Tony Goossens – Antonio! Antonio! Antonio

geplaatst in: Verhalen | 0

Toen Berchem Sport eind jaren ’70, begin jaren ’80 van vorige eeuw drie opeenvolgende seizoenen in ’s lands hoogste voetbalafdeling speelde, deed het dat met een spelerskern die voor bijna de helft bestond uit voetballers die de eigen jeugdreeksen hadden doorlopen. Eén van de exponenten van de jeugdpolitiek van “de sympathiekste ploeg van’t stad” was doelman Tony Goossens.

Met een oom die voor de oorlog zelf voetballer was geweest bij Olympic Charleroi en een vader die de sportterreinen van Bell Telephone in Hoboken onder zijn hoede had, leek de jonge Tony voorbestemd voor een sportieve carrière. Met slechts 2 tegendoelpunten in 16 wedstrijden bij de gewestelijke scholieren had Goossens een groot aandeel in de titel die zijn ploeg veroverde. Toch was het vooral het toeval dat een handje toestak toen hij tijdens het seizoen 1967-68 op 19-jarige leeftijd als vierde doelman in het eerste elftal mocht debuteren. Goossens’ debuut ging niet onopgemerkt voorbij want de jonge doelman slikte dat seizoen de minste tegendoelpunten in tweede klasse. Omdat Tony het daaropvolgende seizoen onder de wapens moest in Duitsland trok de club Antwerp-veteraan Wim Coremans aan als eerste doelman. Tijdens zijn legerdienst zou Goossens ieder weekend de lange treinrit van het Duitse Soest richting koekenstad maken om op zaterdag te spelen bij de reserven en op zondag op de bank te zitten bij wedstrijden van de eerste ploeg.

Hoewel Coremans slechts 1 seizoen op het Rooi bleef, zou het tot de jaargang 1971-72 duren eer Tony Goossens definitief een vaste waarde zou worden bij de geelzwarten. Het zou een triomfjaar worden voor zowel club als doelman: onder leiding van trainer Rik Coppens en met de jonge Ludo Coeck in de ploeg werden de Antwerpenaars kampioen van tweede afdeling. Tony Goossens miste geen enkele minuut, moest in 30 wedstrijden slechts 16 keer een bal uit de netten halen en werd uitgeroepen tot beste keeper van de tweede klasse.

Dankzij een kunstgreep van z’n trainer, lukte het de doelman zelfs om tijdens het kampioenenjaar ook zelf een doelpuntje mee te pikken. Rik Coppens, die om geen stunt verlegen zat, wisselde op 9 april 1972 in de slotfase van de thuiswedstrijd tegen FC Tilleur veldspeler Ludo Coeck voor reservedoelman Willy Boden. Deze laatste nam plaats tussen de palen terwijl eerste doelman Goossens in de spits werd geposteerd. Het voorspelbare gebeurde want nadat hij de ganse middag zijn netten had schoon gehouden scoorde Tony aan de overkant zelf de 5-0 op het einde van de wedstrijd. Met deze korte interim job als aanvaller was hij overigens niet aan z’n proefstuk toe. Twee jaar eerder debuteerde Tony Goossens al eens in de spits in een bekerwedstrijd tegen Standard Luik.

Berchem Sport en Tony Goossens zouden onafscheidelijk blijven tot het einde van het seizoen 1980-81. De goed meevoetballende doelman die geprezen werd voor zijn klemvastheid en heerser was in het luchtruim bleef al die tijd vaste waarde in het Berchem-doel. Uitgerekend tijdens z’n laatste wedstrijd voor de Rooiploeg op 10 mei 1981 moest de 33-jarige doelman met een polsbreuk het veld vroegtijdig verlaten. Het meubelstuk van de club had er toen 387 wedstrijden in de eerste ploeg opzitten. Het laatste seizoen werd er één in mineur, Berchem Sport degradeerde naar de tweede afdeling en de supporters zagen hun populaire doelman tijdens het rampseizoen maar liefst 83 tegendoelpunten slikken waarvan 10 in de met 10-1 verloren wedstrijd op Daknam tegen Lokeren.

Tony Goossens wilde niet mee degraderen met de club waarvoor hij z’n hele loopbaan was uitgekomen en kocht zichzelf vrij voor de ronde som van 1.5 miljoen oude Belgische franken. Het geld kwam niet uit eigen zak maar uit de kluis van RSC Anderlecht waar de Antwerpenaar doublure zou worden van vaste waarde Jacky Munaron. Een weinig succesvolle keuze, zo bleek achteraf vermits Tony Goossens in het Astridpark nauwelijks aan spelen toekwam. In 20 maanden Brussel stond het Berchem-product hooguit 20 keer tussen de palen waarvan slechts 1 keer met het eerste elftal. De strijdkreet “Antonio! Antonio! Antonio!” die zo vaak door de supporters op het Rooi was gescandeerd zou in het Astridpark nooit weerklinken. Na een interview in Sportmagazine waarin hij gal had gespuid viel Tony Goossens in ongenade en verliet hij de hoofdstad via een achterpoortje. De doelman keerde terug naar eigen stad waar hij in de nadagen van z’n carrière bij de buren van Royal Antwerp FC nog opvallend veel speelgelegenheid kreeg.

Naast een aantal interlands met de militaire ploeg speelde Tony Goossens 1 interland met de Olympische ploeg in het kwalificatietornooi voor de Olympische Spelen van 1980 in Moskou. Als Berchem-goalie werd hij ook opgenomen in de ruime preselectie van Guy Thys voor het Europees Kampioenschap van 1980 in Italië. Bij de definitieve selectie viel hij helaas uit de boot.

Bronnen:
“100 Jaar Berchem Sport. Deel 2: 1957-2006”. BÖHRER Karl, uitgave in eigen beheer