvader zijn veto stelde tegen zijn huwelijk trok Puis met zijn aanstaande bruid naar het Schotse Gretna Green en trouwde daar. Een verhaal dat zelfs de internationale sensatiepers haalde.
En toen Paul Van Himst na het WK 1970 bedolven werd onder de kritiek en niet meer voor de Rode Duivels wou uitkomen trok ook Puis zich terug.

Maar Puis was bovenal een schitterende voetballer. Zijn lijn afgaan, de schijnbeweging naar binnen om dan bliksemsnel buitenom te gaan en wederom een strakke voorzet met een buitenaardse precisie tot bij Van Himst of Mulder te brengen. Een dodelijke 1-2 combinatie die tot ver buiten de landsgrenzen bewondererd werd.
Beter dan Coen Moulijn en de evenknie van “Paco” Gento: dat was de mening van de internationale voetbalkenner.
Hij heeft een hand als linkervoet, zo vatte een verliezende trainer het ooit samen.

Puis blufte vaak dat hij op zijn twaalfde al technisch volmaakt was. Of dat waar is kan je betwijfelen maar op zijn 18de kwam Anderlecht hem al wegplukken bij VG Oostende en op zijn 21ste had hij al de gouden schoen gewonnen.
Met zijn Paars-Wit behaalde Puis 6 kampioenschappen en één beker alvorens in 1971 naar Club Brugge te verkassen: Brugge ontving Puis en Velkeneers, Anderlecht ontving Rensenbrink.
Met de Blauw-Zwarten werd Puis vice-kampioen maar een aanval van geelzucht zorgde ervoor dat hij nooit zijn normale niveau haalde en Club liet hem na amper één seizoen al vertrekken naar tweedeklasser Lokeren.

Het had het einde van een indrukwekkende carriere kunnen zijn maar onder trainer en voormalige ploeggenoot Jef Jurion herleefde de winger. Met hem werd Lokeren kampioen in tweede en hij speelde zo goed dat hij op 32-jarige leeftijd nog éénmaal werd opgeroepen voor de nationale ploeg en zo zijn 49ste cap kon veroveren.

Amper 6 jaar later zou de Puzze er niet meer zijn. Na een slepende ziekte, één die hij voor de buitenwereld geheim had gehouden, overleed hij op 21 oktober 1981.

Bronnen:

De Goden van Anderlecht, Frank Buyse & Henry Guldemont, Roularta Books.

Top 100 van het Belgisch voetbal, Walter Pauli & Jan Wouters, De Sportboekerij

50 jaar de gouden schoen, Rudi Nuyens, Uitgeverij Van Halewijck

100 jaar Anderlecht, Stefan Van Loock, Uitgeverij Van Halewijck

Foto: Wilfried Puis at 1964 Olympic Games in Tokyo, Nationaal Archief, Den Haag, Rijksfotoarchief: Fotocollectie Algemeen Nederlands Fotopersbureau (ANEFO), 1945-1989 – negatiefstroken zwart/wit, nummer toegang 2.24.01.03, bestanddeelnummer 917-0014, gebruikt onder CC BY-SA 3.0